ตอนที่ 159 นักต้มตุ๋น
หลี่ฮั่วหวังที่เจ็บปวดจนแทบหมดสติพุ่งเข้าไป ฟันกระบี่ยาวลงอย่างหนักหน่วง เฉือนหนังหน้าของสองตุ้งหลุดออกไปแผ่นใหญ่ เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงอันเละเป็นเลือดเนื้ออยู่ข้างใต้
เขาบีบคอนางยกทั้งร่างขึ้นลอย แล้วตะโกนใส่คนอื่นๆ ที่ยังห้ำหั่นกันอยู่ “หยุดสู้ได้แล้ว!! ดูเสียว่านี่คืออะไร! นางต่างหากที่เป็นนิกายลวงลืม! พวกเจ้าถูกนางหลอกกันหมดแล้ว!”
ทว่าสิ่งที่ตอบกลับหลี่ฮั่วหวังกลับเป็นลูกธนูหน้าไม้ดอกหนึ่งที่ปักเข้าท้องเขา พวกนั้นฆ่ากันจนตาแดงก่ำไปหมดแล้ว
ต่อให้ก่อนหน้านี้จะเป็นความเข้าใจผิด ศพที่เกลื่อนพื้นก็ทำให้ความเข้าใจผิดนั้นคลี่คลายไม่ได้อีกแล้ว ไม่ว่าเดิมจะใช่หรือไม่ บัดนี้ก็ใช่ไปแล้ว
หลี่ฮั่วหวังเหวี่ยงสองตุ้งในมือลงพื้นอย่างแรง ยกเท้ากระทืบกระดูกมือของนางจนหักทั้งหมด แล้วสาวเท้าพุ่งเข้าใจกลางสนามรบ “เสี่ยวหม่าน เฝ้านางไว้!”
มองหลี่ฮั่วหวังที่กำลังเข่นฆ่าอย่างบ้าคลั่งอยู่กลางฝูงชน สองตุ้งก็หัวเราะหึๆ
กระบี่ของเสี่ยวหม่านพาดลงบนคอนางในทันที “สภาพเจ้าเป็นเช่นนี้แล้วยังหัวเราะได้อีก ประเดี๋ยวก็ได้ร้องไห้!”
สองตุ้งยิ่งหัวเราะดังขึ้น ใบหน้าหลายใบสลับเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว แล้วนางก็กลายเป็นใบหน้าใหม่อีกใบหนึ่ง
“ไอหยา ตอนนี้ไม่หัวเราะแล้วจะหัวเราะตอนไหน เอาชีวิตตัวเองมาเล่น เล่นเช่นนี้ถึงจะสนุกอย่างไรเล่า”
ทว่าในยามนี้ เจียงอิงจื่อที่อยู่ข้างๆ กลับไม่ได้จ้องหลี่ฮั่วหวังด้วยความแค้นเหมือนเช่นเคย
นางกลับจ้องใบหน้าของสองตุ้งด้วยสีหน้าซับซ้อนยิ่ง เมื่อครู่นางเห็นใบหน้าของมหาผู้อาวุโสเหยี่ยนเจี้ยนสี่อยู่ในบรรดาใบหน้าเหล่านั้น
สุดท้ายคนกลุ่มนี้ก็ถอยไป มิใช่เพราะมองออกว่าถูกสองตุ้งหลอก หากเพราะล้มตายบาดเจ็บมากเกินไปจนแตกพ่าย
เมื่อฟ้าเริ่มสางขาว เสียงกีบม้าและเสียงกระดิ่งอูฐก็ค่อยๆ ห่างหายไป ทิ้งไว้เพียงซากศพเกลื่อนพื้นกับอูฐไร้เจ้าของไม่กี่ตัว
ดวงตะวันค่อยๆ ลอยขึ้นจากเส้นขอบฟ้าของทะเลทรายโกบี ส่องให้เลือดบนพื้นและเลือดบนร่างทุกคนแดงฉานยิ่งขึ้น
หลี่ฮั่วหวังที่บาดเจ็บไปทั้งตัวยืนนิ่งอยู่กลางกองเลือดราวรูปสลัก
ทั้งสองฝ่ายต่างไม่ได้ผิด ทว่าภายใต้การหลอกลวงของนิกายลวงลืม สุดท้ายก็เดินมาถึงจุดที่ไม่อาจหวนคืน
เจียงอิงจื่อมองทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า นางดูลนลานอยู่บ้าง คล้ายกำลังครุ่นคิดบางอย่าง
“ฮ่าๆๆ ดี! ฆ่าได้ดี!” สองตุ้งที่กลายเป็นเสาเนื้อมนุษย์หัวเราะลั่น
เสียงของนางเรียกความสนใจของหลี่ฮั่วหวัง หลี่ฮั่วหวังหัวเราะตามนาง เขาโยนกระบี่ในมือทิ้ง แล้วหันกายเดินโซเซเข้าไปหา
เขายัดยาเม็ดห้ามเลือดรักษาแผลเข้าปากสองตุ้งไปทั้งเม็ด แล้วหันไปบอกเสี่ยวหม่านที่อยู่ข้างๆ “เจ้าไปเอายาห้ามเลือดที่ซื้อจากในตำบลมา”
“อะไรนะเจ้าคะ” เสี่ยวหม่านนึกว่าตนฟังผิด
“ไม่เข้าใจที่ข้าพูดหรือ! ไปเอายาห้ามเลือดมา! เร็ว!!”
