ตอนที่ 152 ความเคลือบแคลง
เมื่อเห็นว่าหลี่ฮั่วหวังนั่งกินข้าวอยู่ในโถง ลวี่จ้วงหยวนที่ยืนเท้าสะเอวอยู่ก็หดตัวลงทันทีราวกับเตี้ยลงไปหนึ่งช่วงศีรษะ ใบหน้าฉีกยิ้มประจบประแจงขึ้นมาเองอย่างเป็นธรรมชาติ
“ท่านนักพรตน้อยอย่าได้ขบขันข้าเลยขอรับ นั่นมิใช่การทะเลาะกันหรอก เป็นเพียงคนในวงการงิ้วถกเถียงเรื่องบทงิ้วกันเท่านั้น เหอะๆ อยู่จนแก่ก็ต้องเรียนจนแก่นั่นแลขอรับ”
มุมปากของหลี่ฮั่วหวังยกขึ้นเล็กน้อย “เป็นอย่างไรบ้าง เจ้าไปมีปากเสียงกับคนท้องถิ่นพวกนั้น พวกเขามิได้หาเรื่องเจ้ากระมัง”
ยามนี้ลวี่จ้วงหยวนกำลังมีความลิงโลดอัดแน่นเต็มอกโดยไม่มีใครให้อวดอยู่พอดี พอหลี่ฮั่วหวังเอ่ยปากชวนคุย เขาก็รีบถกแขนเสื้อขึ้น ยกเท้าขวาวางบนม้านั่ง แล้วเริ่มคุยโวโอ้อวดเป็นน้ำไหลไฟดับ
“ท่านนักพรตน้อย ท่านก็รู้ดีนี่ขอรับ หากว่ากันด้วยเรื่องร้องงิ้ว ข้าเฒ่าผู้นี้ร้องมาสามสิบกว่าปีแล้ว จะให้ข้าไปกลัวเจ้าเด็กเมื่อวานซืนอายุยี่สิบกว่าสามคนนั่นได้อย่างไร”
“ตอนข้าเพิ่งไปถึง พวกมันยังคิดจะข่มขวัญข้าเสียก่อน ก็คนร้องงิ้วเหมือนกันทั้งนั้น ข้าเฒ่าผู้นี้จะไปกลัวเรื่องเช่นนี้หรือ ปั้บๆๆ! ตอนนั้นข้าหย่อนก้นลงนั่งบนหีบของพวกมันดื้อๆ แล้วตะโกนไปประโยคเดียว ว่างิ้วที่พวกเจ้าร้องน่ะเสียงเพี้ยน! เฮะๆ ท่านทายสิว่าเป็นอย่างไรต่อ”
“เป็นอย่างไรเล่า” หลี่ฮั่วหวังรับลูกตามน้ำ ลวี่จ้วงหยวนจึงยิ่งพรั่งพรูเล่าต่ออย่างออกรสออกชาติ
“เฮ้! เจ้าเด็กสามคนนั้นโดนข้าสยบอยู่หมัดคาที่เลยขอรับ คนที่อายุน้อยที่สุดยังถามข้าด้วยซ้ำว่าเพี้ยนตรงไหน!”
“มันยังอยากให้ข้าเฒ่าผู้นี้สอนมันอีก เรื่องเช่นนี้ข้าเฒ่าจะสอนกันส่งเดชได้อย่างไร ข้าก็นั่งทำหน้าบึ้งใส่มันอยู่ตรงนั้น น้ำชาสักถ้วยยังไม่รินมาให้ แล้วจะให้ข้าสอน ฝันไปเถอะ”
“ไอหยา ท่านไม่รู้หรอกว่าตอนนั้นพวกมันมองข้าด้วยสายตาเช่นไร นอบน้อมอย่างที่สุดเชียวละ! ต่างพากันเรียกข้าว่าผู้อาวุโสทั้งนั้น!”
