ตอนที่ 153 บ้านซื่อเหอย่วน
เมื่อเด็กหนุ่มสามคนที่เล่นละครนัวยกมือถอดหน้ากากออก ศีรษะสีแดงสามหัวที่พันด้วยผ้าแดงก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าหลี่ฮั่วหวัง
ผ้านั้นมิได้พันไว้ทั้งหมด ตรงปากและจมูกยังจงใจเว้นช่องไว้ เมื่อถอดหน้ากากเสร็จ พวกเขาก็เริ่มแกะผ้าแดงบนศีรษะออกต่อในทันที
ไม่นานนัก ชายหนุ่มวัยไล่เลี่ยกับเขาสามคนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง
ใบหน้าของพวกเขาปกติทุกประการ อวัยวะบนหน้าไม่มีส่วนใดเกินมาหรือขาดหายไป แม้แต่สีหน้าก็ยังปกติยิ่งนัก
“นักพรต เจ้ามองอะไรอยู่ พวกเขาเลิกร้องงิ้วกันแล้วยังจะดูอะไรอีก เราไปเที่ยวเล่นที่อื่นกันเถิด ไม่แน่ระหว่างทางอาจได้ทำบุญทำทานบ้าง”
พระชราข้างกายบ่นอุบด้วยสีหน้ารำคาญ ท่าทางกระวนกระวายอยากจะไปเสียให้ได้
“หลวงจีน อย่าเพิ่งรีบ อยู่รอเป็นเพื่อนข้าอีกสักประเดี๋ยว” ภาพอันน่าสยดสยองตอนที่อีกฝ่ายเล่นเขี้ยวแวบผ่านเข้ามาในหัวของหลี่ฮั่วหวัง เขายังมิอาจวางความระแวงในใจลงได้
ยามนี้เขาไม่กลัวว่าอีกฝ่ายจะเปิดฉากเล่นงานตนซึ่งๆ หน้า สิ่งที่หลี่ฮั่วหวังกลัวคืออีกฝ่ายจะลอบแทงข้างหลัง
หลังหลี่ฮั่วหวังพูดจบได้ไม่นาน เขาก็เห็นคนทั้งสามเก็บข้าวของเร็วขึ้นอย่างผิดสังเกต สีหน้าแฝงความเคร่งเครียดอยู่บ้าง ทั้งยังแอบชำเลืองมาทางตนเป็นระยะ
สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังพลันเคร่งขึ้น ในใจลอบคิด “มีพิรุธจริงๆ ด้วย ซ่อนได้ลึกเสียจริง”
ความระแวงที่เคยวางลงไปครึ่งหนึ่งเพราะคำพูดของลวี่จ้วงหยวน พลันพุ่งขึ้นถึงขีดสุดในชั่วพริบตา
คนทั้งสามกับคนบรรเลงดนตรีที่เหลือขนข้าวของทั้งหมดขึ้นหลังอูฐ แล้วรีบร้อนมุ่งหน้าเข้าตรอกเล็กสายหนึ่งไป
“หลวงจีน ไป! ตามพวกเขาไป!” สิ้นเสียง หลี่ฮั่วหวังก็สาวเท้าตามไปอย่างรวดเร็ว
“ไอหยา เจ้าจะตามพวกเขาไปทำอะไรเล่า หรือเจ้าคิดจะควักเงินจ้างให้พวกเขาร้องให้เจ้าฟังคนเดียวอีกรอบ”
พระชราผู้จนปัญญาปากว่าไปเช่นนั้น ทว่าก็ยังเดินตามไปอยู่ดี
ทั้งสองทิ้งระยะห่างสะกดรอยตามอยู่ด้านหลัง เดินวกวนตามพวกเขาไปทั่วตำบล
ตอนแรกยังไม่มีสิ่งใดผิดปกติ ทว่านานเข้า หลี่ฮั่วหวังก็เห็นอูฐที่บรรทุกหีบอยู่ไกลออกไปเริ่มออกวิ่ง มีคนกำลังหวดแส้ใส่มัน
“พวกมันรู้ตัวแล้วว่าเราตามมา! ตามไปเร็ว!” หลี่ฮั่วหวังเอื้อมมือข้างหนึ่งกุมด้ามกระบี่ด้านหลังพลางเร่งฝีเท้า
แม้ทั้งตำบลจะไม่ใหญ่โตนัก ทว่าอย่างไรเสียพวกนั้นก็เป็นคนท้องถิ่น หลังเลี้ยวลัดตรอกซอกซอยไปไม่กี่รอบ หลี่ฮั่วหวังก็พบอย่างไม่คาดคิดว่าตนตามพวกเขาคลาดเสียแล้ว
