ตอนที่ 20 ตันหยางจื่อ
ครั้นเห็นสองสิ่งนั้นหมอบอยู่ตรงหน้าตันหยางจื่อที่บิดเบี้ยวไปมาเช่นกัน หลี่ฮั่วหวังก็เกิดข้อสันนิษฐานขึ้นในใจ “สองตัวนี้มาช่วยมันหาวัตถุดิบโอสถเหรอ?”
ขณะที่เขาคิดเช่นนั้น หลี่ฮั่วหวังก็เห็นตันหยางจื่อก้มลงกอบดินบนพื้นยัดเข้าปาก แล้วเริ่มพูดจ้อกแจ้กกับสองก้อนนั้น
เสียงนั้นประหลาดนัก ฟังไม่เหมือนเสียงที่คนจะเปล่งออกมาได้เลย ทว่าสองสิ่งนั้นกลับราวกับฟังเข้าใจ ลอยขึ้นลงอยู่ครู่หนึ่งก็สลายหายไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อพวกมันจากไป ทุกสิ่งที่บิดเบี้ยวจนฟ้ามืดดินมัวก็ค่อยๆ กลับคืนสู่ปกติ
“ลูกเอ๋ย อย่าร้อนใจ แม้ของในคัมภีร์สวรรค์จะหายากนัก ทว่าหายากเกินมืออาจารย์ของเจ้าไม่ได้ ข้างนอกนั่น อาจารย์ยังมีเส้นสายอยู่” ตันหยางจื่อกล่าวอย่างกระหยิ่ม
“แน่นอนขอรับ ท่านอาจารย์เป็นผู้ที่จะสำเร็จเซียนแล้ว ใต้หล้านี้เกรงว่าไม่มีสิ่งใดยากเกินท่าน! ว่าแต่ท่านอาจารย์ เมื่อครู่นั่นคือสิ่งใดหรือขอรับ?”
“หึๆ ลูกเอ๋ย เจ้ายังต้องเรียนอีกมาก สิ่งนี้ก็คือ ‘ท่านพเนจร’ ที่คัมภีร์สวรรค์กล่าวถึงอย่างไรเล่า”
วิกฤตที่ผ่านมาทำให้หลี่ฮั่วหวังต้องเกร็งประสาทอยู่ตลอด จนไม่มีเวลาคิดถึงคำถามข้อหนึ่งเลยว่า ที่แห่งนี้แท้จริงเป็นโลกเช่นใด
ไม่ว่ายายทวดใหญ่หรือท่านพเนจร มองอย่างไรก็ไม่เหมือนสิ่งธรรมดา
หากไม่ใช่เพราะตอนกินข้าวยังได้กินเนื้อหมูกับหัวแพะที่ปกติ เขาคงเกือบคิดไปแล้วว่าสิ่งมีชีวิตในโลกนี้ไม่มีสักอย่างที่ปกติ
“เฮ้อ ของนี่เป็นของวิเศษนัก ท่านเต๋าผู้นี้กว่าจะแย่งมาได้ ต้องเปลืองแรงไปไม่น้อย” ตันหยางจื่อเก็บกระดิ่งทองแดงกลับเข้าแขนเสื้อ
“แย่งหรือขอรับ?”
“ย่อมต้องแย่ง ไม่แย่ง คนอื่นจะยกให้เจ้าเปล่าๆ รึ? หึ! เราไม่มีแต่คนอื่นมีจะทำอย่างไร? แย่ง!”
“นี่ข้าเรียนรู้มาตอนอายุห้าขวบ หลังขอทานที่โตกว่าข้าแย่งหมั่นโถวบูดไปจากมือ”
“ตอนหนุ่มๆ ข้าแย่งเมีย แย่งม้า แย่งเงิน ต่อมาข้าแย่งวิชา แย่งอาวุธวิเศษ แย่งศิษย์ กระทั่งอารามลมใสทั้งอารามก็เป็นข้าแย่งมา! เจ้าดูสิ ปรมาจารย์ดินปั้นพวกนั้นพูดอะไรสักคำหรือไม่? หึๆ” พูดถึงตรงนี้ ใบหน้าตันหยางจื่อก็ฉายแววลำพอง
“ลูกเอ๋ย ผู้ใหญ่พูดเจ้าต้องฟัง นี่กำลังสอนให้เจ้าฉลาด รู้หรือไม่? ข้าเห็นเจ้าเป็นคนกันเองจึงบอก”
“แต่ท่านอาจารย์ หากแย่งสู้ไม่ได้เล่าขอรับ?”
