คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 155

ตอน 155

ตอนที่ 155 สัญชาตญาณ

“ฆ่า!” หลี่ฮั่วหวังตวัดกระบี่กวาดเรี่ยพื้นอย่างแรง ตัวกระบี่ในมือราวกับเปล่งปราณดาบสีแดงคล้ำขึ้นสายหนึ่ง

ชั่วพริบตาถัดมา หุ่นเงาสีดำตรงหน้าที่ถูกผ่าเป็นสองซีกก็กรีดร้องโหยหวนขึ้นทันที ก่อนสลายกลายเป็นควันดำ

หลี่ฮั่วหวังกัดฟันแน่น อาศัยแรงฮึดนั้นเร่งพุ่งไปข้างหน้า ระยะห่างของทั้งสองฝ่ายหดสั้นลงอย่างรวดเร็ว

เดิมหลี่ฮั่วหวังคิดว่าเหลือปีศาจหุ่นหนังเพียงตัวเดียว ตนจัดการได้สบาย นึกไม่ถึงว่าใต้รักแร้ของคนหน้ากากทองแดงจะกระเพื่อมขึ้นไม่กี่ครั้ง แล้วแขนอีกสี่ข้างก็งอกยื่นออกมา

มือแต่ละข้างล้วนถือหุ่นหนังที่ต่างกันไว้ตัวหนึ่ง

เมื่อนิ้วเรียวยาวดีดขยับ ภายใต้แสงจันทร์ หลี่ฮั่วหวังก็ถูกฝูงปีศาจหุ่นหนังที่บางดุจปีกจักจั่นล้อมไว้ในพริบตา

“ศิษย์พี่หลี่ พวกเรามาช่วยท่านแล้ว!”

“อย่าเข้ามา! ถอยไปไกลๆ! เหมี่ยวเหมี่ยวไม่ต้องตีกลอง! ของพวกนี้ข้ารับมือได้!”

หลี่ฮั่วหวังใช้ท่ากวาดทัพพันลี้อย่างฉับไว บีบให้พวกมันถอยร่นไปเล็กน้อย

“พรืด” ม้วนไม้ไผ่สีแดงคลี่ออกอย่างรวดเร็ว

ขณะร่ายวิชา ความเจ็บปวดรุนแรงแทบทำให้หลี่ฮั่วหวังสลบไป

ทว่าสิ่งที่ยอมจ่ายไปนั้นได้ผล นิ้วทั้งสองยังไม่ทันตกถึงพื้นก็พองโตขึ้นอย่างรวดเร็วจนปริฉีก

กระดูกในนิ้วงอกยาวอย่างบ้าคลั่ง โค้งแทงทะลุเนื้อหนังออกมาแล้วหมุนติ้ว พุ่งเข้าหาคนหน้ากากทองแดงราวกับลูกดอกยาวสองดอก

คนหน้ากากทองแดงเอี้ยวตัวหมายจะหลบ ทว่านึกไม่ถึงว่านิ้วทั้งสองจะเบนตามเขาไปพร้อมกัน

“ฉึก ฉึก” สองเสียง นิ้วทั้งสองจมมิดเข้าไปในลำคอของมัน หุ่นหนังรอบตัวหลี่ฮั่วหวังพลันแข็งทื่อ แล้วแบนราบกลับลงไปแนบพื้นดังเดิม

“เจ้า...” คนหน้ากากทองแดงเอ่ยได้เพียงคำเดียวก็ซวนเซล้มลงกับพื้น

หลี่ฮั่วหวังสาวเท้าเข้าไป มองร่างประหลาดหกแขนที่ตายอยู่ตรงหน้า

“แค่นี้รึ ง่ายดายถึงเพียงนี้เชียว” หลี่ฮั่วหวังประหลาดใจยิ่งนัก เมื่อเทียบกับสิ่งที่ตนเคยเผชิญมา ครั้งนี้ราวกับการเล่นขายของ

หลี่ฮั่วหวังขยับเข้าไปใกล้อีกหน่อย ใช้ปลายกระบี่ค่อยๆ งัดหน้ากากเหรียญทองแดงขึ้น

เขาอยากเห็นนักว่าคนผู้นี้หน้าตาเป็นเช่นไรกันแน่

หน้ากากเพิ่งถูกเปิดออก หลี่ฮั่วหวังก็สะดุ้ง ด้านใต้นั้นเป็นปากที่ทำจากไม้ สิ่งนี้ที่แท้เป็นหุ่นเชิดมาแต่แรก!

“ระวัง! เจ้าคนแคระนั่นยังซ่อนอยู่ในท้อง มันเตรียมลอบเล่นงานเจ้า!”