มองกำแพงสีเทาหม่นที่หน้าตาเหมือนกันไปหมดรอบตัว สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังก็ย่ำแย่ลงไปบ้าง
“แฮ่ก... แฮ่ก... นักพรต เจ้าช้าลงหน่อย ข้าจะตามไม่ทันอยู่แล้ว” พระชราที่เอามือยันกำแพงอยู่ด้านหลังเอ่ยอย่างหอบจนแทบขาดใจ
หลี่ฮั่วหวังหันไปมองเขาแวบหนึ่ง อีกฝ่ายอายุมากแล้ว เรี่ยวแรงสู้ตนไม่ได้ย่อมเป็นเรื่องธรรมดา
“หากไม่ไหวจริงๆ เจ้าก็กลับไปก่อนเถิด ไม่ต้องตามมาแล้ว” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยพลางเดินตามตรอกเล็กค้นหาต่อไป
แม้พระชราจะน่าสงสัยเพียงน้อยนิดแล้ว ทว่าก็ยังมิได้พ้นข้อสงสัยไปเสียทีเดียว และเขาก็ไม่อยากหอบตัวถ่วงผู้นี้ไปด้วยยามต้องปะทะกับศัตรู
“ได้... เช่นนั้นข้ากลับก่อน เจ้าก็ค่อยๆ วิ่งไปเถิด” พระชราผู้จนปัญญาเท้าเอวเดินเลี้ยวเข้าตรอกอีกสายไป
“หวังว่าฉันจะคิดมากไปเอง” หลี่ฮั่วหวังส่ายหน้า เดินไปตามลำพังได้เพียงไม่กี่ก้าว ด้านหลังก็พลันมีเสียงกรีดร้องดังขึ้น
“แย่แล้ว! นั่นเสียงหลวงจีน!”
หลี่ฮั่วหวังรีบรุดไปตามเสียงทันที เมื่ออ้อมผ่านกำแพงด้านหนึ่ง เขาก็หยุดลงตรงหน้าหลุมสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่
นี่คือหลุมดิน ผนังทั้งสี่ด้านเบื้องล่างมีประตูไม้และหน้าต่างเรียงราย ดูราวกับบ้านซื่อเหอย่วนที่ขุดลงไปในห้องใต้ดิน
บนผนังทั้งสี่ด้านแขวนหน้ากากไม้ขนาดใหญ่ไว้หลายอัน ลวดลายดุร้ายเหล่านั้นคือแบบเดียวกับที่คนทั้งสามสวมตอนเล่นละครนัวอย่างไม่ต้องสงสัย
ดูจากอูฐที่กำลังเล็มหญ้าอยู่ในลานแล้ว ที่นี่ก็คือบ้านของสามพี่น้องนั่นเอง
“นักพรต!! ลงมาดึงข้าทีสิ เฮ้อ ซวยจริงๆ ที่บ้าบอนี่สร้างบ้านอะไรกันถึงขุดลงไปใต้ดิน มิใช่ขุดหลุมฝังศพเสียหน่อย”
หลี่ฮั่วหวังมองตามเสียงไปอีกครั้ง ก็เห็นพระชรานอนอยู่ด้านล่างด้วยสีหน้าเจ็บปวด ครางฮือๆ อยู่ในลำคอ
หลี่ฮั่วหวังกุมกระบี่ไว้มือหนึ่งแล้วกระโดดลงไป ยืมแรงจากขอบหน้าต่างเล็กน้อย ก่อนลงยืนข้างกายพระชราอย่างมั่นคง
เขามิได้ยื่นมือไปพยุงพระชราก่อน หากแต่กระชับด้ามกระบี่ในทันที กวาดตามองประตูหน้าต่างที่ปิดสนิทรอบด้านอย่างระแวดระวัง
ด้วยประสาทสัมผัสอันเฉียบแหลม เขารับรู้ได้ถึงสายตาที่ลอดผ่านประตูหน้าต่างออกมา ข้างในมีคน และมีอยู่ไม่น้อย
ในเมื่อยังไม่รู้ตื้นลึกหนาบางของอีกฝ่าย หลี่ฮั่วหวังก็ไม่อยากเป็นฝ่ายลงมือก่อน
ที่ประหลาดคืออีกฝ่ายเองก็ไม่รู้คิดการอันใด จึงไม่ลงมือเช่นกัน บรรยากาศชะงักงันอยู่ชั่วขณะ
“หรือคนพวกนี้จะคิดเหมือนฉัน” หลี่ฮั่วหวังลอบคิดในใจ
“นักพรต เจ้ายืนทื่ออยู่ตรงนั้นทำอะไร” พระชราที่หน้าตาเหยเกเพราะความเจ็บปวดตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น
