คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 158

ตอน 158

ตอนที่ 158 สองตุ้ง

“ดูเร็ว ข้าบีบให้มันเผยตัวออกมาแล้ว! มันก็คือคนบ้าแห่งนิกายลวงลืม! ตันหยางจื่อ! คนในตระกูลกับพี่น้องของพวกเจ้าที่ถูกเอาปรอทลอกหนังแล้วปักฝังดิน ล้วนเป็นฝีมือของคนผู้นี้!”

สองตุ้งที่ยืนอยู่หน้าฝูงชนชี้นิ้วไปยังหลี่ฮั่วหวังบนหลังคารถม้าด้วยท่าทีองอาจผึ่งผาย พลางตะโกนลั่น

“เจ้าคนลวงโลก!!”

คำชิงลงมือก่อนของอีกฝ่ายทำเอาหลี่ฮั่วหวังโกรธจนแทบกระอักเลือด นังต้มตุ๋นผู้นี้โกหกได้หน้าตาเฉยไม่กะพริบตา เพียงพริบตาเดียวตนก็กลายเป็นคนของนิกายลวงลืมไปเสียแล้ว

“นังผู้หญิงคนนี้ต่างหากที่เป็นนิกายลวงลืม! นางแปลงเป็นหน้าใครก็ได้! พวกเจ้าถูกนางหลอกกันหมดแล้ว!”

หลี่ฮั่วหวังตะโกนบอกความจริงแก่คนอื่นๆ เสียงดัง ทว่าคนนอกวงล้อมรถม้ากลับไม่มีใครยอมฟังเขาแม้แต่คนเดียว

คนสวมหน้ากากละครนัวผู้หนึ่งถลึงตาจ้องหลี่ฮั่วหวังด้วยความเคียดแค้นสุดขีด

“เจ้าฆ่าคนของเรา! ยังส่งตาเฒ่านั่นมาหยั่งเชิงเรา หลังจากนั้นยังบุกเดี่ยวเข้ามาถึงบ้านคนอื่น พูดจาบ้าบอข่มขู่พวกเรา!”

“ตอนนี้เห็นว่าความตายมาถึงตัว ก็คิดจะยุยงให้เราแปรพักตร์! ฝันไปเถอะ! เจ้าคิดจริงหรือว่าคนสกุลล่ายรังแกได้ง่ายๆ! ตันหยางจื่อ!”

คำพูดนี้เพิ่งหลุดออกมา ก็ปลุกโทสะของโจรป่าหน้าสักลายที่ถือแส้ม้าอยู่ข้างกายให้ลุกโพลง

“ถุย! ไอ้ลิงเลว! เจ้ากล้าฆ่าพี่น้องข้า!! เจ้ารอไปเถอะ ถ้าเจ้าตกอยู่ในมือพวกข้าเมื่อไร คอยดูว่าพวกข้าจะจัดการเจ้าอย่างไร!”

หลี่ฮั่วหวังอยากจะอธิบาย ทว่าพวกนั้นไม่อยากฟังอีกแล้ว ภายใต้การชักจูงของสองตุ้ง พวกเขาต่างยกอาวุธในมือขึ้น นำฝูงม้าพุ่งเข้าใส่วงล้อมรถม้า

“โครม!” รถม้าถูกชนจนเลื่อนไถลไปด้านข้างหลายชุ่น ตัวรถปริแตกแล้ว

คนคณะสกุลลวี่หลังรถม้าต่างกอดกันกลมด้วยความหวาดกลัว ขดตัวร้องคร่ำครวญ

ท่ามกลางความโกลาหล เสียงกรีดร้องอันคุ้นหูทำให้หลี่ฮั่วหวังหันขวับกลับไปทันที

เขาเห็นลูกธนูหน้าไม้มีเงี่ยงดอกหนึ่งเฉียดไหล่ขวาของไป๋หลิงเหมี่ยวไป กระชากทั้งหนังทั้งเนื้อหลุดออกไปก้อนใหญ่

เห็นบาดแผลบนร่างดรุณีน้อย หลี่ฮั่วหวังก็ตาแทบถลน ราวกับแผลนั้นอยู่บนร่างของตนเอง

จากนั้นเขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง กระโจนลงไปยังฝูงม้าที่กำลังห้อตะบึงตรงหน้า

“จะให้ข้าพูดอีกกี่ครั้ง! พวกเจ้าโดนหลอกแล้วโว้ย ไอ้พวกบัดซบ!”