เมื่อได้ยาห้ามเลือดมา หลี่ฮั่วหวังก็บรรจงโรยลงบนลำไส้ของสองตุ้งที่ทะลักออกมานอกท้องอย่างระมัดระวัง
หลี่ฮั่วหวังหยิบเครื่องทรมานที่ซ่อนอยู่ตรงชายเสื้อซึ่งชุ่มเลือดออกมาวางเรียงเป็นแถวตรงหน้านาง แล้วถามเบาๆ “เจ้าจะพูดหรือไม่”
สองตุ้งแปลกใจ “เจ้าถามอะไรข้าด้วยหรือ”
มือขวาของสองตุ้งที่อ่อนปวกเปียกเพราะกระดูกหักถูกพลิกหงายขึ้น เหล็กงัดเล็กๆ สอดเข้าซอกเล็บแล้วงัดขึ้นทีเดียว
งัดเล็บหลุดไปห้าเล็บรวด หลี่ฮั่วหวังก็มองสองตุ้งอีกครั้ง หายใจหนักหน่วงแล้วถามต่อ “เจ้าจะพูดหรือไม่”
“เจ้าจะให้ข้าพูดอะไรกันแน่”
“เจ้าจะพูดหรือไม่!” หลี่ฮั่วหวังที่แววตาอำมหิตยื่นแขนข้างเดียวที่เหลือออกไป จิ้มนิ้วเข้าไปในเบ้าตานางทั้งเป็น
ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของสองตุ้ง ลูกตาที่เคยกลอกกลิ้งมีชีวิตชีวาดวงนั้นก็ถูกหลี่ฮั่วหวังบีบจนแตก “นังสารเลว เจ้าจะพูดหรือไม่!”
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่เจ้าคะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวค่อยๆ ขยับเข้ามาอย่างกล้าๆ กลัวๆ
หลี่ฮั่วหวังสูดหายใจลึกแล้วลุกขึ้น หันมามองนาง เอ่ยเสียงแผ่วเบาอ่อนโยน “ข้าไม่เป็นไร เจ้าช่วยไปดูคนอื่นให้ข้าที หากใครเจ็บหนักเกินไป อย่าลืมใช้วิชาร่างทรงรักษาพวกเขา”
ไป๋หลิงเหมี่ยวเพิ่งผละไป หลี่ฮั่วหวังก็เหยียบลงบนลำไส้ของสองตุ้งที่กองอยู่บนพื้น เสียงอันเต็มไปด้วยความแค้นและความดุร้ายระเบิดออกจากปากเขาอีกครั้ง “เจ้าจะพูดหรือไม่!!”
ที่จริงเขาไม่ได้ต้องการให้สองตุ้งพูดอะไร เพียงแค่อยากแก้แค้นอีกฝ่ายเท่านั้น สถานการณ์ทั้งหมดในตอนนี้ล้วนเป็นเพราะนาง และนางต้องชดใช้
เครื่องทรมานที่หลี่ฮั่วหวังเคยฝากคนตีขึ้น ปกติใช้อยู่เพียงไม่กี่ชิ้น ที่เหลือไม่เคยได้ใช้งาน
ทว่าในยามนี้ ในที่สุดพวกมันก็ได้ใช้
เมื่อเครื่องทรมานแต่ละชิ้นเปื้อนเลือดทีละชิ้น สองตุ้งก็เปลี่ยนจากหญิงงามเย้ายวนกลายเป็นเสาเนื้อมนุษย์เละเป็นเลือดเนื้อ
ความเจ็บปวดที่ลึกถึงไขกระดูกทำให้สองตุ้งสลบไปหลายครั้ง แล้วก็ฟื้นขึ้นมาอีกหลายครั้ง
ทว่าต่อให้ถูกทรมานหนักเพียงใด นางก็ไม่มีทีท่าว่าจะร้องขอชีวิตจากหลี่ฮั่วหวังแม้แต่น้อย
นางในสภาพเละเป็นเลือดเนื้อใช้ตาข้างเดียวที่เหลือมองหลี่ฮั่วหวังที่ยิ่งคลุ้มคลั่งขึ้นทุกที ในแววตาฉายรอยยิ้ม นางหัวเราะ หัวเราะดังยิ่งกว่าเดิม
ยิ่งหลี่ฮั่วหวังทรมานนางมากเท่าใด เสียงหัวเราะของนางก็ยิ่งดังขึ้นเท่านั้น
