คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 154

ตอน 154

ตอนที่ 154 โกบี

หลี่ฮั่วหวังดูผ่อนคลาย ทว่าแท้จริงกำลังลอบจับตาพระชราตรงหน้าอย่างระแวดระวัง

แม้พระชราจะยังไม่เคยทำสิ่งใดเป็นภัยต่อตน ทว่าหลี่ฮั่วหวังไม่กล้าเดิมพัน ไม่กล้าฝากชะตาชีวิตตนไว้ในมือผู้อื่น

“หลวงจีน บอกข้าได้หรือไม่ว่าแท้จริงแล้วท่านเป็นใครกันแน่” หลี่ฮั่วหวังมองเขาพลางเอ่ยถามกึ่งล้อเล่น

คนอื่นที่วางแผนร้ายต่อตนหรือ

พระชราตกเป็นไส้ศึกของวัดเจิ้งเต๋อไปแล้วหรือ

หรือแท้จริงเขาคือนิกายลวงลืมที่ซือไท่เอ่ยถึง

ทุกอย่างล้วนเป็นไปได้ และไม่ว่าจะเป็นแบบใด สำหรับตนก็ล้วนเป็นเรื่องยุ่งยากใหญ่หลวง

“ข้ารึ ข้าก็คือหลวงจีนน่ะสิ เหตุใดจู่ๆ ถึงถามเช่นนี้” พระชราตอบอย่างเปิดเผยไม่มีพิรุธ

หลี่ฮั่วหวังจับสังเกตความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าอีกฝ่ายอย่างละเอียด ทว่ากลับไม่พบสิ่งใดผิดปกติ

แต่ถึงจะไร้หลักฐาน หลี่ฮั่วหวังก็มิอาจไว้ใจเขาได้ง่ายๆ อีกต่อไป

ในยามที่ยังตัดสินไม่ได้ว่าอีกฝ่ายเป็นภัยหรือไม่ วิธีที่รอบคอบที่สุดก็คือถอยห่าง และหลี่ฮั่วหวังก็ตั้งใจจะทำเช่นนั้นพอดี

“เช่นนั้นก็ดี ในเมื่องิ้วก็ดูจบแล้ว เราแยกทางกันตรงนี้เป็นอย่างไร ท่านไปทำบุญของท่าน ข้าไปเดินทางของข้า ไว้พบกันใหม่”

“จะรีบไปไยเล่า เราไม่ได้พบกันตั้งนาน นั่งรำลึกความหลังกันสักหน่อยก็ได้นี่” พระชรายิ้มร่า เพิ่งยื่นมือหมายจะดึงแขนเสื้อของหลี่ฮั่วหวัง สิ่งที่รอต้อนรับกลับเป็นฝักกระบี่

ปลายนิ้วของพระชรายังห่างจากฝักกระบี่อีกหนึ่งชุ่น ก็ชักมือกลับอย่างเก้อเขิน

“ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าเจ้าพูดเรื่องอะไร เรามิใช่สหายกันหรอกหรือ”

“หากเป็นสหายก็เปิดเผยตัวตนของเจ้ามา! มิใช่มาเล่นทายปริศนากับข้าอยู่ตรงนี้! แท้จริงเจ้าเป็นใครกันแน่!” หลี่ฮั่วหวังพูดจบก็หันหลังเดินตรงไปยังโรงเตี๊ยม

พระชราคล้ายจะรับรู้อารมณ์ในน้ำเสียงของหลี่ฮั่วหวัง จึงไม่ตามมาอีก บนใบหน้าเจือแววน้อยเนื้อต่ำใจ

เขาย้อนกลับตามทางเดิมจนถึงโรงเตี๊ยมโดยไม่มีเหตุไม่คาดฝันใดๆ หันกลับไปมองอีกครั้งก็ไม่เห็นแม้เงาของพระชรา หลี่ฮั่วหวังจึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก

“ศิษย์พี่หลี่ เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ เหตุใดลนลานเช่นนี้ ราวกับมีผีไล่ตามมา” โก่วหวาซึ่งกำลังแทะเมล็ดแตงเดินลงบันไดมาด้วยความสงสัย

“ข้าถามเจ้า คนอื่นเล่า” หลี่ฮั่วหวังถามด้วยท่าทางตึงเครียด

“ตามที่ท่านสั่งขอรับ ทุกคนออกไปหาแผนที่แคว้นโฮ่วสู่และสืบข่าวแถบนี้กันหมด” โก่วหวาตอบอย่างงุนงงยิ่ง

“ไม่ต้องหาแล้ว! ไปตามทุกคนกลับมา เราต้องออกจากที่นี่ ยิ่งเร็วยิ่งดี!”

