ตอนที่ 156 เผิงจื้อ
“ฉันเป็นหนึ่งในสามศพของคนอื่น ฉันคือ... ฉันคือเผิงจื้อเหรอ”
ในหัวของหลี่ฮั่วหวังยามนี้อื้ออึงไปหมด เขารู้สึกว่าความคิดยุ่งเหยิงเหลือเกิน
“จะเป็นไปได้ยังไง ฉันข้ามมิติมาแท้ๆ จะไปเป็นเผิงจื้อบ้าบออะไรนั่นได้ยังไง!”
“เจ้าไม่เชื่อข้าก็จนปัญญา ลองนึกถึงเรื่องที่ผ่านมาให้ดี ต้องมีรายละเอียดบางอย่างที่ตอนนั้นเจ้าไม่ทันสังเกตแน่”
“รายละเอียดรึ” หลี่ฮั่วหวังปฏิเสธโดยสัญชาตญาณ ทว่าเมื่อครุ่นคิดอย่างละเอียด เขากลับพบว่ามีจุดน่าสงสัยมากมายจริงๆ
ตันหยางจื่อโง่เขลาและอวดดีอยู่เสมอ ส่วนเรื่องราวจริงบ้างลวงบ้างรอบกายตน ยิ่งคิดก็ยิ่งตรงกับคำบรรยายถึงสามศพ
“อีกอย่าง เจ้านึกเรื่องตอนเด็กไม่ออกใช่หรือไม่ นั่นก็เป็นธรรมดา เพราะเราไม่ใช่คนมาแต่แรก เกิดขึ้นมาก็ตัวโตเท่านี้แล้ว!!”
คำพูดของพระชราทำให้หลี่ฮั่วหวังนึกถึงเรื่องราวก่อนที่ตนจะมาถึงอารามลมใส ตรงนั้นไม่มีสิ่งใดหลงเหลือ มีเพียงความว่างเปล่าขาวโพลน
“อะไรคือของจริง อะไรคือของปลอมกันแน่”
รายละเอียดเหล่านี้กับเรื่องที่พระชราเคยช่วยตนสลับกันผุดขึ้นในหัวไม่หยุด หลี่ฮั่วหวังรู้สึกปวดศีรษะราวจะแตกเป็นเสี่ยง
“เผิงจื้อ เลิกคิด อย่าเดา! ข่มสันดานของเจ้าไว้ ข้ายังทำได้ เจ้าก็ต้องทำได้!! อย่าเดา อย่าระแวงอีกเด็ดขาด! เราชนะคนผู้นั้นได้!”
พระชราคว้าแขนทั้งสองของหลี่ฮั่วหวังไว้แล้วเขย่าอย่างร้อนรน
“รีบตั้งสติเร็วเข้า เจ้าดูพวกที่ไล่ฆ่าเราสิ ล้วนเป็นฝีมือของผู้บำเพ็ญเซียนคนนั้นทั้งสิ้น”
“ขอเพียงตัดศพเราทั้งสองได้ เขาก็จะบรรลุเป็นเซียนโดยสมบูรณ์! เพราะฉะนั้นตอนนี้เราเป็นตั๊กแตนที่ผูกอยู่บนเชือกเส้นเดียวกัน จะปล่อยให้แผนของมันสำเร็จไม่ได้เด็ดขาด!”
หลี่ฮั่วหวังที่หอบหายใจถี่พยายามประคองจิตใจที่ปั่นป่วนให้มั่น กัดฟันแล้วหันไปซักพระชรา “หลวงจีน! เจ้า-”
“ระวัง!!” พระชรากระชากตัวเขาไว้อย่างรวดเร็ว ลูกธนูหน้าไม้มีเงี่ยงอีกดอกเฉียดผมของหลี่ฮั่วหวังไปไม่กี่เส้น
“ถึงตอนนี้แล้วยังจะถามอะไรอีก เราออกจากที่นี่ก่อนค่อยคุยกันไม่ได้หรือ! เจ้าดูข้างนอกสิ มีแต่ศัตรูทั้งนั้น!”