เสียงที่ไม่รู้ดังมาจากที่ใดเพิ่งขาดหาย ท้องของคนหน้ากากทองแดงก็ถูกแทงทะลุออกมา ประกายเย็นเยียบสายหนึ่งพุ่งเสียบตรงเข้าหาหัวใจของหลี่ฮั่วหวัง

โชคดีที่มีเสียงเตือนล่วงหน้า หลี่ฮั่วหวังยกกระบี่ขึ้นรับได้ทัน สกัดการลอบโจมตีไว้ได้

ชั่วพริบตาถัดมา หลี่ฮั่วหวังออกแรงปัดอาวุธของอีกฝ่ายขึ้น แล้วแทงกระบี่ยาวที่อบอวลไปด้วยไอสังหารทะลวงเข้าท้องคนหน้ากากทองแดง

เสียงกรีดร้องแหบห้าวราวเป็ดดังขึ้น พร้อมกับเลือดที่ไหลทะลักออกจากท้องคนหน้ากากทองแดง

คนแคระพิกลพิการหัวล้านตนหนึ่ง ตาขวาโตตาซ้ายเล็ก ผิวหนังเหี่ยวย้วย กระอักเลือดด้วยสีหน้าเจ็บปวด พยายามตะเกียกตะกายคลานออกมาจากข้างใน

ทว่าทั้งหมดเป็นการดิ้นรนที่สูญเปล่า เมื่อร้องโหยหวนดิ้นรนอยู่ไม่กี่ครั้ง ศีรษะที่ใหญ่โตราวไหก็ค่อยๆ ห้อยตกลงมา

เพิ่งฆ่าคนไปหนึ่งคน หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกว่ากระบี่ในมือส่งเสียงกังวานดุจมังกรคำราม เขาเกือบกำมันไว้ไม่อยู่

เขารีบชักกระบี่ออกแล้วสอดเข้าฝักทั้งที่ยังเปื้อนเลือด กระบี่ยาวจึงสงบลงในที่สุด

ทว่ายามนี้หลี่ฮั่วหวังไม่มีกะจิตกะใจสนกระบี่ เขารีบหันขวับไปทางเสียงที่เพิ่งเตือนตน

ตรงนั้น พระชราในเสื้อผ้าขาดวิ่นที่ปะชุนเต็มตัวยืนอยู่ ยิ้มให้เขา

“เจ้าอีกแล้ว แท้จริงเจ้าเป็นใคร!”

พระชรายกรองเท้าพระที่ขาดจนเห็นนิ้วเท้าแล้วก้าวเดินมา เมื่อผ่านศพคนแคระก็ไม่ลืมปลดหน้ากากเหรียญทองแดงบนหน้ามันยัดใส่ย่าม

“รีบไป เดินไปคุยไป ไม่เห็นหรือว่าคนพวกนั้นมากันหมดแล้ว”

หลี่ฮั่วหวังหันไปมองจุดดำรอบทิศที่ใหญ่ขึ้นทุกขณะ แล้วรีบตามไป

“ทุกคนตามมา วิ่ง อย่าให้ใครหลุดตก!”

หลี่ฮั่วหวังวิ่งมาข้างกายพระชรา แล้วถามซ้ำอีกครั้ง “แท้จริงเจ้าเป็นใคร เหตุใดต้องทำเช่นนี้”

พระชรายิ้มน้อยๆ หันมามองหลี่ฮั่วหวัง “อย่าคาดคั้นกันนักเลย หลี่ฮั่วหวัง ข้าขอถามเจ้า ตลอดหลายวันที่อยู่ด้วยกันมา ข้าเคยทำร้ายเจ้าหรือไม่”

ไม่ทันที่หลี่ฮั่วหวังจะตอบ พระชราก็ถามเองตอบเอง

“ไม่เคย ข้าไม่เพียงไม่เคยทำร้ายเจ้า ยังคอยช่วยเจ้าทุกทาง ช่วยเจ้ามองทะลุแผนร้ายของวัดเจิ้งเต๋อ เตือนเจ้าว่าพวกเล่นละครนัวมีพิรุธ”

หลี่ฮั่วหวังเหลียวมองพวกที่ไล่ตามมาด้านหลังอีกครั้ง สูดหายใจลึกสงบความร้อนรนในใจลงบ้าง แล้วถามอีกครั้ง “ขอบคุณที่ช่วยข้าหลายครั้ง แต่ข้าไม่อยากถูกปิดบัง”

พระชราผู้ยิ้มแย้มร่าเริงมาตลอดพลันมองหลี่ฮั่วหวังด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ข้าเป็นใครไม่สำคัญ เจ้าเป็นใครต่างหากที่สำคัญที่สุด เจ้าคือหลี่ฮั่วหวังจริงหรือ”