“เหตุใด- ได้ขอรับ! ข้าจะไปตามคนอื่นเดี๋ยวนี้” โก่วหวาโยนเมล็ดแตงกำหนึ่งในมือทิ้ง แล้ววิ่งพรวดออกไปข้างนอก

“อย่าลืมไปบอกคณะสกุลลวี่ด้วย!” ตะโกนไล่หลังเขาจบ หลี่ฮั่วหวังก็รีบรุดไปยังคอกม้าหลังเรือน

คำสั่งของหลี่ฮั่วหวังกระชั้นชิดยิ่ง ไม่เหลือเวลาให้ผู้ใดเตรียมตัวแม้แต่น้อย ทุกคนต่างลนลานเร่งรีบกันจ้าละหวั่น

ทว่าในเรื่องเช่นนี้ คำของหลี่ฮั่วหวังเป็นเด็ดขาด ไม่เปิดโอกาสให้ผู้ใดคัดค้าน

ในที่สุด ก่อนฟ้าจะมืด ล้อรถม้าก็กลิ้งออกพ้นตำบลไปได้

“ศิษย์พี่หลี่ เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือเจ้าคะ” เสี่ยวหม่านที่กอดกระบี่ของตนไว้ถามอย่างสงสัย

“คนบางกลุ่มในตำบลคิดร้ายต่อพวกเรา แต่วางใจเถิด คราวนี้ไม่เหมือนครั้งก่อนๆ หากต้องลงมือกันจริง พวกมันก็ไม่ได้เปรียบหรอก”

หลี่ฮั่วหวังยกมือกดกระบี่บนหลังเบาๆ

เพิ่งได้พักฟื้นไปหนึ่งวัน ทุกคนจึงมีเรี่ยวแรงดี เดินทางรวดเดียวจนดวงจันทร์ลอยเด่นกลางฟ้าจึงหยุดพัก

ประเมินระยะทางแล้ว ตอนนี้ห่างจากตำบลนั้นมาได้สิบกว่ากิโลเมตร หลี่ฮั่วหวังจึงสั่งให้ทุกคนพักผ่อน

หากพรุ่งนี้ยังต้องเร่งเดินทาง ไม่นอนสักงีบย่อมไม่ไหว

คืนนี้เป็นคืนแรก เพื่อความสบายใจ หลี่ฮั่วหวังจึงเฝ้ายามด้วยตนเอง

มือลูบท้ายทอยขนปุกปุยของหมั่นโถวเบาๆ หลี่ฮั่วหวังทบทวนทุกสิ่งที่ทำไปในวันนี้อีกครั้ง ครุ่นคิดอย่างละเอียดว่ามีจุดใดที่ตนอาจมองข้ามไป

ยิ่งคิด หลี่ฮั่วหวังก็ยิ่งรู้สึกว่าเรื่องที่เจอในตำบลนั้นทะแม่งๆ อย่างไรชอบกล แต่จะให้บอกว่าทะแม่งตรงไหนกลับบอกไม่ถูก

ยามนี้ หลี่ฮั่วหวังรู้สึกราวกับมีคนเอาเชือกร้อยตัวเขาไว้แล้วจูงไป ความรู้สึกเช่นนี้ช่างไม่ชวนอภิรมย์ยิ่งนัก

ในเมื่อออกมาแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็เลิกคิด เขาส่ายศีรษะไล่ความคิด แล้วหันไปครุ่นคิดเรื่องที่จับต้องได้กว่า

“จะพวกเล่นละครนัวหรือพระนั่นก็ช่าง ไม่ว่าเบื้องหลังพวกเขาจะเป็นใคร ในเมื่อไม่ลงมือกับฉันในตำบล ก็แปลว่าต้องเกรงอะไรบางอย่างในตัวฉันแน่”

หลี่ฮั่วหวังยกมือลูบบันทึกมหาภพที่เอวและกระบี่บนหลัง สีหน้าฉายแววครุ่นคิด

“ทุกคนที่ฉันเจอต่างรู้ว่าฉันเป็นจิตวิสุทธิ์ ดูจากท่าทีของวัดเจิ้งเต๋อแล้ว จิตวิสุทธิ์มีค่ามหาศาล”

“ไม่ว่าจะเกรงอะไร ในเมื่ออีกฝ่ายยอมอดกลั้นไม่ลงมือได้ ก็แสดงว่าฉันมีความสามารถเอาตัวรอดอยู่ระดับหนึ่งแล้ว วิกฤตครั้งนี้น่าจะผ่านไปได้อย่างปลอดภัย”

ทันใดนั้น ตันหยางจื่อที่นั่งยองอยู่ตรงหน้าเขาก็เอ่ยปากขึ้น

“ฮึ! เสียชาติเกิดที่เป็นศิษย์ของตันหยางจื่ออย่างข้า! คนอื่นขี่คอรังแกถึงเพียงนี้แล้ว เจ้ากลับคิดแต่จะเอาตัวรอด! สถานการณ์เช่นนี้ เจ้าควรคิดว่าจะฆ่ามันให้ตายสนิทอย่างไร! มิใช่คิดหนี!”

