ตอนที่ 161 หวนกลับ
ภายในห้องพักห้องหนึ่ง หลี่ฮั่วหวังนั่งเปลือยกายอยู่ในถังไม้ แขนข้างเดียวที่เหลือถือเหล็กสามคม สูดหายใจลึกเตรียมการบางอย่าง
“ฟู่... ฟู่... ฟู่...” หลี่ฮั่วหวังค่อยๆ ผ่อนลมหายใจ สะกดความตึงเครียดในใจ
เมื่อใจสงบลงโดยสมบูรณ์ หลี่ฮั่วหวังก็ยัดผ้าฝ้ายที่พับไว้เข้าปาก แล้วยกเหล็กสามคมในมือขึ้น
เลือดไหลจากข้างในลงสู่น้ำอาบในถัง ย้อมน้ำจนแดงไปทั้งแถบ
หลี่ฮั่วหวังที่เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปนไม่สนใจความเจ็บปวดแสนสาหัสที่แทบทำให้เขาสลบ มือที่สั่นเทาล้วงควานเข้าไปไม่หยุด
กว่าจะหากระเพาะเจอก็แสนยากลำบาก เขาอยากเจาะรูที่กระเพาะเพื่อดูว่าข้างในมีอะไร
ทว่าหลี่ฮั่วหวังพลันนึกได้ว่าตอนนี้ตนเหลือมือเพียงข้างเดียว ทำเช่นนั้นไม่ได้โดยสิ้นเชิง
ขณะที่เขากำลังลังเลว่าจะเรียกคนข้างนอกมาช่วยดีหรือไม่ มือคู่หนึ่งที่มีเล็บแหลมยาวสีดำก็เฉียดผิวหนังของเขา ยื่นผ่านจากด้านหลังเอวมา
“ขอบใจ” หลี่ฮั่วหวังยกเหล็กสามคมในมือขึ้นอย่างสั่นเทา
มือของร่างทรงรองเริ่มออกแรงเล็กน้อย สิ่งที่อยู่ในกระเพาะค่อยๆ ถูกบีบออกมา นอกจากอาหารที่ย่อยจนเละแล้ว ไม่มีไท่ซุ่ยดำ และไม่มีใบหน้าครึ่งซีกของตันหยางจื่อ เขาหายไปแล้ว
เห็นภาพนี้ หลี่ฮั่วหวังก็หัวเราะ เขาเดาถูก วันนั้นในถ้ำ นิกายลวงลืมพวกนั้นได้จัดการตันหยางจื่อส่วนที่ยังมีชีวิตไปจริงๆ เพื่อลวงเขา
หลังจากนั้นพวกมันก็ซ่อนตันหยางจื่อส่วนที่เป็นเซียนไว้ลึกจนแม้แต่ซือไท่ยังตรวจไม่พบ เพื่อจะปั่นหัวเขาเล่น
พวกนักต้มตุ๋นนี้แค่อยากเฝ้าดูเขาถูกตันหยางจื่อเข้าแทนที่ทีละก้าวโดยไม่ทันระวังตัว เพื่อดื่มด่ำความสนุกของการปั่นหัวคน
ทว่านี่ก็ช่วยเขาไว้โดยไม่ตั้งใจ ครั้งนั้นซือไท่บอกว่า ที่พวกนางกำจัดตันหยางจื่อไม่ได้ เป็นเพราะส่วนหนึ่งของเขายังมีชีวิตอยู่
บัดนี้ส่วนที่ยังมีชีวิตของตันหยางจื่อตายสนิทแล้ว ตนเพียงกลับไปหาซือไท่ที่อารามอันฉืออีกครั้ง ก็จะกำจัดตันหยางจื่อได้โดยสิ้นเชิง
เหล็กสามคมเปื้อนเลือดร่วงลงในน้ำ หลี่ฮั่วหวังหยิบยาห้ามเลือดที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมาอย่างสั่นเทา แล้วเทลงบนแผลที่ท้อง
ทันใดนั้น มือที่มีเล็บสีดำก็พลิกอย่างรวดเร็ว นางคีบปลายด้ายแดงสองเส้นไว้ แล้วแทงเข้าไปในเนื้อตรงปากแผลของหลี่ฮั่วหวัง