“แต่หนึ่งก็คือหนึ่ง สองก็คือสอง ข้ามิได้พูดเหลวไหล พวกมันตั้งเสียงสูงเกินไปจริงๆ ข้าในฐานะผู้อาวุโส ย่อมต้องช่วยชี้แนะรุ่นหลัง ท่านว่าจริงหรือไม่ขอรับ”
ฟังลวี่จ้วงหยวนคุยโวเสียจนเห็นภาพ หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกว่าฝีปากเช่นนี้ หากไม่ไปเป็นนักเล่านิทานก็นับว่าน่าเสียดายยิ่ง
หลี่ฮั่วหวังกินข้าวหมดพอดี เรื่องเล่าของลวี่จ้วงหยวนก็จบลงเช่นกัน
ลวี่จ้วงหยวนหน้าแดงเปล่งปลั่ง ยกถ้วยชาขึ้นดื่มแล้วระบายลมหายใจออกมาอย่างสบายอารมณ์ รู้สึกสะใจยิ่งนัก
“หัวหน้าลวี่ พวกเขาร้องงิ้วเรื่องอะไรกัน เหตุใดข้าฟังแล้วรู้สึกประหลาดนัก” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยพลางกวาดข้าวคำสุดท้ายเข้าปาก
“อ้อ พวกเขาร้องเรื่อง ‘ต้าหนัวขับไล่สิบสองผี’ ขอรับ เป็นงิ้วเก่าแก่ ได้ยินว่าสืบทอดกันมาหลายพันปีแล้ว ด้วยความที่เป็นงิ้วของคนโบราณ ทำนองร้องจึงได้ประหลาดปานนั้น”
“ต้าหนัวคือผู้ใด” หลี่ฮั่วหวังเอาตะเกียบแยงเข้าปากแคะเศษอาหารตามซอกฟัน
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันขอรับ ฟังจากคำร้องที่เจ้าเด็กสามคนนั้นว่ามา ดูเหมือนจะเป็นเซียนองค์หนึ่ง”
“ว่ากันว่าดินแดนโฮ่วสู่แถบนี้ เมื่อนานมาแล้วเคยเป็นแดนผี มนุษย์ไม่ต่างจากสัตว์เดรัจฉาน เกิดมาก็มีไว้ให้ถูกกินเท่านั้น”
“ต่อมาต้าหนัวก็มาถึง ขับไล่ผีที่ร้ายกาจที่สุดสิบสองตนในแดนผีออกไป จากนั้นยังสอนให้คนโบราณยืนเดินสองขา สอนให้รู้จักพูดรู้จักใช้อักษร อีกทั้งสอนให้คนโบราณรู้จักใช้ไฟ”
“ที่แท้ก็เป็นตำนานเทพ...” หลี่ฮั่วหวังหรี่ตาลงเล็กน้อย ในหัวผุดภาพคนสวมหน้ากากสามคนที่ร่ายรำละครนัวขึ้นมา
“คนเมื่อคืน จะเกี่ยวข้องกับพวกเล่นละครนัวนี่หรือเปล่านะ”
จะโทษหลี่ฮั่วหวังที่ระแวงพวกเขาก็มิได้ เพิ่งย่างเท้าเข้าตำบลนี้ก็ได้เห็นพวกเขาร่ายรำละครนัวอันพิลึกพิลั่น ทั้งยังมีกายกรรมเล่นเขี้ยวอันน่าขนลุกนั่นอีก
“เดี๋ยวนะ กายกรรมเล่นเขี้ยวเหรอ” หลี่ฮั่วหวังนึกถึงหน้ากากเหรียญทองแดงที่คนผู้นั้นสวมเมื่อคืนขึ้นมาได้ หากหน้ากากนั้นมีไว้ปิดบังฟัน ทุกอย่างก็เข้ากันได้พอดิบพอดี
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เขาก็เหลือบมองลวี่จ้วงหยวนที่อยู่ข้างกาย “หัวหน้าลวี่ เจ้าหนุ่มสามคนที่เล่นละครนัวนั่น ตอนที่พวกมันคุยกับเจ้า ได้ถอดหน้ากากออกหรือไม่”
“ไม่ได้ถอดขอรับ พวกมันพอเห็นข้าก็รีบร้อนจนไม่ทันล้างเครื่องหน้าด้วยซ้ำ นอบน้อมยกน้ำชามาให้ข้าเชียวละ!” ลวี่จ้วงหยวนเอ่ยด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความลำพองใจ
“หรือจะเป็นพวกนั้นจริงๆ แต่พวกนั้นมีกันแค่สามคนชัดๆ หรือว่าคนเมื่อคืนตั้งใจหลอกให้ฉันเข้าใจผิด” คิ้วของหลี่ฮั่วหวังค่อยๆ ขมวดเข้าหากัน
“นักพรต! นักพรต!” เสียงตะโกนดังลั่นตัดห้วงความคิดของหลี่ฮั่วหวังขาดสะบั้น
เขาเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นพระชราเนื้อตัวมอมแมมยืนอยู่ตรงประตู มองมาที่ตนด้วยสีหน้ายินดีปรีดา
“เจ้าหายไปไหนมา เหตุใดเพิ่งโผล่ออกมาเล่า เมื่อเช้าข้าตามหาเจ้าทั่วก็ไม่เจอ”
หลี่ฮั่วหวังวางตะเกียบลง เดินไปหยุดตรงหน้าอีกฝ่ายแล้วพินิจพิจารณาอย่างละเอียด “ตามหาข้ารึ มีเรื่องอันใด”
“มีสิ ไปเถอะ ข้าเจอที่สนุกเข้าแห่งหนึ่ง!”
คำพูดนี้ทำให้หลี่ฮั่วหวังนึกถึงความทรงจำอันไม่น่าอภิรมย์ขึ้นมา คราวก่อนพระชราก็พูดเช่นนี้ ผลคือพาเขาไปเจอพระพุทธรูปเลือดเนื้อองค์มหึมานั่น
ทว่าก็เพราะคราวนั้นเอง หลี่ฮั่วหวังจึงมองทะลุการพรางตัวของวัดเจิ้งเต๋อได้ หากว่ากันตามจริง พระชราก็นับเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขาไว้ครึ่งหนึ่ง
มองดูแสงแดดแผดจ้าด้านนอกแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็ก้าวเท้าออกไป “ได้ ไปกันเถิด”
สิ้นเสียงของเขา ด้านหลังพลันเกิดความเคลื่อนไหวขึ้นมา
“หึๆๆ...”
