ตอนที่ 157 เผิงเจี่ยว
เมื่อได้ยินคำถามของหลี่ฮั่วหวัง คำตอบของพวกเขาก็ทำให้หลี่ฮั่วหวังยืนตะลึงงันอยู่กับที่ราวกับถูกฟ้าผ่า
“ศิษย์พี่หลี่ ที่ไหนจะมีหลวงจีนสองรูปกันขอรับ ในวงล้อมรถม้าของเราไม่มีหลวงจีนสักรูปเดียวชัดๆ รีบมาช่วยเถิดขอรับ! หน้าไม้ของพวกมันร้ายกาจนัก”
“ไม่มีพระสักรูปเหรอ พระทั้งหมดเป็นภาพหลอนของฉันเหรอ เป็นไปไม่ได้ ยังไงก็ต้องมีสักรูปที่เป็นของจริงสิ!”
“ไม่ใช่! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!” หลี่ฮั่วหวังถลึงตาใส่หยางเสี่ยวไหที่กำลังหอบหายใจ
“ตอนเราไปส่งอัฐิก่อนหน้านี้ เราเจอหลวงจีนกลางทางชัดๆ หลวงจีนรูปนั้นอยู่เป็นเพื่อนข้ามาตลอดทาง! เจ้ากล้าบอกหรือว่าไม่เห็น!”
หยางเสี่ยวไหหมอบราบอยู่กับพื้นอย่างร้อนรน มองลอดซี่ล้อรถม้าออกไปดูศัตรูข้างนอกด้วยความหวาดกลัว พอได้ยินคำถามก็หันกลับมามองศิษย์พี่หลี่ที่ยืนทำท่าทางพิลึกอยู่
“ศิษย์พี่ ไม่มีจริงๆ ขอรับ ตอนไปส่งอัฐิ ข้างกายท่านไม่มีหลวงจีนอะไรเลย”
“เป็นไปไม่ได้! หลวงจีนคุยเรื่อยเปื่อยกับข้ามาตลอดทางตั้งนาน หากเขาเป็นของปลอม ข้าก็พูดอยู่คนเดียวกับอากาศ เจ้าตาบอดหรือไร ถึงเพียงนี้ยังไม่รู้สึกอะไรแม้แต่น้อย”
คราวนี้หยางเสี่ยวไหร้องไห้โฮออกมา เอ่ยด้วยความน้อยใจสุดแสน “แต่ศิษย์พี่หลี่ ปกติท่านก็พูดคุยกับคนที่มองไม่เห็นอยู่บ่อยๆ ไม่ว่ามีเรื่องหรือไม่มีเรื่อง ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าครั้งไหนจริงครั้งไหนปลอม”
คำพูดนี้ทำเอาหลี่ฮั่วหวังเซถลา “ปกติก็พูดคนเดียวบ่อยๆ งั้นอะไร... อะไรคือของจริง... อะไรคือของปลอม”
เขาเริ่มกวาดตามองทุกคนรอบตัว มุมปากฉีกออก เปล่งเสียงหัวเราะแห้งๆ อันขมขื่นสุดแสน
ไป๋หลิงเหมี่ยว โก่วหวา ซุนเป่าลู่ ชุนเสี่ยวหม่าน หยางเสี่ยวไห เกาจื้อเจียน ลวี่จ้วงหยวน ลวี่จวี่เหริน ลวี่ซิ่วฉาย และอีกมากมาย ใบหน้าของทุกคนวาบผ่านตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง
“หรือว่าในพวกเขาก็มีบางคนเป็นของปลอมด้วย โลกนี้มันจริงหรือเปล่ากันแน่ ทำไมถึงปลอมขนาดนี้ หรือที่จริงโลกความจริงฝั่งนั้นถึงจะเป็นของจริง ส่วนฝั่งนี้เป็นของปลอม”
พระชราดึงหลี่ฮั่วหวังให้ลุกขึ้นจากพื้น แล้วเกลี้ยกล่อมต่ออย่างอดทน “ข้าพูดไม่ผิดใช่หรือไม่ เพราะเจ้าคือเผิงจื้อผู้ชอบเพ้อฝันอย่างไรเล่า จะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเจ้าก็ล้วนเป็นเรื่องปกติทั้งนั้น”
“หากเจ้าคิดว่าเขาเป็นของจริง ก็ลองไปแตะตัวเขาดูก็รู้แล้วมิใช่หรือ หลวงจีนภาพหลอนนั่นอยู่ไหน ไป! ข้าจะไปแตะเขาพร้อมเจ้า!”