ด้ายแดงสอดไขว้ไปมาอย่างรวดเร็ว เย็บปิดแผลในพริบตา ความเจ็บนี้ทำเอาหลี่ฮั่วหวังแทบกัดผ้าฝ้ายในปากขาด
“ขอบใจมาก” เมื่อหลี่ฮั่วหวังหันกลับไปมองด้านหลัง ก็ไม่เห็นเงาของผู้ใดแล้ว
หลี่ฮั่วหวังที่หน้าซีดเผือดไปบ้างก้าวออกจากถังอาบน้ำ แล้วเริ่มสวมเสื้อผ้า
“นักพรต เจ้ากลับไปคราวนี้เพียงเพื่อจัดการอาจารย์ของเจ้าจริงหรือ แล้วพวกนักต้มตุ๋นนั่นเจ้าจะจัดการด้วยหรือไม่ ต้องจัดการสิ จะปล่อยให้พวกมันหลอกคนอยู่ที่นั่นไม่ได้ หากปล่อยให้หลอกต่อไปจะมีคนเดือดร้อนอีกเท่าใด ผดุงคุณธรรมแทนสวรรค์ก็นับเป็นการทำความดีเหมือนกันนะ”
ได้ยินดังนั้น ในดวงตาของหลี่ฮั่วหวังก็วาบแววแค้นขึ้น เขาคร้านจะตอบ ได้แต่สวมเสื้อผ้าต่อไป
แน่นอนว่าเขาไม่ลืมพวกนิกายลวงลืมที่ปลอมตัวอยู่ในลัทธิอ่าวจิ่ง
เพียงคิดถึงศิษย์น้องสองคนที่ต้องตายเพราะพวกมัน และสารพัดสิ่งที่พวกมันทำกับร่างของเขา
หลี่ฮั่วหวังก็อยากควักหัวใจแล่กระดูกพวกมันออกมา ต่อให้ไม่นับความปรารถนาสุดท้ายของเจียงอิงจื่อ ตนก็ไม่มีวันจบกับพวกมันง่ายๆ เรื่องนี้สำคัญแทบไม่ต่างจากการกำจัดตันหยางจื่อ
“แต่พวกมันร้ายกาจนัก นักพรต เจ้าจะสู้ไหวหรือ” พระชราทำหน้าเป็นห่วงยิ่ง
“ข้ามีวิธีของข้า เจ้าเงียบสักทีได้หรือไม่!”
นิกายลวงลืมห้าคน ลำพังกำลังของตนคนเดียวย่อมจัดการไม่ได้ ทว่าระหว่างเดินทาง หลี่ฮั่วหวังครุ่นคิดอย่างละเอียดแล้วก็พบว่าตนไม่จำเป็นต้องสู้ตามลำพัง
ข้อแรก จากการที่เจียงอิงจื่อเองก็ถูกนิกายลวงลืมหลอก ก็พอมองออกว่านิกายลวงลืมใช้การหลอกลวงในการควบคุมลัทธิอ่าวจิ่งในหุบเขาแห่งนั้น
เหล่าสมาชิกชั้นล่างของลัทธิอ่าวจิ่งที่มีโส่วซานเป็นหัวหน้าก็ถูกหลอกเช่นกัน ขอเพียงหาทางให้พวกเขารู้ตัวว่าถูกหลอก พวกเขาก็จะกลายเป็นพันธมิตรของตน
ข้อสอง บุตรชายของซือไท่จิ้งซินก็เป็นจิตวิสุทธิ์เช่นเดียวกับตน เหตุใดครั้งนั้นเขาจึงกลายเป็นสภาพเช่นนี้
เห็นได้ชัดว่าต้องเกี่ยวกับนิกายลวงลืมพวกนั้น ขอเพียงบอกความจริงให้กระจ่าง เชื่อว่าซือไท่ย่อมยินดีอย่างยิ่งที่จะล้างแค้นให้บุตรชาย
ทว่าก่อนอื่นต้องรีบกำจัดตันหยางจื่อให้ได้เสียก่อน
หลี่ฮั่วหวังแต่งกายเรียบร้อยแล้วหยิบฉบับแปลของสัจคัมภีร์อัคคีอ่าวออกมา เพ่งอ่านตัวอักษรบนนั้นอย่างยากลำบาก ตอนนี้ตัวอักษรที่เขาอ่านออกเหลือน้อยลงไปอีก
ก่อนหน้านี้หลี่ฮั่วหวังคิดมาตลอดว่าความสามารถในการอ่านหนังสือของตนถูกตันหยางจื่อพรากไป มาบัดนี้เมื่อย้อนคิดดูจึงพบว่าไม่ใช่เช่นนั้น ต้นเหตุแท้จริงคือตันหยางจื่อยังไม่ตาย