“รอก่อน! ตอนนี้ข้าไม่มีเวลามาพูดพล่ามกับเจ้า” หลี่ฮั่วหวังเพิ่งพูดจบ ก็รู้สึกได้ว่าสายตาที่จับจ้องตนเพิ่มขึ้นอีกหลายคู่
สายตาเหล่านั้นมิได้ลอดออกมาจากในห้อง หากแต่จ้องมาจากดวงตาของหน้ากากบนผนัง ราวกับว่าในขณะนี้หน้ากากเหล่านั้นมีชีวิตขึ้นมา
ไม่ว่าที่นี่จะเกี่ยวข้องกับหน้ากากเหรียญทองแดงเมื่อคืนหรือไม่ หลี่ฮั่วหวังก็ไม่คิดจะคุมเชิงกันเช่นนี้ต่อไปแล้ว
หลังไตร่ตรองครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังจึงเอ่ยขึ้น “ผู้น้อยเสวียนหยางคารวะทุกท่าน ข้าน้อยเพียงบังเอิญผ่านมายังถิ่นของท่าน มิได้มีเจตนาล่วงเกิน หวังว่าจะให้อภัย”
คำพูดของหลี่ฮั่วหวังไม่ได้รับเสียงตอบใดๆ เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงเปลี่ยนวิธีหยั่งเชิงใหม่
“ท่านพูดภาษากลางเป็นหรือไม่” ทว่ายังคงไร้เสียงตอบ
“เรื่องเมื่อคืน ข้าน้อยจะถือเสียว่าไม่เคยเกิดขึ้น เราต่างถือความปรองดองเป็นสำคัญ ดีหรือไม่”
อธิบายไปยกใหญ่แล้ว หลี่ฮั่วหวังก็ไม่สนใจว่าพวกเขาจะฟังเข้าใจหรือไม่ พาพระชราค่อยๆ ขยับไปยังบันไดที่อยู่ด้านข้าง
บันไดยาวพาดขึ้นไป หลี่ฮั่วหวังให้พระชราปีนขึ้นไปก่อน
ครั้นเห็นอีกฝ่ายขึ้นไปถึงพื้นดินแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็ถีบเท้าขวากับบันไดแล้วพุ่งตามขึ้นไปในทันที
รอจนหลี่ฮั่วหวังกับพระชราจากไปแล้ว คนกลุ่มหนึ่งที่มีรอยสักบนใบหูก็เดินออกมาจากในเรือน
ในนั้นมีทั้งชายและหญิง กระทั่งเด็กอายุไม่กี่ขวบก็มี
ยามนี้ ใบหน้าของทุกคนล้วนเต็มไปด้วยความคับแค้นปนหวาดกลัว
หนึ่งในสามพี่น้องผู้เล่นละครนัวกำหมัดทั้งสองข้างแน่นจนสั่น เอ่ยกับผู้เฒ่าผมหงอกขาวผู้หนึ่ง “ท่านปู่! คนผู้นั้นพูดจริงขอรับ! เรารอต่อไปไม่ได้แล้ว! ชิงลงมือก่อนย่อมได้เปรียบ!”
ผู้เฒ่าโกรธจัดอย่างเห็นได้ชัด มือขวากำไม้เท้ากระแทกลงพื้นอย่างแรง
“เจ้าพาคนหนุ่มในบ้านไปให้หมด ฆ่านักพรตชุดแดงนั่นเสีย! อย่าคิดว่าบ้านเราเป็นพวกรังแกได้ง่ายๆ!”
เมื่อหลี่ฮั่วหวังกับพระชราออกจากบ้านซื่อเหอย่วนใต้ดินแห่งนั้นกลับขึ้นสู่ถนนอันคึกคัก พระชราก็ดูเหมือนยังตั้งตัวไม่ติด
“เกิดอะไรขึ้น นี่มันเรื่องอะไรกันแน่” เขาเอ่ยด้วยสีหน้างุนงง
“เจ้าไม่รู้จริงๆ รึว่าเกิดอะไรขึ้น” หลี่ฮั่วหวังพินิจพิจารณาพระชราตรงหน้าอย่างละเอียดอีกครั้ง
เขาไม่ได้ลืมว่านี่ก็เป็นตัวปัญหาอีกรายเช่นกัน
คราวก่อนก็เพราะพระชรา ตนจึงได้ล่วงรู้แผนร้ายของวัดเจิ้งเต๋อ คราวนี้ก็เพราะเขาอีก ตนจึงหาบ้านของพวกเล่นละครนัวเจอ
ครั้งเดียวยังพอทำเนา แต่ถึงกับมีครั้งที่สอง หากยังเป็นความบังเอิญอีก ก็นับว่าประจวบเหมาะเกินไปแล้ว
กำลังโหลดความเห็น...