หลี่ฮั่วหวังที่ในหัวอื้ออึงชี้นิ้วไปทางขวา พระชราจึงหิ้วตัวเขาเดินตรงไปอย่างหัวเสีย
พระชราที่อยู่อีกฟากเหมือนกับพระชราข้างกายหลี่ฮั่วหวังทุกกระเบียดนิ้ว ไม่มีสิ่งใดผิดแปลกแม้แต่น้อย
“นักพรต เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่”
ขณะที่อีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้ด้วยความเป็นห่วง หลี่ฮั่วหวังก็ยื่นมือขวาออกไปเบาๆ มือนั้นทะลุผ่านร่างของเขาไปอย่างง่ายดาย
อีกฝ่ายพูดไม่ผิด พระรูปนี้ก็เหมือนตันหยางจื่อกับเจียงอิงจื่อ ล้วนเป็นสิ่งที่ตนจินตนาการขึ้นเอง
“นั่นก็แปลว่า...” ใบหน้าของหลี่ฮั่วหวังฉายแววเจ็บปวดอย่างถึงที่สุด
“เป็นอย่างไร ทะลุไปใช่หรือไม่ เห็นหรือยัง ข้าต่างหากที่เป็นของจริง สิ่งที่ข้าพูดก็เป็นความจริง! เจ้าคือเผิงจื้อ! เจ้าไม่ใช่หลี่ฮั่วหวัง เราต้องร่วมมือกันจึงจะ-”
พระชราพูดได้ครึ่งเดียวก็ชะงัก เขาค่อยๆ ก้มหน้าลง ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อยมองไปยังท้องของตน ตรงนั้นมีกระบี่ยาวเล่มหนึ่งแทงจมเข้าไป
“เพราะเหตุใด” ยามนี้พระชราตกตะลึงอย่างที่สุด เขาถามหลี่ฮั่วหวังที่อยู่ห่างเพียงคืบด้วยความงุนงง
เสียงของเขาสั่นเครือ “เขาเป็นของปลอมชัดๆ คำพูดของข้าไม่มีเหตุผลตรงไหน ตลอดทางข้าช่วยเจ้ามาถึงเพียงนั้น ตอนนี้เจ้ากลับลงมือฆ่าข้า”
หลี่ฮั่วหวังกัดฟันแน่น มือที่กุมกระบี่ดันกระบี่เข้าไปในท้องอีกฝ่ายลึกขึ้นอีกอย่างแรง
“เจ้าไม่ได้พูดผิดสักข้อ เขาเป็นของปลอมจริงๆ แต่ว่า... ข้าไม่ใช่เผิงจื้อ ข้าคือหลี่ฮั่วหวัง!”
“เจ้าอาศัยอะไร เจ้าอาศัยอะไรถึงคิดว่าตัวเองต้องเป็นหลี่ฮั่วหวัง เมื่อครู่เจ้าเชื่อไปแล้วชัดๆ!!”
ได้ยินดังนั้น สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังก็บิดเบี้ยวดุร้าย เขากุมกระบี่ด้วยสองมือดันร่างพระชราถอยหลังไปเรื่อยๆ
“ข้าไม่อาศัยอะไรทั้งนั้น ข้าเป็นหลี่ฮั่วหวังโดยไม่ต้องมีเหตุผล! ข้าไม่ต้องการตรรกะอะไรทั้งสิ้น ต่อให้หลักฐานทุกอย่างพิสูจน์ว่าข้าคือเผิงจื้อ ข้าก็คือหลี่ฮั่วหวัง!”
หลี่ฮั่วหวังสาวเท้าพรวดพราดไปสามก้าว สองมือกำกระบี่แน่น ตรึงร่างพระชราทั้งร่างไว้กับรถม้า
เลือดแดงฉานไหลตามจีวรขาดวิ่นลงสู่พื้น พระชราที่อ่อนแรงลงเรื่อยๆ มองหลี่ฮั่วหวังตรงหน้าแล้วถามอย่างยากเย็น “เจ้า... ไม่เคยคิดบ้างหรือว่าอาจฆ่าผิดคน บางทีสิ่งที่ข้าพูด... อาจเป็นความจริงก็ได้”
หลี่ฮั่วหวังสูดหายใจลึก แผดเสียงใส่พระชราอย่างคลุ้มคลั่งด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี “ต่อให้สิ่งที่เจ้าพูดเป็นความจริงแล้วอย่างไร! ต่อให้เจ้าเป็นเผิงเจี่ยวแล้วอย่างไร!”
“ข้าไม่สน! ข้าคือหลี่ฮั่วหวัง! ข้าต่างหากคือหลี่ฮั่วหวังที่พวกนางห่วงใย! ใครก็อย่าหวังจะมาแย่งไป!!”
