คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 160

ตอน 160

ตอนที่ 160 ความตาย

เจียงอิงจื่อหายไปแล้ว หายไปต่อหน้าหลี่ฮั่วหวังเช่นนั้นโดยไร้วี่แววใดๆ

หลี่ฮั่วหวังยืนนิ่งงันอยู่กับที่ หวนนึกถึงคำที่นางพูดกับตนก่อนหายไป “ผู้อาวุโสของลัทธิอ่าวจิ่งเป็นนิกายลวงลืมทั้งหมดเหรอ ตันหยางจื่อยังไม่ตายเหรอ เขาไม่ใช่ภาพหลอนเหรอ”

คำพูดจากภาพหลอน เดิมหลี่ฮั่วหวังควรเพิกเฉยเสีย ทว่าเมื่อครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้นี้อย่างละเอียด เขากลับพบว่าทุกอย่างพลันสมเหตุสมผลขึ้นมา

นิกายลวงลืมมิได้จู่ๆ ก็โผล่มาข้างกายเขา พวกมันมาตั้งนานแล้ว มาตั้งแต่ครั้งอยู่ที่ลัทธิอ่าวจิ่ง

“เป็นไปไม่ได้! เจ้าไม่มีทางรู้ได้!” เสียงตะโกนที่อัดแน่นไปด้วยโทสะทำให้หลี่ฮั่วหวังก้มลงมองสองตุ้งบนพื้น

สองตุ้งที่ก่อนหน้านี้แม้ถูกทรมานสารพัดก็ยังหัวเราะอย่างได้ใจตลอด บัดนี้สีหน้ากลับบูดบึ้งอย่างยิ่ง ดูเกรี้ยวกราดร้อนรนถึงเพียงนั้น

ชั่วขณะนั้นเอง หลี่ฮั่วหวังก็เข้าใจแจ่มแจ้งว่าคำพูดของซือไท่หมายความว่าอย่างไร และที่ว่าหากจะรับมือกับนิกายลวงลืมต้องทำทุกอย่างสวนทางกับมันนั้นหมายถึงอะไร

คนบ้าพวกนี้ยอมไม่กลัวเจ็บไม่กลัวตายเพื่อความสำราญของตน ความคิดบางอย่างในใจพวกมันบิดเบี้ยวต่างจากคนทั่วไป ในใจพวกมัน มีบางสิ่งสำคัญยิ่งกว่าชีวิต นั่นคือการปั่นหัวเล่นสนุก

เมื่อรู้ว่าพวกมันใส่ใจสิ่งใด หลี่ฮั่วหวังก็รู้ว่าควรแก้แค้นอีกฝ่ายอย่างไร

“อยากรู้หรือไม่ว่าข้ามองกลลวงของพวกเจ้าออกได้อย่างไร” หลี่ฮั่วหวังเอ่ย พลางยกกระบี่ยาวในมือแทงตรงลงไปที่อกของนาง

“แค่ก... แค่ก...” เลือดค่อยๆ ไหลออกจากปากของสองตุ้ง หนังหน้าที่เหลืออยู่น้อยนิดกระตุกน้อยๆ “ที่แท้คือ...”

หลี่ฮั่วหวังโน้มร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลลง ชิดเข้าไปที่รูหูอันเละเป็นเลือดเนื้อของนาง แล้วกระซิบเบาๆ “หึๆ... ทายดูสิ”

ขณะพูด มือที่กุมด้ามกระบี่ของหลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ บิดไปทางขวา ร่างของสองตุ้งเกร็งแข็งราวปลาตาย สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่ยอมจำนน

“ฉึก!” หลี่ฮั่วหวังถอนกระบี่ขึ้น แล้วฟันลงบนศีรษะของสองตุ้งอย่างแรง ผ่าออกเป็นสองซีก

ราวกับยังไม่หายแค้น หลี่ฮั่วหวังที่แววตาเต็มไปด้วยความเกลียดชังสุดขีดยกกระบี่ขึ้นแล้วฟันลงซ้ำอย่างหนักหน่วง เลือดเนื้อปลิวว่อนกลางอากาศ ไม่นานศพของสองตุ้งก็ถูกสับจนแหลกเป็นเนื้อบด

คนอื่นๆ ได้แต่มองอยู่ห่างๆ มองหลี่ฮั่วหวังที่ค่อยๆ คลุ้มคลั่งขึ้นทุกที หวาดกลัวจนไม่กล้าส่งเสียงใดออกมา

ไป๋หลิงเหมี่ยวเม้มปากแน่น กำลังจะวิ่งเข้าไป แต่ถูกชุนเสี่ยวหม่านขวางไว้ “ตอนนี้เจ้าอย่าเพิ่งเข้าไป! เกิดเขา...”