หลี่ฮั่วหวังเหลียวไปมอง ก็พบว่าจุดดำเล็กๆ ในระยะไกลยามนี้ไม่ใช่จุดดำอีกแล้ว หากกลายเป็นฝูงคนที่ขี่ม้าและอูฐ
บางคนสวมหน้ากากไม้น่าสยดสยอง เขี้ยวแหลมงอกยาวออกจากปาก บิดขยุกขยิกราวกับดอกไม้ทะเล
หลี่ฮั่วหวังจำพวกเขาได้ นั่นคือพวกเล่นละครนัว
หากมีเพียงพวกเขาก็พอทำเนา แต่กลับไม่ใช่แค่นั้น ที่มาพร้อมกับพวกเขายังมีโจรป่าอีกฝูงใหญ่
โจรป่าที่ผ้าคลุมหน้าเหล่านี้มีแววตาเต็มไปด้วยความเป็นศัตรู ชูอาวุธนานาชนิดในมือ ส่งเสียงโห่ร้องไม่ขาดสายราวกับกำลังต้อนฝูงแกะ
มองทุกสิ่งในระยะไกลแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็หน้าเครียดจัด ตั้งใจจะพุ่งไปข้างหน้าต่อ
ทว่ายังไม่ทันก้าวไปกี่ก้าว หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกว่าทะเลทรายโกบีอันมืดสลัวรอบตัวเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรงแล้วพังทลายลง
“แย่แล้ว! ทำไมต้องเป็นตอนนี้ด้วย!”
ครั้นได้สติกลับมาเต็มที่ เขาก็พบว่าตนถูกมัดติดกับเตียงในห้องผู้ป่วยอีกครั้งแล้ว
จากนั้นเขาก็เห็นหยางน่ากับแม่ของตน ทั้งสองกำลังยกโต๊ะคร่อมเตียงตัวหนึ่งมาวางบนเตียงที่เขานอนอยู่อย่างระมัดระวัง
“เผิงจื้อ...” เสียงแผ่วเบาดุจมีดุจไม่มีพลันดังขึ้นข้างกายหลี่ฮั่วหวัง มือทั้งสองที่ถูกสายผ้ารัดไว้กำแน่น
เขาหลับตา สูดหายใจลึกแล้วลืมตาขึ้นพรวด ทว่ากลับพบว่าตนไม่ได้กลับไป
“ฮั่วหวัง สุขสันต์วันเกิดนะ! จำได้ไหม อีกสามวันก็วันเกิดฉันแล้วนะ”
หยางน่าในเสื้อไหมพรมรัดรูปสีขาวถือมงกุฎกระดาษมาวางบนศีรษะของหลี่ฮั่วหวังเบาๆ เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้สังเกตว่าสีหน้าของเขาเปลี่ยนไป
“เผิงจื้อ... รีบ... ตื่น...” เสียงข้างหูดังขึ้นอีกเล็กน้อย
ซุนเสี่ยวฉินที่อยู่อีกข้างยกเค้กก้อนหนึ่งมาวางบนโต๊ะคร่อมเตียง แล้วเริ่มปักเทียน
ต่อมา หลี่ฮั่วหวังรู้สึกว่าเสียงข้างหูเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ “เผิงจื้อ รีบตื่น พวกมันตามมาแล้ว!”
ไฟในห้องผู้ป่วยดับลง ทั้งสองระบายยิ้ม คนหนึ่งซ้ายคนหนึ่งขวา ประนมมือขยับเข้ามาใกล้
“เผิงจื้อ! ที่ข้าพูดเป็นความจริงทั้งหมด! อย่าไปห่วงความทรงจำในหัวกับร่างกายของหลี่ฮั่วหวัง! สิ่งเหล่านั้นไม่ใช่ของเจ้า! ไม่ว่าจะสับสนเพียงใด! ทั้งหมดเป็นของหลี่ฮั่วหวัง ไม่ใช่ของเจ้า! เจ้าเพียงยืมร่างเขามาเท่านั้น เอาชนะสันดานของเจ้า! ลืมพวกนางไปเสีย!”