สิ้นคำนั้น พระชราก็คอพับลงโดยสิ้นเชิง หลี่ฮั่วหวังมองร่างไร้ชีวิตนั้น กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกน้อยๆ ปากพร่ำพูดไม่หยุดด้วยเสียงสั่นเทา “ข้าต่างหากคือหลี่ฮั่วหวัง ข้าต่างหากคือหลี่ฮั่วหวัง ข้าต่างหากคือหลี่ฮั่วหวัง...”
ทุกครั้งที่พูดออกไป จิตสังหารในใจเขาก็ทวีขึ้นอีกส่วน ภาพเค้กวันเกิดเมื่อครู่วาบผ่านในหัว
“ถ้าหลี่ฮั่วหวังที่หยางน่ากับคนอื่นๆ ห่วงใยมีตัวตนอยู่จริง งั้นฉันก็แค่ตามหาเขาให้เจอแล้วฆ่าทิ้งซะ! แค่ฆ่าเขาได้! ตัวตนของหลี่ฮั่วหวังก็จะเป็นของฉัน!”
เห็นภาพนี้แล้ว ใบหน้าทั้งสามของตันหยางจื่อที่อยู่ข้างๆ ก็เผยแววเหยียดหยามดูแคลน
“เฮ้อ... เจ้าคนบ้านี่เป็นอะไรของเจ้า ข้าหลอกได้เนียนอยู่ดีๆ เหตุใดเจ้าไม่เล่นตามบทเล่า เหตุใดจู่ๆ ถึงลงมือเสียได้ น่ารำคาญนัก เมื่อครู่กำลังสนุกแท้ๆ”
พระชราที่ตายไปแล้วพลันเอ่ยปากพูด ศีรษะกลมของเขาบิดนวดอย่างรวดเร็วไม่กี่ทีก็กลายเป็นสี่เหลี่ยม เครื่องหน้าและริ้วรอยบนใบหน้าเปลี่ยนเป็นวงก้นหอยกลมสองวงแปะอยู่บนศีรษะสี่เหลี่ยมนั้นในพริบตา
เห็นอีกฝ่ายเปลี่ยนไปกะทันหัน หลี่ฮั่วหวังก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดีใจจนเนื้อเต้น แล้วตามมาด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเลือดขึ้นหน้า
“ข้ารู้อยู่แล้วว่าข้าเดาไม่ผิด เจ้าเป็นคนต้มตุ๋น! เจ้าเป็นคนต้ม- ไม่ใช่! เจ้าไม่ใช่คนต้มตุ๋น! เจ้าคือนิกายลวงลืม! เจ้าคือสองตุ้ง!”
ชั่วพริบตาที่เห็นใบหน้าไพ่นกกระจอกนั้น หลี่ฮั่วหวังก็คิดออกในทันที คนผู้นี้คือนิกายลวงลืมที่ซือไท่กำชับให้ตนระวังอย่างที่สุดนั่นเอง!
“อ๊าก! น่ารำคาญนัก! เจ้าหลงกลไปแล้วแท้ๆ เหตุใดจู่ๆ ยังลงมือกับข้าอีก ทำอะไรไม่มีเหตุผลสักอย่าง คนบ้าก็คือคนบ้า!”
ใบหน้าของสองตุ้งแปรเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว กลายเป็นใบหน้าหญิงงามเย้ายวน นางแย้มยิ้มยั่วยวน สองเท้าถีบพื้นแล้วพลิกตัวกระโดดขึ้นไปบนหลังคารถม้า
ทันทีที่นางกระโดดขึ้นไปถึงหลังคารถม้า คนข้างนอกที่เห็นนางก็หยุดการโจมตีจากทุกทิศในพริบตา
ครั้นหลี่ฮั่วหวังเหยียบล้อรถม้าทะยานตามขึ้นไปถึงหลังคา สองตุ้งก็กระโดดพ้นวงล้อมรถม้าออกไปสมทบกับคนอื่นข้างนอกเสียแล้ว
เห็นทั้งพวกเล่นละครนัวและพวกโจรป่าไม่มีใครโจมตีสองตุ้ง หลี่ฮั่วหวังจะไม่เข้าใจสถานการณ์ได้อย่างไร เห็นชัดว่าคนพวกนี้ล้วนเป็นคนที่สองตุ้งพามา! ตัดกิเลสสามศพบ้าบออะไร ทั้งหมดล้วนเป็นเรื่องที่นิกายลวงลืมกุขึ้นทั้งเพ!
กำลังโหลดความเห็น...