คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 152

ตอน 152

ตอนที่ 152 ความเคลือบแคลง

เมื่อเห็นว่าหลี่ฮั่วหวังนั่งกินข้าวอยู่ในโถง ลวี่จ้วงหยวนที่ยืนเท้าสะเอวอยู่ก็หดตัวลงทันทีราวกับเตี้ยลงไปหนึ่งช่วงศีรษะ ใบหน้าฉีกยิ้มประจบประแจงขึ้นมาเองอย่างเป็นธรรมชาติ

“ท่านนักพรตน้อยอย่าได้ขบขันข้าเลยขอรับ นั่นมิใช่การทะเลาะกันหรอก เป็นเพียงคนในวงการงิ้วถกเถียงเรื่องบทงิ้วกันเท่านั้น เหอะๆ อยู่จนแก่ก็ต้องเรียนจนแก่นั่นแลขอรับ”

มุมปากของหลี่ฮั่วหวังยกขึ้นเล็กน้อย “เป็นอย่างไรบ้าง เจ้าไปมีปากเสียงกับคนท้องถิ่นพวกนั้น พวกเขามิได้หาเรื่องเจ้ากระมัง”

ยามนี้ลวี่จ้วงหยวนกำลังมีความลิงโลดอัดแน่นเต็มอกโดยไม่มีใครให้อวดอยู่พอดี พอหลี่ฮั่วหวังเอ่ยปากชวนคุย เขาก็รีบถกแขนเสื้อขึ้น ยกเท้าขวาวางบนม้านั่ง แล้วเริ่มคุยโวโอ้อวดเป็นน้ำไหลไฟดับ

“ท่านนักพรตน้อย ท่านก็รู้ดีนี่ขอรับ หากว่ากันด้วยเรื่องร้องงิ้ว ข้าเฒ่าผู้นี้ร้องมาสามสิบกว่าปีแล้ว จะให้ข้าไปกลัวเจ้าเด็กเมื่อวานซืนอายุยี่สิบกว่าสามคนนั่นได้อย่างไร”

“ตอนข้าเพิ่งไปถึง พวกมันยังคิดจะข่มขวัญข้าเสียก่อน ก็คนร้องงิ้วเหมือนกันทั้งนั้น ข้าเฒ่าผู้นี้จะไปกลัวเรื่องเช่นนี้หรือ ปั้บๆๆ! ตอนนั้นข้าหย่อนก้นลงนั่งบนหีบของพวกมันดื้อๆ แล้วตะโกนไปประโยคเดียว ว่างิ้วที่พวกเจ้าร้องน่ะเสียงเพี้ยน! เฮะๆ ท่านทายสิว่าเป็นอย่างไรต่อ”

“เป็นอย่างไรเล่า” หลี่ฮั่วหวังรับลูกตามน้ำ ลวี่จ้วงหยวนจึงยิ่งพรั่งพรูเล่าต่ออย่างออกรสออกชาติ

“เฮ้! เจ้าเด็กสามคนนั้นโดนข้าสยบอยู่หมัดคาที่เลยขอรับ คนที่อายุน้อยที่สุดยังถามข้าด้วยซ้ำว่าเพี้ยนตรงไหน!”

“มันยังอยากให้ข้าเฒ่าผู้นี้สอนมันอีก เรื่องเช่นนี้ข้าเฒ่าจะสอนกันส่งเดชได้อย่างไร ข้าก็นั่งทำหน้าบึ้งใส่มันอยู่ตรงนั้น น้ำชาสักถ้วยยังไม่รินมาให้ แล้วจะให้ข้าสอน ฝันไปเถอะ”

“ไอหยา ท่านไม่รู้หรอกว่าตอนนั้นพวกมันมองข้าด้วยสายตาเช่นไร นอบน้อมอย่างที่สุดเชียวละ! ต่างพากันเรียกข้าว่าผู้อาวุโสทั้งนั้น!”

“แต่หนึ่งก็คือหนึ่ง สองก็คือสอง ข้ามิได้พูดเหลวไหล พวกมันตั้งเสียงสูงเกินไปจริงๆ ข้าในฐานะผู้อาวุโส ย่อมต้องช่วยชี้แนะรุ่นหลัง ท่านว่าจริงหรือไม่ขอรับ”

ฟังลวี่จ้วงหยวนคุยโวเสียจนเห็นภาพ หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกว่าฝีปากเช่นนี้ หากไม่ไปเป็นนักเล่านิทานก็นับว่าน่าเสียดายยิ่ง

หลี่ฮั่วหวังกินข้าวหมดพอดี เรื่องเล่าของลวี่จ้วงหยวนก็จบลงเช่นกัน

ลวี่จ้วงหยวนหน้าแดงเปล่งปลั่ง ยกถ้วยชาขึ้นดื่มแล้วระบายลมหายใจออกมาอย่างสบายอารมณ์ รู้สึกสะใจยิ่งนัก

“หัวหน้าลวี่ พวกเขาร้องงิ้วเรื่องอะไรกัน เหตุใดข้าฟังแล้วรู้สึกประหลาดนัก” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยพลางกวาดข้าวคำสุดท้ายเข้าปาก