“ฉันไม่ใช่หลี่ฮั่วหวังเหรอ หลี่ฮั่วหวังที่แม่กับหยางน่าห่วงใยที่แท้คือคนอื่นงั้นเหรอ”
หลี่ฮั่วหวังมองคนทั้งสองตรงหน้า ริมฝีปากสั่นระริก
“สุขสันต์วันเกิด~ สุขสันต์วันเกิด~” ทั้งสองเริ่มร้องเพลงวันเกิดเบาๆ
มองภาพอันแสนอบอุ่นตรงหน้า ริมฝีปากของหลี่ฮั่วหวังสั่นน้อยๆ เขากัดเหงือกจนเลือดออก แล้วกลืนเลือดนั้นลงท้องเงียบๆ
เขาอยากหอบหายใจแรงๆ อยากระบายความอัดอั้นในใจออกไปทางกายเช่นนั้น ทว่าเขาไม่กล้า เพราะกลัวคนทั้งสองตรงหน้าจะตกใจ
เสียงเพลงจบลง หลี่ฮั่วหวังโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แล้วเป่าเทียนตรงหน้าจนดับ
ท่าทีนี้ของหลี่ฮั่วหวังทำเอาทั้งสองอ้าปากค้างด้วยความตกใจ “ฮั่วหวัง! ได้สติตั้งแต่เมื่อไหร่”
เขามองพวกเธอแล้วยิ้ม พูดเบาๆ ว่า “คำอธิษฐานของผมคือขอผ้าสักผืนมาอุดปากผมไว้ ได้ไหมครับ เพราะเดี๋ยวผมอาจจะเสียงดังหน่อย”
สิ้นเสียง “ปัง!” ก็ดังสนั่น หลี่ฮั่วหวังตาลายเห็นดาวพร่างพราย สภาพรอบตัวแปรเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว
“ตื่นเร็วเข้า!!”
เขากลับมายังทะเลทรายโกบีอันหนาวเหน็บ ใบหน้าทั้งหน้าถูกครูดกับพื้นจนเละเป็นเลือดเนื้อ
รถม้าสามคันถูกจัดล้อมเป็นวง ทุกคนหดตัวอยู่ในวง ชูอาวุธตอบโต้ออกไปข้างนอก คนน้อยสู้คนมาก พวกเขายื้อไว้อย่างยากลำบากยิ่ง
สถานการณ์คับขันตรงหน้าทำให้หลี่ฮั่วหวังร้อนรนอยากพุ่งเข้าไปช่วยในทันที
ทว่าเขาไม่ได้ขยับ เพราะเขาเห็นคนผู้หนึ่งยืนอยู่ทางขวามือของตน คนผู้นั้นคือพระชรา
แล้วเขาก็มองคนที่กำลังประคองตนอยู่ตรงหน้า นั่นก็คือพระชราเช่นกัน
หลี่ฮั่วหวังออกแรงที่สองมือผลักคนผู้นั้นออกไปอย่างแรง ยามนี้ในสายตาของเขามีพระชราอยู่ถึงสองรูป!
“ฉึก!” ลูกธนูดอกหนึ่งที่ยิงโค้งข้ามมาเสียบทะลุหัวไหล่ของหลี่ฮั่วหวังอย่างง่ายดาย
ทว่ายามนี้เขาไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย ได้แต่ยืนอยู่ตรงนั้น จ้องชายชราหัวโล้นหน้าตาเหมือนกันราวแกะทั้งสองตรงหน้าด้วยความลังเลทุรนทุราย
“ไอหยา นักพรต เจ้าโดนธนู! เป็นอะไรมากหรือไม่” พระชรารูปที่เพิ่งโผล่มาทำท่าจะเข้ามาใกล้ แต่ถูกหลี่ฮั่วหวังตวาดห้ามไว้
“ถอยไปไกลๆ ให้หมด! ตอนนี้พวกเจ้าสองคน ข้าไม่เชื่อใครทั้งนั้น!” หลี่ฮั่วหวังชูกระบี่ยาวขึ้นสูง ตะโกนจนเส้นเลือดที่คอปูดโปน
หากไม่รีบจัดการสองคนตรงนี้ให้เด็ดขาด เกรงว่าเดี๋ยวยามตนออกไปรับศัตรู จะต้องถูกลอบแทงข้างหลังเป็นแน่
พระชรารูปที่อยู่ใกล้กว่าทำหน้าจนใจ เอ่ยกับหลี่ฮั่วหวัง “เผิงจื้อ จะมีพระสองรูปได้อย่างไร พระรูปนั้นเป็นภาพหลอนของเจ้าต่างหาก ไม่เชื่อก็ถามคนอื่นของเจ้าดูสิ พวกเขาไม่มีใครเห็นหรอก”
กำลังโหลดความเห็น...