“ดูจากจำนวนตัวอักษรที่ข้ายังอ่านออก ข้าน่าจะกลับถึงซื่อฉีได้ก่อนที่จะถูกตันหยางจื่อกลืนไปจนหมด” หลี่ฮั่วหวังพูดพลางปิดหนังสือในมือ แล้วเดินออกไป
เพิ่งก้าวพ้นประตู ก็เห็นทุกคนมองหลี่ฮั่วหวังด้วยความกังวลใจ
“ข้าต้องกลับไปอารามอันฉือ ถามเรื่องบางอย่างกับเหล่าซือไท่” นี่คือเหตุผลที่หลี่ฮั่วหวังบอกทุกคนว่าเหตุใดต้องกลับไปซื่อฉี
ไปอารามอันฉือซ้ำแล้วซ้ำเล่าเช่นนี้ ทุกคนย่อมรู้ว่าคำพูดของหลี่ฮั่วหวังมีพิรุธ ทว่าไม่มีผู้ใดซักถาม
บางทีในใจพวกเขาอาจมีความคิดอื่น แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้พวกเขาทำได้เพียงติดตาม ไม่กล้าคัดค้านแม้แต่น้อย
ด้านหนึ่งเพราะหลี่ฮั่วหวังช่วยชีวิตทุกคนไว้ อีกด้านหนึ่งเพราะรัศมีบนตัวเขาที่ยิ่งนานยิ่งทำให้ทุกคนหวาดกลัว
“เกาจื้อเจียน หัวไม่เป็นไรใช่หรือไม่” หลี่ฮั่วหวังกุมท้องตนไว้ เงยหน้าถามชายร่างสูงใหญ่ที่ศีรษะพันผ้าอยู่
“มะ-มะ-ไม่...”
“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว พักรักษาตัวให้ดี ช่วงนี้กินของดีๆ บำรุงร่างกายหน่อย”
เรื่องที่เกาจื้อเจียนยังมีชีวิตอยู่ หลี่ฮั่วหวังเองก็ประหลาดใจยิ่ง พึงรู้ว่าเขาเห็นกับตาว่าลูกเต๋าเหล็กลูกนั้นเจาะเข้าขมับของอีกฝ่าย
ทว่าต่อมาเมื่อคนอื่นๆ เก็บกวาดสนามรบ กลับพบว่าเขายังมีลมหายใจ จากนั้นเมื่อไป๋หลิงเหมี่ยวเชิญเซียนเฒ่าตระกูลไป๋มาช่วย เขาก็ฟื้นขึ้นมาได้
ครั้งก่อนที่จมน้ำตายก็เช่นนี้ ครั้งนี้ก็อีก หลี่ฮั่วหวังไม่อาจเชื่อจริงๆ ว่านี่เป็นเรื่องบังเอิญ
ทว่าในที่แห่งนี้เขาเคยพบเรื่องพิลึกพิลั่นกว่านี้มามากนัก พอถามเกาจื้อเจียนแล้ว แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร หลี่ฮั่วหวังจึงไม่ถามต่อ
ไม่ว่าอย่างไร รอดชีวิตย่อมดีกว่าตาย
ทว่าแม้จะรอดชีวิตมาได้ ลูกเต๋าเหล็กก็ยังฝังอยู่ในหัวเขา เรื่องนี้หลี่ฮั่วหวังก็ไม่หวังอะไรมากไปกว่านี้
“ซื้อรถม้าคันใหม่มาแล้วหรือยัง ข้าจะไปดู ไม่ต้องประคอง ข้าเดินเองได้”
มองแผ่นหลังของหลี่ฮั่วหวังที่ค่อยๆ ไกลออกไป โก่วหวาที่ไม่กล้าแม้แต่หายใจแรงก็สะท้านเฮือก แล้วกระซิบกับจ้าวอู่ที่อยู่ตรงข้ามอย่างระมัดระวัง “นี่ เหตุใดข้ารู้สึกว่าศิษย์พี่หลี่ยิ่งนานยิ่งเหมือนเจ้าหัวขี้กลากนั่นเข้าไปทุกที พวกเจ้ารู้สึกเหมือนกันหรือไม่”
กำลังโหลดความเห็น...