“ข้าไม่กลัว!” ไป๋หลิงเหมี่ยวผลักนางออกอย่างแรง แล้วโผเข้าไปหาหลี่ฮั่วหวัง

“ศิษย์พี่หลี่! ศิษย์พี่หลี่! ท่านได้สติเถิดเจ้าค่ะ!!” ไป๋หลิงเหมี่ยวน้ำตาไหลพราก สองมือกอดแขนของหลี่ฮั่วหวังไว้แน่น ไม่ให้เขาฟันลงไปอีก

มองใบหน้านั้น หลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ ได้สติกลับคืน กระบี่เปื้อนเลือดถูกถอนกลับช้าๆ แล้วสอดเข้าฝักดังเดิม

หลี่ฮั่วหวังเงยคอขึ้นอย่างเชื่องช้า มองไปยังตันหยางจื่ออันน่าสยดสยองที่อยู่ข้างๆ

ยามนี้เขาลอยอยู่กลางอากาศ ใบหน้าทั้งสาม หนึ่งยินดี หนึ่งโกรธเกรี้ยว หนึ่งโศกเศร้า จ้องมองมาที่ตน ภายใต้สายตาของหลี่ฮั่วหวัง เขาแสยะยิ้มอย่างเยือกเย็น แล้วค่อยๆ จมหายลงไปในดิน

“ศิษย์พี่หลี่ ท่านอย่าเป็นเช่นนี้เลยเจ้าค่ะ คนผู้นี้ตายแล้ว พวกเราปลอดภัยแล้ว ทุกอย่างจบลงแล้วเจ้าค่ะ”

หลี่ฮั่วหวังสูดหายใจลึกแล้วพยักหน้า การกลับมาของตันหยางจื่อหมายถึงอะไรสำหรับเขา ไม่จำเป็นต้องพูดออกมาก็รู้ดี

“ใช่ ทุกอย่างจบลงแล้ว”

หลี่ฮั่วหวังพยักหน้าเห็นด้วย เขามองเศษเนื้อเละบนพื้นก่อน แล้วหันไปบอกคนอื่นๆ “ใครพกเหล็กจุดไฟมาบ้าง เผาสิ่งนี้ให้หมดสิ้น”

ต่อให้มีความเป็นไปได้เพียงเสี้ยวเดียว หลี่ฮั่วหวังก็ไม่กล้าเสี่ยง เขาต้องบดกระดูกโปรยเถ้าของสองตุ้งให้สิ้นซาก

คนอื่นๆ ทำตาม ใช้รถม้าที่พังแล้วเป็นเชื้อเพลิง ศพอื่นๆ ก็ถูกเผาไปพร้อมกับสองตุ้ง ยามเช้าบนทะเลทรายโกบี กองไฟมหึมาที่พวยพุ่งควันดำลุกโหมอย่างรุนแรง

หลี่ฮั่วหวังไม่ได้ไปไหน เขาต้องเห็นกับตาว่าสองตุ้งถูกเผาเป็นเถ้า ในโลกอันวิปลาสนี้ อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น เขาไม่กล้าเสี่ยง

ลวี่จ้วงหยวนที่สะพายสัมภาระยืนลังเลอยู่ข้างๆ นาน สุดท้ายก็มองแผ่นหลังสีเลือดอันมั่นคงตรงหน้าแล้วเอ่ยขึ้น “แฮ่ม ท่านนักพรตน้อยขอรับ... ลูกสะใภ้ข้าเมื่อคืนตกใจมาก ตอนนี้นางท้องอยู่ร่างกายอ่อนแอ เราจึงยังไม่อยากเดินทางต่อ อยากเข้าไปในตำบลหาหมอมาตรวจดูสักหน่อย ท่านว่า...”

เมื่อคืนมีหรือที่ตกใจแค่ลูกสะใภ้ คนทั้งคณะสกุลลวี่ต่างขวัญหนีดีฝ่อกันหมด ก่อนหน้านี้ลวี่จ้วงหยวนยังแอบดีใจที่ได้เกาะท่านนักพรตน้อยไปโดยไม่ต้องเสียเงิน

ทว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนกลับพิสูจน์ว่าความฉลาดแกมโกงของเขาผิดมหันต์ คณะสกุลลวี่เดินทางกันเอง เจอเรื่องร้ายอย่างมากก็แค่ถูกปล้น ลูกสะใภ้ถูกรังแก แต่หากยังขืนตามท่านนักพรตน้อยไปต่อ เกรงว่าจะต้องเสียชีวิต!