“อ้อ พวกเขาร้องเรื่อง ‘ต้าหนัวขับไล่สิบสองผี’ ขอรับ เป็นงิ้วเก่าแก่ ได้ยินว่าสืบทอดกันมาหลายพันปีแล้ว ด้วยความที่เป็นงิ้วของคนโบราณ ทำนองร้องจึงได้ประหลาดปานนั้น”

“ต้าหนัวคือผู้ใด” หลี่ฮั่วหวังเอาตะเกียบแยงเข้าปากแคะเศษอาหารตามซอกฟัน

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันขอรับ ฟังจากคำร้องที่เจ้าเด็กสามคนนั้นว่ามา ดูเหมือนจะเป็นเซียนองค์หนึ่ง”

“ว่ากันว่าดินแดนโฮ่วสู่แถบนี้ เมื่อนานมาแล้วเคยเป็นแดนผี มนุษย์ไม่ต่างจากสัตว์เดรัจฉาน เกิดมาก็มีไว้ให้ถูกกินเท่านั้น”

“ต่อมาต้าหนัวก็มาถึง ขับไล่ผีที่ร้ายกาจที่สุดสิบสองตนในแดนผีออกไป จากนั้นยังสอนให้คนโบราณยืนเดินสองขา สอนให้รู้จักพูดรู้จักใช้อักษร อีกทั้งสอนให้คนโบราณรู้จักใช้ไฟ”

“ที่แท้ก็เป็นตำนานเทพ...” หลี่ฮั่วหวังหรี่ตาลงเล็กน้อย ในหัวผุดภาพคนสวมหน้ากากสามคนที่ร่ายรำละครนัวขึ้นมา

“คนเมื่อคืน จะเกี่ยวข้องกับพวกเล่นละครนัวนี่หรือเปล่านะ”

จะโทษหลี่ฮั่วหวังที่ระแวงพวกเขาก็มิได้ เพิ่งย่างเท้าเข้าตำบลนี้ก็ได้เห็นพวกเขาร่ายรำละครนัวอันพิลึกพิลั่น ทั้งยังมีกายกรรมเล่นเขี้ยวอันน่าขนลุกนั่นอีก

“เดี๋ยวนะ กายกรรมเล่นเขี้ยวเหรอ” หลี่ฮั่วหวังนึกถึงหน้ากากเหรียญทองแดงที่คนผู้นั้นสวมเมื่อคืนขึ้นมาได้ หากหน้ากากนั้นมีไว้ปิดบังฟัน ทุกอย่างก็เข้ากันได้พอดิบพอดี

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เขาก็เหลือบมองลวี่จ้วงหยวนที่อยู่ข้างกาย “หัวหน้าลวี่ เจ้าหนุ่มสามคนที่เล่นละครนัวนั่น ตอนที่พวกมันคุยกับเจ้า ได้ถอดหน้ากากออกหรือไม่”

“ไม่ได้ถอดขอรับ พวกมันพอเห็นข้าก็รีบร้อนจนไม่ทันล้างเครื่องหน้าด้วยซ้ำ นอบน้อมยกน้ำชามาให้ข้าเชียวละ!” ลวี่จ้วงหยวนเอ่ยด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความลำพองใจ

“หรือจะเป็นพวกนั้นจริงๆ แต่พวกนั้นมีกันแค่สามคนชัดๆ หรือว่าคนเมื่อคืนตั้งใจหลอกให้ฉันเข้าใจผิด” คิ้วของหลี่ฮั่วหวังค่อยๆ ขมวดเข้าหากัน

“นักพรต! นักพรต!” เสียงตะโกนดังลั่นตัดห้วงความคิดของหลี่ฮั่วหวังขาดสะบั้น

เขาเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นพระชราเนื้อตัวมอมแมมยืนอยู่ตรงประตู มองมาที่ตนด้วยสีหน้ายินดีปรีดา

“เจ้าหายไปไหนมา เหตุใดเพิ่งโผล่ออกมาเล่า เมื่อเช้าข้าตามหาเจ้าทั่วก็ไม่เจอ”

หลี่ฮั่วหวังวางตะเกียบลง เดินไปหยุดตรงหน้าอีกฝ่ายแล้วพินิจพิจารณาอย่างละเอียด “ตามหาข้ารึ มีเรื่องอันใด”

“มีสิ ไปเถอะ ข้าเจอที่สนุกเข้าแห่งหนึ่ง!”

คำพูดนี้ทำให้หลี่ฮั่วหวังนึกถึงความทรงจำอันไม่น่าอภิรมย์ขึ้นมา คราวก่อนพระชราก็พูดเช่นนี้ ผลคือพาเขาไปเจอพระพุทธรูปเลือดเนื้อองค์มหึมานั่น

ทว่าก็เพราะคราวนั้นเอง หลี่ฮั่วหวังจึงมองทะลุการพรางตัวของวัดเจิ้งเต๋อได้ หากว่ากันตามจริง พระชราก็นับเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขาไว้ครึ่งหนึ่ง

มองดูแสงแดดแผดจ้าด้านนอกแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็ก้าวเท้าออกไป “ได้ ไปกันเถิด”

สิ้นเสียงของเขา ด้านหลังพลันเกิดความเคลื่อนไหวขึ้นมา

“หึๆๆ...”

