คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 19

ตอน 19

ตอนที่ 19 ความงมงาย

ได้ยินคำของหลี่ฮั่วหวัง ไป๋หลิงเหมี่ยวก็เบิกตากว้าง “มีเจ้าค่ะ มี ท่านปู่เคยบอกข้าว่าอย่าวิ่งออกนอกหมู่บ้าน คนนอกหมู่บ้านใจร้ายนัก จับเด็กได้ก็จะถลกหนังแล้วเอาหนังหมาสวมให้ ฝึกเหมือนฝึกหมา เพราะเด็กฉลาด พวกมันจึงเอาหมาที่ฟังภาษาคนรู้เรื่องตัวนี้ไปเล่นกายกรรมกลางถนน เด็กคนนั้นก็น่าเวทนานัก เพราะเนื้อตัวติดแน่นกับหนังหมา จึงไม่อาจโตได้อีกเลย”

หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วส่ายหน้า “ไม่ ข้าไม่ได้หมายถึงนิทานที่ยายแก่ใช้ขู่หลาน ข้าหมายถึงสิ่งที่คล้ายท่านพเนจร”

“คล้ายท่านพเนจรหรือเจ้าคะ? ขอข้าคิดดูก่อน.....” ไป๋หลิงเหมี่ยวขมวดคิ้วครุ่นคิด “เรื่องที่ท่านปู่เล่าปกติวกวนไปมาเจ้าค่ะ ส่วนใหญ่เป็นเรื่องงูในป่าเขากินคนอะไรทำนองนั้น เรื่องแบบท่านพเนจรมีน้อยจริงๆ”

“แล้วผู้ใดเล่าเรื่องท่านพเนจรให้ปู่ของเจ้าฟัง?”

ไป๋หลิงเหมี่ยวเบิกตาโตอย่างไร้เดียงสา “ก็ต้องเป็นปู่ของท่านปู่เล่าให้ฟังสิเจ้าคะ แล้วท่านปู่ก็เล่าให้ข้า ภายหน้าข้าก็จะเล่าให้หลานข้าฟัง”

หลี่ฮั่วหวังเกาศีรษะ ที่แท้เรื่องเล่านี้สืบทอดกันมาในตระกูล ดูเหมือนเขาจะคำนวณพลาดเสียแล้ว

“ศิษย์พี่หลี่ ข้าน้อยรู้อยู่เรื่องหนึ่ง” ชายหนุ่มร่างอ่อนแอผู้หนึ่งที่ยืนเกาะผนังฟังอยู่พลันเอ่ยขึ้น

คนผู้นี้ข้อต่อผิดรูป ไหล่ข้างหนึ่งสูงข้างหนึ่งต่ำ ร่างกายบิดเบี้ยวไปทั้งตัว แม้อยู่ในห้องวัตถุดิบก็ยังนับว่า ‘โดดเด่น’ ไม่น้อย

“ศิษย์พี่หลี่ ข้าน้อยแซ่จ้าว เป็นลูกคนที่ห้า เรียกข้าน้อยว่าจ้าวอู่ก็พอขอรับ”

ใครเล่าก็ได้ทั้งนั้น หลี่ฮั่วหวังเดินไปตรงหน้าเขา “ได้ ว่ามา”

จ้าวอู่มองซ้ายมองขวา แล้วกดเสียงต่ำเป็นพิเศษ “ของอาถรรพ์อย่างที่ท่านว่า ข้าน้อยเคยได้ยินคนรุ่นก่อนเล่าว่ามีอยู่ชนิดหนึ่ง เรียกว่ายายทวดใหญ่ขอรับ”

“ยายทวดใหญ่? หน้าตาเป็นอย่างไร?” หลี่ฮั่วหวังค้นในความทรงจำอย่างรวดเร็ว ทว่าไม่พบภาพใดที่เกี่ยวข้อง จะเดาจากความหมายของชื่อก็ไม่มีเบาะแสเลย

“ชู่ว์~ ศิษย์พี่หลี่ อย่าเสียงดัง เบาๆ หน่อยขอรับ ของสิ่งนี้อาถรรพ์นัก ข้าน้อยได้ยินมาว่ายายทวดใหญ่จะได้ยิน หากท่านพูดถึงบ่อยๆ พวกมันจะมาหาท่าน!”