ประกายเย็นวาบขึ้น พร้อมเสียงม้าร้องและเสียงคนกรีดร้อง ทั้งคนทั้งม้าตรงหน้าถูกฟันขาดเป็นสองท่อน

เพลงกระบี่ที่หลี่ฮั่วหวังร่ำเรียนมาช่ำชองขึ้นอย่างรวดเร็วในยามนี้ ไม่มีสิ่งใดเหมาะแก่การฝึกกระบี่ไปกว่าคนเป็นๆ อีกแล้ว

“เอาชีวิตหลานข้าคืนมา!” กระบี่ยาวในมือหลี่ฮั่วหวังตวัดย้อนไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว ฟันผู้เฒ่าคนหนึ่งล้มคว่ำลงกับพื้น

“อ๊าก!! มันเพิ่งหกขวบ มันผิดอะไร! นั่นเป็นหน่อเนื้อเชื้อไขเพียงคนเดียวของบ้านเรา! เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาฆ่ามัน!”

แม้เลือดที่อกจะไหลทะลักดุจสายน้ำ ชีวิตใกล้ดับอยู่รอมร่อ ทว่าเขายังคงโถมเข้ามากอดขาหลี่ฮั่วหวังไว้ แล้วใช้เขี้ยวแหลมนับสิบซี่ที่ปะทุออกมาจากปากงับลงไปอย่างอาฆาต

“จะให้ข้าพูดอีกกี่หน! ข้าไม่ได้ฆ่า!!”

“ตึง! ตึง! ตึง!” หลี่ฮั่วหวังกระทืบลงไปทีละครั้งอย่างบ้าคลั่ง จนหัวของผู้เฒ่ายุบแบนคาเท้า

ท่ากวาดทัพพันลี้ถูกใช้ออกอีกครั้ง ฟันชายหนุ่มคนหนึ่งขาดเป็นสองท่อน ยิ่งหลี่ฮั่วหวังฆ่าคนมากขึ้นเท่าใด กระบี่ในมือก็ยิ่งคล่องมือขึ้นเท่านั้น จิตสังหารในใจก็ยิ่งลุกโชน

ยามนี้ประสาทสัมผัสทุกด้านของหลี่ฮั่วหวังเฉียบคมยิ่ง ตามหลักแล้ว การหาตัวสองตุ้งในฝูงคนควรเป็นเรื่องง่ายดาย

ทว่าในยามนี้ ความสามารถนั้นกลับไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง อีกฝ่ายไม่รู้ใช้วิธีใดซ่อนกลิ่นอายของตนไว้

หลี่ฮั่วหวังขบกรามแน่น กวาดสายตาอันเต็มไปด้วยจิตสังหารไปทั่วฝูงชนตรงหน้าไม่หยุด “สองตุ้ง!!”

หญิงสวมหน้ากากเหรียญทองแดงผู้หนึ่งแทรกตัวออกมาจากฝูงชน นางถอดหน้ากากออกแล้วยิ้มยั่วยวน ก่อนจะมุดกลับไปหลบหลังโจรป่าร่างสูงใหญ่คนหนึ่งอย่างรวดเร็ว

“ไอ้คนบ้าแห่งนิกายลวงลืม คนชั่วช้าสารเลวอย่างเจ้า วันนี้ตายแน่!”

บันทึกมหาภพคลี่ออกดังพรืดอย่างรวดเร็ว หลี่ฮั่วหวังหยิบคีมเหล็กหล่อออกมา

ฟันกรามสีขาวที่มีอักษรสลักอยู่สามซี่ปลิวออกไป ระเบิดออกกลางอากาศ เศษฟันคมกริบทิ่มทะลุเกราะหนังสกปรกและหน้ากากไม้

ฝูงม้าที่เพิ่งตั้งขบวนได้เมื่อครู่จึงล้มระเนระนาดในพริบตา และสองตุ้งที่อยู่หลังฝูงชนก็ปรากฏต่อหน้าเขาอีกครั้ง

หลี่ฮั่วหวังกำลังจะพุ่งเข้าไป คนอื่นๆ รอบข้างย่อมไม่ยอม ต่างกรูกันเข้ามาขวางอีกระลอก

เห็นคนผู้นั้นกำลังจะหนี หลี่ฮั่วหวังที่เลือดไหลจากมุมปากก็ใจเด็ดลง ยกกระบี่ขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เล็งไปที่แขนท่อนล่างของตนเอง

ขณะที่เขากำลังจะฟันลงไป ร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก็เข้ามาขวางระหว่างคนพวกนั้นกับหลี่ฮั่วหวัง

นั่นคือเกาจื้อเจียนที่ชูกระบองใหญ่ เขาคำรามพลางยกกระบองติดหนามแหลมฟาดลงอย่างแรง ทั้งสีแดงทั้งสีขาวสาดกระเซ็นขึ้นกลางอากาศ