มองสองตุ้งที่รวยรินใกล้สิ้นใจตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังที่หายใจหอบถี่ก็หมดความอดทนโดยสิ้นเชิง เขาเงื้อกระบี่ยาวในมือขึ้น เล็งตรงไปที่อกของนาง
“หลี่ฮั่วหวัง เดี๋ยวก่อน เจ้าช่วยถามนางให้ข้าสักข้อได้หรือไม่”
เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้หลี่ฮั่วหวังชะงัก เขาหันไปมอง ก็พบว่ามิใช่ศิษย์พี่น้องของตน หากเป็นภาพหลอนของตนเอง เจียงอิงจื่อ
สีหน้าของนางดูทุรนทุรายยิ่ง คล้ายกำลังหวาดกลัวบางสิ่ง และคล้ายกำลังเฝ้ารอบางสิ่ง
“เจ้าช่วยถามนางให้ข้าที ว่าการสังหารหมู่เมื่อสี่ปีก่อนเป็นฝีมือของนิกายลวงลืมพวกมันหรือไม่”
ยังไม่ทันได้คิดถึงความผิดปกติของภาพหลอนตน ข่าวที่ออกจากปากนางก็ทำให้หลี่ฮั่วหวังตกตะลึงอย่างถึงที่สุด
รูม่านตาของหลี่ฮั่วหวังหดเล็กจนสุดในพริบตา ข้อสันนิษฐานพิสดารบางอย่างผุดพรายขึ้นในหัว
เมื่อเขาถามคำถามของเจียงอิงจื่อกับสองตุ้ง สองตุ้งก็หัวเราะอีกครั้ง
“ฮิๆๆ ไม่ใช่เจ้าฆ่าจริงหรือ มั่นใจในตัวเองหน่อยสิ เจ้าเป็นถึงจิตวิสุทธิ์นะ! ฆ่าคนหลายหมื่นไม่ใช่เรื่องง่ายดายราวพลิกฝ่ามือหรอกหรือ”
สิ้นเสียงของนาง ลูกตาข้างสุดท้ายของสองตุ้งก็ถูกบีบแตกจนสิ้น
“เป็นฝีมือพวกเจ้า! การสังหารหมู่เมื่อสี่ปีก่อนเป็นฝีมือพวกเจ้า!! พวกเจ้าป้ายความผิดเรื่องนี้มาให้ข้า!”
เมื่อเสียงตะโกนของหลี่ฮั่วหวังดังขึ้น ร่างของเจียงอิงจื่อที่อยู่ข้างๆ ก็เริ่มสั่นไหวไม่มั่นคง นางร้องไห้ออกมา
นางลากร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลมาข้างกายหลี่ฮั่วหวัง “หลี่ฮั่วหวัง ข้าผิดไปแล้ว นิกายลวงลืมต่างหากที่ฆ่าครอบครัวข้า มิใช่เจ้า เราต่างถูกพวกมันหลอก”
ไม่ทันที่หลี่ฮั่วหวังจะพูดอะไร นางที่โศกเศร้าก็ปาดน้ำตาพลางพูดเสียงสั่น “หลี่ฮั่วหวัง ข้ารู้ว่าตอนนี้ขออะไรก็ออกจะได้คืบจะเอาศอก แต่ช่วยแก้แค้นให้ครอบครัวข้าได้หรือไม่ หากเจ้าช่วยข้า ข้าจะบอกเรื่องสำคัญยิ่งต่อเจ้าเรื่องหนึ่ง”
หลี่ฮั่วหวังกำลังจะถาม แต่ก็ได้สติกลับมาทันที “ข้าจะไปคุยอะไรกับภาพหลอนอย่างเจ้า”
“ข้าเป็นภาพหลอน หลวงจีนก็เป็นภาพหลอน แต่ตันหยางจื่อไม่ใช่! เขาเป็นของจริง!”
“ก่อนหน้านี้ เหล่าผู้อาวุโสของลัทธิอ่าวจิ่งถูกคนของนิกายลวงลืมสับเปลี่ยนตัวไปตั้งนานแล้ว เจ้าถูกพวกมันหลอก! พวกมันไม่ได้ช่วยกำจัดตันหยางจื่อให้เจ้าเลย เพียงแค่ซ่อนเขาไว้ให้ลึกขึ้น! นิสัยของเจ้ายังถูกตันหยางจื่อครอบงำอยู่!”
อิงจื่อเพิ่งพูดจบ ร่างอันแหลกเหลวของนางทั้งร่างก็ค่อยๆ เลือนหายไป “ขอโทษ...”
กำลังโหลดความเห็น...