“แย่งสู้ไม่ได้? สู้ไม่ได้ก็รวมหัวกันแย่งสิ! หัวที่อ่านหนังสือออกของเจ้าไยทึบนัก? รวมหัวกันแย่งไม่ได้ก็วางยา วางยาไม่สำเร็จก็ลอบกัด!!”
เพียงไม่กี่ประโยค หลี่ฮั่วหวังก็รู้วิถีของเจ้าหัวขี้กลากผู้นี้ และรู้ว่าเหตุใดวิชาสารพัดของมันจึงไม่เกี่ยวข้องกันเลย ที่แท้ทุกอย่างล้วนแย่งชิงมาอย่างสะเปะสะปะตรงนั้นทีตรงนี้ที
“ท่านอาจารย์..... ท่านอาจารย์มองโลกได้ทะลุปรุโปร่งนัก”
“หึ! ข้าไม่รู้หนังสือแล้วอย่างไร? ข้าไร้ปัญญารู้แจ้งแล้วอย่างไร? หาว่าข้าเป็นมิจฉาทิฐิ หาว่าข้าไร้จิตแห่งเต๋า รอให้ข้าสำเร็จเซียนก่อนเถิด ข้าจะถ่างตาพวกมันให้ดูว่า บัดนี้ผู้ใดไร้ปัญญา! ผู้ใดไร้จิตแห่งเต๋า!” ตันหยางจื่อพูดถึงตรงนี้ก็ขบกรามแน่น ใบหน้าอัปลักษณ์เต็มไปด้วยไออำมหิต
หลี่ฮั่วหวังไม่รู้ว่าคนเหล่านั้นคือผู้ใด ทว่ามั่นใจได้ว่าความแค้นของสองฝ่ายต้องลึกซึ้งนัก
ช่วงเวลาต่อมา หลี่ฮั่วหวังแทบจะกินนอนอยู่กับตันหยางจื่อ ทุ่มเทกายใจง่วนอยู่กับวิธีสำเร็จเซียนในคัมภีร์สวรรค์
อาศัยช่วงเวลานี้ หลี่ฮั่วหวังก็ลอบขัดเกลาเรื่องที่กุขึ้นไม่หยุด ให้วิธีสำเร็จเซียนทั้งหมดดูน่าเชื่อยิ่งขึ้น
ของที่หลี่ฮั่วหวังเอ่ยไว้ถูกส่งมาในเวลาไม่นาน
มองร่างใหญ่โตสีขาวเทาลื่นเมือกที่มีขนอ่อนสีดำปกคลุม กับก้อนบวมพองสีดำไร้รูปร่างที่เรืองแสงจางๆ อยู่ข้างๆ
นอกจากตะลึงในความน่าขยะแขยงของสิ่งเหล่านี้ หลี่ฮั่วหวังยังตะลึงในความสามารถของตันหยางจื่อ ถึงกับหามาได้จริงๆ
“ท่านอาจารย์ เราจะเปิดเตาเลยหรือไม่ขอรับ?” หลี่ฮั่วหวังถาม
“ไม่รีบ ยังอีกสักพักกว่าจะถึงปีใหม่ ไป เราไปกินมื้อค่ำส่งท้ายปีกันก่อน”
คำของตันหยางจื่อทำให้หลี่ฮั่วหวังแปลกใจอยู่บ้าง ไยจู่ๆ จึงไปกินมื้อค่ำส่งท้ายปี? สองเรื่องนี้เกี่ยวข้องกันหรือ?