“อะไรนะ!” รูม่านตาของหลี่ฮั่วหวังหดเล็กจนสุดในพริบตา ชั่วขณะหนึ่งเขาอยากจะห้ามไม่ให้อีกฝ่ายพูดต่อ

“เรื่องที่ข้าจะพูดต่อไปนี้อาจฟังดูพิสดารเกินกว่าใครจะเชื่อ แต่เห็นแก่ที่ข้าช่วยชีวิตเจ้ามาหลายครั้ง เจ้าต้องเชื่อข้าให้ได้”

“ข้ามิใช่พระ เจ้าก็มิใช่หลี่ฮั่วหวัง เหล่านี้ล้วนเป็นตัวตนของผู้อื่น เราเพียงสวมรอยแทนชั่วคราวเท่านั้น ที่จริงเจ้าชื่อเผิงจื้อ ข้าชื่อเผิงเจี่ยว เราไม่ใช่มนุษย์จริงๆ ตัวตนแท้จริงของเราคือสามศพของผู้อื่น!”

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!!” ในหัวของหลี่ฮั่วหวังยุ่งเหยิงเหมือนแป้งเปียกก้อนหนึ่ง “ฉันไม่ใช่หลี่ฮั่วหวัง หลี่ฮั่วหวังเป็นคนอื่นงั้นเหรอ”

“ฟิ้ว!” ลูกธนูหน้าไม้ดอกหนึ่งพุ่งมา พระชรารีบกระชากตัวเขาไว้ หลี่ฮั่วหวังจึงหลบพ้น

รู้สึกได้ว่าสถานการณ์คับขัน พระชราก็เริ่มพูดเร็วขึ้น

“ข้าไม่รู้ว่าเจ้ารู้จักสามศพของลัทธิเต๋าหรือไม่ ผู้บำเพ็ญเซียนไม่ว่าผู้ใด หากอยากบรรลุเป็นเซียนต้องตัดสามศพของตนทิ้ง และพวกเราก็คือสามศพที่ถูกตัดนั้น!”

“ศพบทบนเผิงโฮ่วคือตันหยางจื่อ ศพบทกลางเผิงจื้อคือเจ้า ส่วนศพบทล่างเผิงเจี่ยวก็คือข้า!”

“ตันหยางจื่อถูกตัดไปแล้ว ต่อไปก็ถึงคราวเราสองคน! ฉะนั้นเราต้องร่วมมือกัน จึงจะมีทางรอดสักเส้นยาแดง!”

“นี่... นี่จะเป็นไปได้อย่างไร...” หลี่ฮั่วหวังยังไม่อยากเชื่อ เพียงชั่วไม่กี่เค่อที่ผ่านมา โลกของเขาก็พลิกคว่ำฟ้าถล่มดินทลาย

“นักพรต! นักพรต เจ้ามองข้า เจ้ามองข้าสิ!”

เมื่อหลี่ฮั่วหวังมองไป ก็สบเข้ากับแววตาที่จริงใจอย่างถึงที่สุดของพระชรา

“หนอนศพบนนามว่าเผิงโฮ่ว อยู่ในศีรษะคน ทำให้คนโง่เขลาทึ่มทื่อ ไร้ปัญญา”

“หนอนศพกลางนามว่าเผิงจื้อ อยู่ในอกคน ทำให้คนกลัดกลุ้มฟุ้งซ่าน มิอาจสงบ”

“หนอนศพล่างนามว่าเผิงเจี่ยว อยู่ในท้องคน ทำให้คนหลงความฟุ้งเฟ้อ ชอบทำชั่ว ชอบกามราคะ”

“เราทุกคนต่างมีสันดานที่สลัดไม่หลุด แต่เจ้าดูข้าสิ ข้าสลัดสันดานของตนทิ้งได้หมดสิ้นแล้ว สันดานสั่งให้ข้าทำชั่ว ข้าก็จะทำความดี!”

“สันดานสั่งให้ข้าหลงความฟุ้งเฟ้อหลงกามราคะ ข้าก็จะเป็นพระยากจนไม่มีอะไรติดตัว! ชะตาข้าข้าลิขิตเอง หาใช่ฟ้าลิขิต!”

“ข้ารู้ว่าสันดานของเผิงจื้อคือขี้ระแวงและเพ้อฝัน แต่นักพรตเอ๋ย ทั้งหมดนี้เป็นแค่สันดานของเจ้า เจ้าต้องสลัดมันทิ้งให้หมดเหมือนข้า! มีเพียงเช่นนี้ เราจึงจะสู้คนที่หมายจะเป็นเซียนผู้นั้นได้! และได้อิสระ!”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 155
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 156 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 154กลับหน้าเรื่อง
ตอน 154ตอน 156