“โอ้?” ได้ยินดังนั้น หลี่ฮั่วหวังก็กระตือรือร้นขึ้นมา

“ข้าน้อยได้ยินน้าชายเล่าว่า ในสายตาแต่ละคน มันมีรูปร่างไม่เหมือนกัน บ้างก็เหมือนภูตหูยาว บ้างก็เป็นผู้เฒ่าในบ้านที่ล่วงลับไปแล้ว ทว่าที่เหมือนกันอย่างเดียวคือ ใครก็ตามอยู่ใกล้พวกมันเพียงครู่เดียว คนผู้นั้นก็จะกลายเป็นยายทวดใหญ่ไปด้วย!”

หลี่ฮั่วหวังลูบคางอย่างใช้ความคิด “ที่นี่ช่างประหลาดนัก มีของพิลึกพิลั่นสารพัด ได้ ยังมีอีกหรือไม่?”

“มีขอรับ ยังมี ยังมีมัจฉาสามีภรรยา ของสิ่งนี้ก็อาถรรพ์.....”

จากจ้าวอู่ หลี่ฮั่วหวังได้รู้ชื่อแปลกประหลาดมากมาย และสิ่งเหล่านี้ก็คือวัตถุดิบที่เขาจะใส่ลงในโอสถสำเร็จเซียน

“เจ้ารู้มากไม่เบาเลย ขอบใจ ข่าวเหล่านี้มีประโยชน์กับข้า” หากบอกแต่วัตถุดิบที่มีพิษร้ายแรง ตันหยางจื่ออาจจับได้ ทว่าเมื่อใส่ของที่แม้แต่เขาก็แยกแยะไม่ออกลงไป ความน่าเชื่อถือก็จะสูงขึ้นมาก

ที่ต้องการก็คือความฟังไม่เข้าใจ สิ่งใดที่ฟังไม่เข้าใจ ก็จะดูลึกล้ำขึ้นมาทันที

ได้ยินหลี่ฮั่วหวังพูดเช่นนั้น จ้าวอู่ก็ยิ้มอย่างดีใจ “ทั้งหมดนี้ข้าน้อยฟังมาจากน้าชาย เขาเป็นพ่อค้าเร่ ไปมาแล้วทุกที่ จึงรู้มาก”

“เอาละ ใกล้ถึงเวลาแล้ว ข้ากลับก่อน พวกเจ้ารอข่าวจากข้าเงียบๆ” หลี่ฮั่วหวังสูดหายใจลึกแล้วลุกเดินออกไป

เพิ่งเดินได้ไม่ถึงสองก้าว ร่างสูงใหญ่อย่างน้อยร้อยเก้าสิบเซนติเมตรก็ขวางอยู่ตรงหน้า “ขะ-ข้า ข้า ข้า.....”

หลี่ฮั่วหวังรู้จักชายหัวโล้นผู้นี้ คนในห้องวัตถุดิบล้วนเรียกเขาว่าเจ้าทึ่ม เป็นคนตาเหล่น้ำลายยืด

จะว่าโง่ทึบเสียทีเดียวก็ไม่ถูกนัก เขาเพียงพูดติดอ่าง ตอบสนองช้า และปัญญาไม่ค่อยดี “ขะ-ข้า..... ข้า..... ข้า..... ก็รู้!”

หลี่ฮั่วหวังถอนหายใจ ยื่นมือไปตบหัวโล้นใหญ่ของเขาเบาๆ แล้วหันหลังเดินไปทางประตู

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลี่ฮั่วหวังก็ถูกตันหยางจื่อเรียกไปที่พักแต่เช้า “วิชาจักรวาลเล็กจักรวาลใหญ่ภายในภายนอกที่เจ้าบอก ข้าฝึกได้เกือบหมดแล้ว บอกโอสถที่ต้องกินคู่กับวิชามาเถิด”

“ขอรับ ท่านอาจารย์” หลี่ฮั่วหวังเดินไปหน้าแผ่นหินแล้วแสร้งพินิจอีกครั้ง “อืม..... หัวใจยายทวดใหญ่สองดวง หลอมเอาแก่นแท้? ท่านอาจารย์ นี่หมายความว่าอย่างไรขอรับ?”

ตันหยางจื่อสีหน้าแปรปรวน เดินวนไปมาในห้อง พึมพำกับตัวเอง “ที่แท้เป็นเช่นนี้รึ? วิถีสำเร็จเซียนถึงกับต้องใช้ของอัปมงคลชั่วร้ายเช่นนี้?”

“ท่านอาจารย์ ยายทวดใหญ่คือสิ่งใดขอรับ?”