แม้จะคิดเช่นนั้น ทว่าเห็นตันหยางจื่อลุกออกจากห้องหลอมโอสถไปแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็รีบตามไป
มาถึงถ้ำที่ใช้กินข้าว ศิษย์คนอื่นมากันครบแล้ว ว่าศิษย์คนอื่น ที่จริงก็มีเพียงฉางเหริน ฉางหมิง และเสวียนหยวนสามคน
ครั้นเห็นโต๊ะกลมใหญ่ที่ค่อนข้างโหรงเหรง ใบหน้าตันหยางจื่อก็มืดครึ้มลงทันที “ไยไม่จัดถ้วยตะเกียบให้ศิษย์ที่ล่วงลับ? จัดให้ครบ! รับพวกเขากลับมาฉลองปีใหม่”
ไม่นาน เมื่อศิษย์ที่ตายไปทุกคนมีถ้วยตะเกียบครบ โต๊ะกลมก็ดูเต็มแน่น
ตันหยางจื่อคลี่ยิ้มพอใจอีกครั้ง พยักหน้าแล้วนั่งลงที่ที่นั่งประธาน หลี่ฮั่วหวังนั่งทางขวาของเขา อีกด้านหนึ่งว่างเปล่า นั่นคือที่นั่งของเจิ้งคุน “มา ยกเกี๊ยวมา”
เด็กนักพรตยกหม้อเกี๊ยวควันฉุยเข้ามา กลิ่นหอมโชยแตะจมูกเป็นระลอก พวกเขาใช้ทัพพีเหล็กตักใส่ชามทุกคนอย่างระมัดระวัง รวมถึงชามของผู้ตายเหล่านั้นด้วย
“หึๆๆ ปีใหม่แล้ว ทำตัวสบายๆ กินให้มากๆ” แม้ว่าเช่นนั้น ทว่าทั้งสี่คนรวมหลี่ฮั่วหวังต่างรอให้เขาขยับตะเกียบก่อนจึงเริ่มกิน
ตันหยางจื่อคีบเกี๊ยวขาวเข้าปาก หลับตาพริ้มเคี้ยวอย่างเคลิบเคลิ้ม “อืม~ ไส้กากหมูกุยช่าย หอม! เอ๊ะ! นี่อะไร? เหรียญอีแปะ? ลางดี ลางดี ฮ่าๆๆ”
หลี่ฮั่วหวังมองเกี๊ยวในชามตรงหน้า นิ่งไปครู่ใหญ่ แล้วกินคำโตๆ อย่างเอาเป็นเอาตาย
ตันหยางจื่อยิ้มตาหยีมองหลี่ฮั่วหวังที่กินเกี๊ยวคำโต “พวกเจ้าเกิดมาทันยุคดี ได้กินเกี๊ยวอร่อยเช่นนี้”
“ตอนข้าอายุเท่าพวกเจ้า ยังไม่รู้เลยว่าเกี๊ยวหน้าตาเป็นอย่างไร ได้ยินแต่ว่ามันอร่อยนัก หึๆ”
“ต่อมามีปีหนึ่งช่วงตรุษ ข้าได้กลิ่นอาหารหอมจากบ้านคนอื่น บุกเข้าไปดูจึงรู้ว่าเกี๊ยวหน้าตาเป็นเช่นนี้ ตอนนั้นแม้แต่ลูกสาวคนงามของบ้านนั้นข้ายังไม่ทันได้เล่นด้วย ฟันทิ้งไปหมดในทีเดียว แล้วนั่งยองๆ บนเตียงเตาซัดเกี๊ยวสองชั่งจนเกลี้ยง ตอนนั้นบ้านนั้นก็ห่อไส้กากหมูกุยช่ายนี่แหละ”
ศิษย์คนอื่นหัวเราะแห้งๆ ตามน้ำ มีเพียงหลี่ฮั่วหวังที่ยังกินอย่างตะกละตะกลาม
ตันหยางจื่อเห็นหางตาของหลี่ฮั่วหวังมีน้ำตาคลอ จึงค่อยๆ ยกชามขึ้นเทเกี๊ยวของตนลงในชามเขา “เฮ้อ เป็นเด็กบ้านชะตาอาภัพเหมือนกันหนอ กินช้าๆ ระวังติดคอ”
ท่ามกลางเสียงกลืนและเสียงถ้วยตะเกียบกระทบกัน มื้อค่ำส่งท้ายปีที่มีเพียงห้าคนก็ปิดฉากลง
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังคิดว่าจะเริ่มหลอมโอสถ เขาก็เห็นตันหยางจื่อตบหัวขี้กลากของตน แล้วหยิบอั่งเปาปึกหนึ่งออกจากแขนเสื้อ แจกให้ฉางหมิง ฉางเหริน และวางไว้ข้างถ้วยตะเกียบของผู้ตาย
“มาๆๆ ปีใหม่แล้ว อย่าลืมเอาไปวางไว้ใต้หมอน ถือไว้ให้ดี ตอนข้าอายุเท่าพวกเจ้า ไม่เคยมีผู้ใหญ่คนใดให้เงินแต๊ะเอียข้าเลย”
ตันหยางจื่อวางอั่งเปาซองสุดท้ายไว้ข้างชามของเจิ้งคุน แล้วหันมายิ้มร่ากับหลี่ฮั่วหวัง “เจ้าไม่ต้องรับแต๊ะเอียแล้ว เราสองศิษย์อาจารย์จะไปสำเร็จเซียนด้วยกัน นับแต่นี้อายุยืนยาวเสมอฟ้าดิน!”
หลี่ฮั่วหวังยิ้ม ยิ้มอย่างเบิกบานยิ่งนัก “ท่านอาจารย์กล่าวถูกต้องยิ่ง”
“ไป กลับห้องหลอมโอสถ ตั้งเตาหลอมโอสถ! ลูกเอ๋ย เจ้าคุมไฟ!”
“ได้เลยขอรับ ท่านอาจารย์!”
กำลังโหลดความเห็น...