“อัญ~ เชิญ~ เทพ~~”

ท่ามกลางเสียงกลอง หญิงผู้คลุมผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงผู้หนึ่งพุ่งเข้าไป ใช้ปากอสูรดุร้ายใต้ผ้าคลุมงับทะลุลำคอคนผู้นั้นอย่างง่ายดาย

ตามมาด้วยชุนเสี่ยวหม่านที่ถือกระบี่เปื้อนเลือดไว้ในมือข้างเดียว นางวิ่งกระหืดกระหอบมาข้างกายหลี่ฮั่วหวัง “ศิษย์พี่หลี่! พวกเรามาช่วยท่านแล้วเจ้าค่ะ!”

มองเหล่าศิษย์พี่น้องตรงหน้าที่ค่อยๆ เติบโตขึ้น หลี่ฮั่วหวังก็ลดกระบี่ลง “ดี! บุกไปกับข้า หญิงคนนั้นคือหัวใจของเรื่องทั้งหมด! ทุกอย่างเป็นฝีมือนาง!”

ท่ามกลางความโกลาหลวุ่นวาย เสียงกรีดร้อง เสียงกระดูกแตก เสียงโลหะปะทะกันดังไม่ขาดสาย ระยะห่างระหว่างพวกเขากับสองตุ้งก็หดสั้นลงเรื่อยๆ

เมื่อเห็นว่าหลบซ่อนต่อไปไม่ได้แล้วจริงๆ สองตุ้งก็หัวเราะคิกคัก แล้วกลับหมุนตัวพุ่งย้อนเข้ามาอย่างกะทันหัน

ไม่มีผู้ใดคาดคิดถึงภาพนี้ ประกายเย็นสายหนึ่งพุ่งออกจากแขนเสื้อของนาง หลี่ฮั่วหวังรีบยกกระบี่ขึ้นปัด

ลูกเต๋าเหล็กลูกหนึ่งพุ่งสูงขึ้นไปพร้อมสะเก็ดไฟ บนนั้นมีลวดลายอักขระยันต์อยู่รางๆ

สองตุ้งประสานสองนิ้วร่ายเคล็ด แล้วตวัดขึ้นอย่างฉับไว ลูกเต๋าเหล็กหมุนติ้ว แล้วพุ่งกระแทกเข้าขมับของเกาจื้อเจียนที่อยู่ข้างๆ เต็มแรง

“เจ้าทึ่ม!”

“เกาจื้อเจียน!!”

ร่างสูงใหญ่ล้มกระแทกพื้นอย่างแรง รูม่านตาค่อยๆ เลื่อนลอยไร้แวว

“สนุกจริงๆ ฮิๆๆ ต้องอย่างนี้สิ ไม่ตายสักสองสามคน จะเล่นสนุกได้อย่างไรเล่า”

สองตุ้งพูดพลางหัวเราะ แล้วล้วงไพ่เก้าสีดำสองชุดออกมาจากแขนเสื้อ

มือหนึ่งถือไพ่เก้า อีกมือเริ่มร่ายเคล็ดท่องมนตร์ “เจ็ดแปดไม่เอาเก้า~ เอาเก้าต้องมือมรณะ~ สี่ทองห้าเงินม้านั่งน้อย ฟ้าดินจับคู่กัน เจอน้ำสี่ห้าหก~”

ไพ่เก้าสองชุดนั้นเริ่มอ่อนนิ่มยืดยาว ไหลลงตามซอกเล็บของนางสู่พื้นราวกับโคลนเหลว แล้วมุดลงไปในดิน

ทว่าขณะที่ไพ่เก้าเพิ่งมุดลงไปได้ครึ่งเดียว ภาพที่สองตุ้งไม่มีทางคาดคิดก็ปรากฏขึ้น

แขนท่อนหนึ่งที่เหลือนิ้วเพียงสามนิ้วพลันแทงทะลุดินขึ้นมา ติดไพ่เก้าอ่อนปวกเปียกสองแผ่นมาด้วย “ฉึก!” มันพุ่งเข้าไปในท้องของสองตุ้ง

สองตุ้งกระอักเลือด เงยหน้ามองไปด้วยความตกตะลึง ไกลออกไป หลี่ฮั่วหวังที่คุกเข่าข้างหนึ่งอยู่กำลังค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แขนซ้ายของเขาว่างเปล่าไปเสียแล้ว

แขนท่อนนั้นบีบแน่นขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเหล็กกล้า จนสุดท้ายบีบเอวของสองตุ้งขาดสะบั้น

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 158
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 159 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 157กลับหน้าเรื่อง
ตอน 157ตอน 159