ท่านนักพรตน้อยผู้นี้ซ่อนตัวตนได้แนบเนียนเกินไป เกือบตบตาเขาได้สนิท ที่แท้กลับบ้าคลั่งถึงเพียงนี้

หลี่ฮั่วหวังเอียงศีรษะเล็กน้อย ลวี่จ้วงหยวนก็ตกใจจนหน้าซีดเผือด ถอยกรูดไปหลายก้าว ปากเริ่มเรียบเรียงคำแก้ตัว

“ได้ ขอให้หัวหน้าลวี่เดินทางโดยสวัสดิภาพ โก่วหวา แบ่งอูฐสองตัวให้หัวหน้าลวี่ไว้ให้คนขี่”

“ไม่ ไม่ ไม่! ไม่รบกวนแล้วขอรับ” ลวี่จ้วงหยวนโบกมือรัวราวกลองป๋องแป๋ง เมื่อได้รับคำตอบจากหลี่ฮั่วหวัง เขาก็ราวกับได้รับนิรโทษกรรม รีบพาคนอื่นๆ หนีกลับไปตามทางเดิม

หลี่ฮั่วหวังไม่ได้สนใจพวกเขา ยังคงมองกองไฟตรงหน้า เปลวไฟลุกไหม้ตั้งแต่เช้าจนถึงบ่าย ในที่สุดก็มอดดับ

เขาเดินเข้าไปตรวจด้วยตนเอง เมื่อพบว่านอกจากเถ้าถ่านแล้วไม่มีสิ่งใดหลงเหลือ หลี่ฮั่วหวังจึงวางใจลงได้ในที่สุด

“เป็นอะไรมากหรือไม่” หลี่ฮั่วหวังหันไปมองแผลบนไหล่ของไป๋หลิงเหมี่ยว

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ แผลเล็กน้อยทั้งนั้น” เห็นหลี่ฮั่วหวังกลับมาเป็นปกติ ไป๋หลิงเหมี่ยวก็ฝืนยิ้มแล้วส่ายหน้า

นางยื่นสองมือออกไป ค่อยๆ แตะแขนที่ขาดของหลี่ฮั่วหวังอย่างระมัดระวัง ในแววตาเต็มไปด้วยความปวดร้าวอย่างที่สุด

“ไม่เป็นไร แค่แขนขาดไปข้างหนึ่งเท่านั้น ไม่นานก็งอกขึ้นใหม่” หลี่ฮั่วหวังลูบผมนุ่มสลวยของนางเบาๆ

“จริงหรือเจ้าคะ” แววตาของไป๋หลิงเหมี่ยวพลันกลับมาเปล่งประกายอีกครา

“จริงสิ” หลี่ฮั่วหวังปลอบนางเสร็จก็หันไปมองคนอื่นๆ

ทุกคนล้วนอยู่ในสภาพสะบักสะบอม บาดแผลบนตัวพวกเขา หลี่ฮั่วหวังไม่มีกะจิตกะใจจะใส่ใจแล้ว เพราะมีคนตาย

นั่นคือชายสายตาดีที่เหลือแขนเพียงข้างเดียว เขาตายแล้ว ตายไปพร้อมกับเด็กนักพรตร่างอ้วนที่นอนอยู่ข้างๆ

ศพหนึ่งเตี้ยหนึ่งผอมนอนเรียงกันอยู่บนพื้น พระชราในจีวรขาดวิ่นพนมมือ ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าโศกเศร้า สวดอมิตาภพุทธะไม่หยุดปาก

มีคนตายอีกแล้ว มองใบหน้าเขียวคล้ำเหล่านั้น หลี่ฮั่วหวังถึงกับชาชินไปแล้ว เขาถึงขั้นเริ่มสงสัยว่าการพาพวกเขามาด้วยนั้นถูกต้องจริงหรือ บางทีหากปล่อยให้พวกเขาเดินกลับบ้านกันเอง ป่านนี้อาจถึงไปนานแล้ว

“เผาเสียด้วยเถิด มีไหหรือไม่ ไม่มีไหก็ใช้ผ้าห่อไว้”

เมื่อเตรียมทุกอย่างเสร็จ หลี่ฮั่วหวังก็พาทุกคนออกเดินทางอีกครั้ง

“ศิษย์พี่หลี่ ท่านเดินผิดทางกระมัง ทางนั้นเป็นทางกลับซื่อฉีนะขอรับ”

หลี่ฮั่วหวังพยักหน้า “ใช่ ฉะนั้นจึงต้องรีบ มิฉะนั้นจะไม่ทันการ”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 160
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 161 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 159กลับหน้าเรื่อง
ตอน 159ตอน 161