“ไม่ต้องสนใจ อ่านต่อไป”

“มัจฉาสามีภรรยาหนึ่งตัว เอาเหงือก แช่สารหนูสองตำลึง.....”

สิ่งที่ได้ยินมาจากจ้าวอู่ ผนวกกับความรู้สมัยใหม่ของหลี่ฮั่วหวัง และแรงกายแรงใจที่อดนอนมาทั้งคืน ผสมผสานออกมาจากปากเขาเป็นวิธีสำเร็จเซียนที่เป็นระบบครบถ้วนชุดหนึ่ง

ครั้นหลี่ฮั่วหวังกล่าวสิ่งที่กุไว้จนจบ เขาก็เห็นอีกฝ่ายตื่นเต้นยิ่งนัก ปากพึมพำบางอย่าง

ทว่าเมื่อฟังออกว่าพึมพำอะไร เขาก็ถึงกับตกตะลึง

“ใช่ ไม่ผิดแน่ สารหนูฤทธิ์ค่อนเย็น ต้องใช้มัจฉาสามีภรรยาที่ร้อนแรงมาถ่วงสมดุล วิเศษนัก! แล้วยังใช้ยายทวดใหญ่เข้าโอสถอีก ไยข้าไม่เคยคิดได้ ในเมื่อคนเข้าโอสถได้ ของอัปมงคลเหล่านี้ไยจะเข้าโอสถไม่ได้?” เจ้านี่ถึงกับคิดเติมสมดุลฤทธิ์ยาเองเสร็จสรรพ

หลี่ฮั่วหวังพบว่า ยามตันหยางจื่อฉลาดก็ฉลาดนัก ทว่ายามโง่เขลาก็โง่เขลาจริงๆ เขาไม่เชื่อผู้ใด เชื่อเพียงสิ่งที่ตนปะติดปะต่อขึ้นในใจ

หากจะใช้คำเดียวอธิบาย ก็คือความงมงาย ในโลกที่ไม่มีภูตผีเทวดา การงมงายในภูตผีคือความโง่เขลา ทว่าในโลกที่มีภูตผีเทวดา ความงมงายก็ยังคงเป็นความโง่เขลา เพียงแต่สิ่งที่งมงายต่างกันเท่านั้น

ขณะนั้น ตันหยางจื่อสอดมือขวาเข้าแขนเสื้อแล้วดึงออกมา กระดิ่งเต๋าทองแดงที่บิ่นไปมุมหนึ่งปรากฏในมือ เป็นกระดิ่งแบบที่เขาเคยเห็นในหนังผีกัดใช้บังคับผีดิบ

ครั้นเขาเริ่มเขย่าแรงๆ เสียงกระดิ่งแสบแก้วหูก็ดังขึ้นทันที หลี่ฮั่วหวังปวดศีรษะราวจะแตก เขากุมศีรษะกัดฟันแน่นตามสัญชาตญาณ

เสียงกระดิ่งทองแดงอันพิลึกนี้ไม่เพียงกระทบการได้ยิน ยังกระทบการมองเห็นด้วย

ทุกสิ่งรอบด้านเริ่มบิดเบี้ยวผิดรูป ทั้งโลกราวกับสั่นไหวรุนแรงดั่งแผ่นดินไหว

“เกิดอะไรขึ้น? ตันหยางจื่อกำลังเล่นตุกติกอะไร? ฉันพลาดตรงไหนเหรอ? หรือถูกมันจับได้แล้ว?”

ขณะที่หลี่ฮั่วหวังคิดเช่นนั้น เขาก็เห็นมุมโต๊ะ ชายชุดพรตของตันหยางจื่อ กระทั่งขอบด้านหนึ่งของคัมภีร์สวรรค์ข้างๆ ทุกขอบทุกมุมของสิ่งของที่มองเห็นในห้อง ราวกับมีชีวิตขึ้นมา บิดตัวไหลมารวมกันอย่างช้าๆ ตรงหน้าตันหยางจื่อ

ก้อนที่เกิดจากขอบมุมของสิ่งของนี้ยากจะบรรยายว่ามีรูปร่างอย่างไร ทว่าที่แน่นอนอย่างเดียวคือมันมีชีวิต

หลี่ฮั่วหวังคิดว่าตนตาฝาด จึงสะบัดศีรษะแรงๆ ไม่สะบัดยังดี พอสะบัด สิ่งนั้นกลับแยกเป็นสองตามการสะบัดของเขา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 19
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 20 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 18กลับหน้าเรื่อง
ตอน 18ตอน 20