“หึๆๆ...”
หลี่ฮั่วหวังหันขวับไปยังทิศของเสียงหัวเราะแผ่วต่ำทั้งสองสายนั้นในทันที
นั่นคือตันหยางจื่อกับเจียงอิงจื่อ ทั้งสองยืนอยู่ตรงมุมกำแพงด้วยกัน สองร่างสี่ใบหน้าประดับรอยยิ้มพิกล หัวเราะเยาะเย้ยอยู่ตรงนั้น
“นักพรต! มาเร็วเข้า!” พระชราซึ่งออกไปยืนอยู่กลางถนนแล้วยืนท้าแดด เร่งเร้าหลี่ฮั่วหวังไม่หยุด
“พระนั่นเหรอ จะเป็นเขาได้เหรอ” หลี่ฮั่วหวังมองอีกฝ่ายที่อยู่ไกลออกไปพลางครุ่นคิด
แม้เมื่อวานจะหยั่งเชิงไปหลายครั้งแล้ว ทว่าการที่พระชราโผล่มาที่นี่อย่างกะทันหันก็ดูผิดที่ผิดทางอยู่บ้างจริงแท้
“หรือจะเป็นวิชาพรางตา แต่ของพรรค์นั้นไม่ค่อยได้ผลกับฉันอยู่แล้ว อีกอย่างตอนนี้ประสาทสัมผัสของฉันก็เฉียบคมขึ้นมากขนาดนี้ ถ้าเขาเป็นตัวปลอม ก็น่าจะโดนจับได้ตั้งนานแล้ว”
“เดี๋ยวนะ ทำไมฉันต้องไปหวั่นไหวตามภาพหลอนสองตัวนั้นด้วย พวกมันเป็นของปลอมทั้งนั้น” ในหัวของหลี่ฮั่วหวังพลันยุ่งเหยิงขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ จมดิ่งสู่ความเคลือบแคลงในตัวเอง
“นักพรต! เจ้ามาเร็วเข้า มัวชักช้าอะไรอยู่”
เห็นพระชราตะโกนจนเสียงแทบแหบ หลี่ฮั่วหวังจึงสูดหายใจลึกแล้วเดินเข้าไปหา
ไม่ว่าเขาจะใช่หรือไม่ ตนก็ต้องหยั่งเชิงให้ลึกขึ้นอีกขั้น
หากเขาเป็นพระชราตัวจริงก็ไม่มีสิ่งใดดีไปกว่านี้ ทว่าหากเป็นตัวปลอม ก็ถือโอกาสนี้ลงมือเสียทีเดียว จะได้รู้ให้แน่ชัดว่าคนผู้นี้มีจุดประสงค์อันใด และเบื้องหลังยังมีผู้อื่นอีกหรือไม่
ท่าทีหลบหนีของคนผู้นั้นเมื่อคืน ทำให้หลี่ฮั่วหวังกล้าจัดการเรื่องราวอย่างอุกอาจขึ้นกว่าเดิม
ถนนยามบ่ายยังคงมีผู้คนขวักไขว่ คาดว่าคงเป็นเพราะตำบลน้อยแห่งนี้เป็นเมืองชายแดน ล่อ ม้า และอูฐพากันเดินเฉียดข้างกายหลี่ฮั่วหวังไปไม่ขาดสาย
“หลวงจีน เราจะไปที่ใดกัน” หลี่ฮั่วหวังซึ่งแอบวางมือข้างหนึ่งไว้บนบันทึกมหาภพเอ่ยถาม
“ไม่ไกลหรอก ใกล้ถึงแล้ว เจ้าดูสิ ตรงนั้นอย่างไรเล่า”
หลี่ฮั่วหวังมองตามนิ้วของพระชราไป ก็แลเห็นคนสามคนสวมหน้ากากไม้กำลังร้องงิ้วอยู่
“เฮะๆ เป็นอย่างไร ไม่เคยเห็นมาก่อนกระมัง” พระชราเอ่ยอย่างกระตือรือร้น
“ละครนัวน่ะรึ ของน่าดูที่เจ้าว่าคือสิ่งนี้เองหรือ” หลี่ฮั่วหวังทำหน้าพูดไม่ออก
“เคยดูแล้วก็ดูอีกสักรอบสิ ละครเช่นนี้มีให้ดูแค่ที่นี่ ที่อื่นไม่มีหรอก! วันหน้าอยากดูก็หาดูไม่ได้แล้ว ไอหยา เจ้าดูสิ พวกเขาเก็บแผงกันแล้ว”
พระชรามีสีหน้าเสียดาย ทว่าหลี่ฮั่วหวังกลับตื่นตัวขึ้นมาทันที เพราะเขาแลเห็นว่าคนทั้งสามกำลังถอดหน้ากากออก
กำลังโหลดความเห็น...