หลี่ฮั่วหวังมองเขาด้วยรอยยิ้มเย็นชา สองมือปรบเบาๆ “ดี! ท่านอาจารย์สั่งสอนได้ดีจริง! ตอนถูกพวกพระวัดเจิ้งเต๋อไล่ฆ่าเมื่อครั้งนั้น ไม่รู้ว่าใครกันที่ทิ้งศิษย์ของตัวเองเพื่อรักษาชีวิตหมาๆ ไว้”

“เจ้าศิษย์ทรพี!” ตันหยางจื่อผุดลุกขึ้น ก้อนเลือดเนื้อวิปลาสทั่วร่างบิดดิ้นเร็วขึ้น

ปากทั้งสามของเขากำลังจะเอ่ยบางอย่าง ทว่ากลับชะงักไปกะทันหัน แล้วหันไปมองทะเลทรายโกบีอันมืดมิดในระยะไกลพร้อมกับหลี่ฮั่วหวัง

ด้วยสายตาอันเฉียบคม เขาเห็นจุดดำเล็กๆ จุดหนึ่งตรงนั้นกำลังขยับใกล้เข้ามาทีละน้อย

“ตามมาแล้ว!” หลี่ฮั่วหวังลุกขึ้นยืนทันทีด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

แต่ทันทีที่ลุกขึ้นหมายจะปลุกคนอื่น เขาก็พบว่าไม่ใช่เพียงด้านหลัง แม้แต่ด้านหน้าก็มีจุดดำเล็กๆ อยู่จุดหนึ่งเช่นกัน

อีกฝ่ายไม่มีทางส่งคนมาแค่สองคน หลี่ฮั่วหวังรีบกวาดตามองโดยรอบ แล้วก็พบว่ามีจุดดำเคลื่อนเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง

“หลี่ฮั่วหวัง! เจ้าถูกล้อมแล้ว! คราวนี้เจ้าตายแน่! ฮ่าๆๆ!!”

เจียงอิงจื่อผู้มีใบหน้าบิดเบี้ยวน่าสยองใช้แขนข้างเดียวกุมท้อง หัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง

“ตื่นให้หมด! มีคนมา!” เสียงคำรามของหลี่ฮั่วหวังฉีกความเงียบสงัดของทะเลทรายโกบี

คนอื่นๆ ที่ยังสะลึมสะลือเห็นภาพตรงหน้าก็ตกใจจนเหงื่อเย็นท่วมตัวในพริบตา ต่างพากันชักดาบใต้หมอนออกมา

ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร บัดนี้ก็ถึงคราวเผยไต๋ชักกริชออกมาแล้ว บรรยากาศกลางทะเลทรายโกบีตึงเครียดขึ้นทันตา

“อย่ารอให้พวกมันล้อมได้! เราฝ่าวงล้อมออกไปเดี๋ยวนี้!” หลี่ฮั่วหวังนำทุกคนพุ่งตรงไปยังจุดดำจุดหนึ่งด้านหน้า

เมื่อระยะห่างร่นเข้ามาทีละน้อย หลี่ฮั่วหวังก็มองเห็นหน้าตาของคนผู้นั้น

หน้ากากเหรียญทองแดงบนใบหน้าคนผู้นี้ช่างคุ้นตายิ่งนัก เขาคือคนที่ลงมือกับตนเมื่อวานนั่นเอง!

เช่นเดียวกับเมื่อคืน ในมือของเขายังคงถือหุ่นหนังตะลุงไว้หลายตัว

ศัตรูเผชิญหน้า พูดมากไปก็ไร้ประโยชน์ “เคร้ง!” หลี่ฮั่วหวังชักกระบี่ด้วยมือเดียวแล้วพุ่งเข้าใส่เขา

ชายหน้ากากเหรียญทองแดงยกหุ่นหนังในมือขึ้นสูงอย่างรวดเร็ว อาศัยแสงจันทร์บนฟ้า เงาหุ่นหนังบนพื้นก็ก่อร่างขึ้นในพริบตา แล้วลุกขึ้นยืนตรงทื่อ ลอยปลิวเข้าหาหลี่ฮั่วหวังราวกับคนกระดาษแผ่นหนึ่ง

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 154
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 155 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 153กลับหน้าเรื่อง
ตอน 153ตอน 155