“หึๆๆ...”

หลี่ฮั่วหวังหันขวับไปยังทิศของเสียงหัวเราะแผ่วต่ำทั้งสองสายนั้นในทันที

นั่นคือตันหยางจื่อกับเจียงอิงจื่อ ทั้งสองยืนอยู่ตรงมุมกำแพงด้วยกัน สองร่างสี่ใบหน้าประดับรอยยิ้มพิกล หัวเราะเยาะเย้ยอยู่ตรงนั้น

“นักพรต! มาเร็วเข้า!” พระชราซึ่งออกไปยืนอยู่กลางถนนแล้วยืนท้าแดด เร่งเร้าหลี่ฮั่วหวังไม่หยุด

“พระนั่นเหรอ จะเป็นเขาได้เหรอ” หลี่ฮั่วหวังมองอีกฝ่ายที่อยู่ไกลออกไปพลางครุ่นคิด

แม้เมื่อวานจะหยั่งเชิงไปหลายครั้งแล้ว ทว่าการที่พระชราโผล่มาที่นี่อย่างกะทันหันก็ดูผิดที่ผิดทางอยู่บ้างจริงแท้

“หรือจะเป็นวิชาพรางตา แต่ของพรรค์นั้นไม่ค่อยได้ผลกับฉันอยู่แล้ว อีกอย่างตอนนี้ประสาทสัมผัสของฉันก็เฉียบคมขึ้นมากขนาดนี้ ถ้าเขาเป็นตัวปลอม ก็น่าจะโดนจับได้ตั้งนานแล้ว”

“เดี๋ยวนะ ทำไมฉันต้องไปหวั่นไหวตามภาพหลอนสองตัวนั้นด้วย พวกมันเป็นของปลอมทั้งนั้น” ในหัวของหลี่ฮั่วหวังพลันยุ่งเหยิงขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ จมดิ่งสู่ความเคลือบแคลงในตัวเอง

“นักพรต! เจ้ามาเร็วเข้า มัวชักช้าอะไรอยู่”

เห็นพระชราตะโกนจนเสียงแทบแหบ หลี่ฮั่วหวังจึงสูดหายใจลึกแล้วเดินเข้าไปหา

ไม่ว่าเขาจะใช่หรือไม่ ตนก็ต้องหยั่งเชิงให้ลึกขึ้นอีกขั้น

หากเขาเป็นพระชราตัวจริงก็ไม่มีสิ่งใดดีไปกว่านี้ ทว่าหากเป็นตัวปลอม ก็ถือโอกาสนี้ลงมือเสียทีเดียว จะได้รู้ให้แน่ชัดว่าคนผู้นี้มีจุดประสงค์อันใด และเบื้องหลังยังมีผู้อื่นอีกหรือไม่

ท่าทีหลบหนีของคนผู้นั้นเมื่อคืน ทำให้หลี่ฮั่วหวังกล้าจัดการเรื่องราวอย่างอุกอาจขึ้นกว่าเดิม

ถนนยามบ่ายยังคงมีผู้คนขวักไขว่ คาดว่าคงเป็นเพราะตำบลน้อยแห่งนี้เป็นเมืองชายแดน ล่อ ม้า และอูฐพากันเดินเฉียดข้างกายหลี่ฮั่วหวังไปไม่ขาดสาย

“หลวงจีน เราจะไปที่ใดกัน” หลี่ฮั่วหวังซึ่งแอบวางมือข้างหนึ่งไว้บนบันทึกมหาภพเอ่ยถาม

“ไม่ไกลหรอก ใกล้ถึงแล้ว เจ้าดูสิ ตรงนั้นอย่างไรเล่า”

หลี่ฮั่วหวังมองตามนิ้วของพระชราไป ก็แลเห็นคนสามคนสวมหน้ากากไม้กำลังร้องงิ้วอยู่

“เฮะๆ เป็นอย่างไร ไม่เคยเห็นมาก่อนกระมัง” พระชราเอ่ยอย่างกระตือรือร้น

“ละครนัวน่ะรึ ของน่าดูที่เจ้าว่าคือสิ่งนี้เองหรือ” หลี่ฮั่วหวังทำหน้าพูดไม่ออก

“เคยดูแล้วก็ดูอีกสักรอบสิ ละครเช่นนี้มีให้ดูแค่ที่นี่ ที่อื่นไม่มีหรอก! วันหน้าอยากดูก็หาดูไม่ได้แล้ว ไอหยา เจ้าดูสิ พวกเขาเก็บแผงกันแล้ว”

พระชรามีสีหน้าเสียดาย ทว่าหลี่ฮั่วหวังกลับตื่นตัวขึ้นมาทันที เพราะเขาแลเห็นว่าคนทั้งสามกำลังถอดหน้ากากออก

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 152
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 153 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 151กลับหน้าเรื่อง
ตอน 151ตอน 153