คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 21

ตอน 21

ตอนที่ 21 สำเร็จมรรคผล บรรลุเป็นเซียน

มองโอสถแดงขนาดเท่ากำปั้นสองเม็ดที่วาวเป็นประกายโลหะ โอสถเนื้อสองเม็ดที่ขยับดุ๊กดิ๊กราวกับมีชีวิต และโอสถดำเน่าเปื่อยสองเม็ดที่กลิ่นฉุนจนแสบตา

หลี่ฮั่วหวังพยักหน้าอย่างพอใจ ทุกสิ่งที่เขานึกออกถูกใส่ลงไปหมดแล้ว ใส่ของมากมายถึงเพียงนี้ กินแล้วต้องตายแน่ ไม่เหลือทางรอดแม้แต่น้อย

ข้างๆ ปักธูปไว้หนึ่งดอก แทนเวลาที่เหลืออยู่ของปีนี้ ตามวิชาที่เขากุขึ้น ต้องฝึกในชั่วขณะข้ามปีจึงจะดูดซับปราณวิเศษที่วิถีสวรรค์หลั่งลงมาได้

หลี่ฮั่วหวังนั่งขัดสมาธิ หยิบโอสถแดงขนาดเท่ากำปั้นขึ้นมาเตรียมพร้อม กำลังจะตายอยู่แล้ว ทว่าเขากลับพบว่าตนสงบนิ่งอย่างคาดไม่ถึง

ใช่แล้ว เขาไม่ได้เตรียมทางหนีทีไล่ไว้เลย

หลี่ฮั่วหวังรู้ดีว่าโอสถเหล่านี้เขาต้องกินแน่ หากเขาไม่กิน ตันหยางจื่อก็ไม่มีวันกินตาม

อย่าดูว่าเมื่อครู่ตอนกินมื้อค่ำส่งท้ายปีจะทำหน้าใจดี ที่ปากบอกว่าจะสำเร็จเซียนไปด้วยกัน แท้จริงก็คือเอาเขามาลองยา

ทว่าตันหยางจื่อคำนวณมาพันครั้งหมื่นครั้ง ก็คำนวณไม่ถึงว่าหลี่ฮั่วหวังไม่ใส่ใจชีวิตตนเลยสักนิด

หลี่ฮั่วหวังปลงต่อความเป็นความตายมานานแล้ว เดิมทีเขาก็ไม่ได้เป็นคนของที่นี่

เป้าหมายเดียวที่เขายังมีชีวิตอยู่ตอนนี้ คือได้เห็นขยะน่าขยะแขยงอย่างตันหยางจื่อเดินลงหลุมศพตามการชักนำของเขา

ยามนี้ตันหยางจื่อนั่งอยู่ตรงข้าม หยิบโอสถแดงขึ้นมาเม็ดหนึ่งเช่นกัน

ภายใต้สายตาของทั้งสอง ประกายไฟบนธูปค่อยๆ ร่นต่ำลง

ครั้นธูปใกล้มอด หลี่ฮั่วหวังก็สูดหายใจลึก ยัดโอสถในมือเข้าปากแล้วกลืนลงไปทั้งเม็ด

ทว่าตันหยางจื่อกลับหยุดมือที่กำลังจะกินโอสถ จ้องดูการกระทำของหลี่ฮั่วหวังอย่างไม่วางตา

หลี่ฮั่วหวังที่สีหน้าค่อนข้างฮึกเหิมกลับทำราวกับมองไม่เห็น กลืนอีกสองเม็ดที่เหลือลงไป แล้วหลับตา ตั้งมุทราวางสองมือไว้บนเข่า

เหงื่อไหลลงจากใบหน้า ร่างที่นั่งขัดสมาธิของหลี่ฮั่วหวังเริ่มสั่นเทา ทว่าบนใบหน้ากลับค่อยๆ ฉายความปีติล้นเหลือที่ยากจะกลั้น

“ปราณกำเนิดฟ้ามากมายเหลือเกิน! นี่..... นี่คือ..... ที่แท้เป็นเช่นนี้ ข้ารู้แจ้งแล้ว ข้ารู้แจ้งแล้ว!! ข้ากำลังจะสำเร็จเซียน~!”

ได้ยินดังนั้น แววตาตันหยางจื่อก็ฉายความร้อนรน ทว่าเขายังไม่กินโอสถทันที จนกระทั่งเห็นศีรษะหลี่ฮั่วหวังเริ่มมีควันขาวลอยเป็นสาย จึงรีบกลืนโอสถทั้งสามเม็ดลงไปอย่างตะกละตะกลาม

ครั้นตันหยางจื่อนั่งขัดสมาธิหลับตา เริ่มโคจรจักรวาลเล็กจักรวาลใหญ่ หลี่ฮั่วหวังกลับค่อยๆ ลืมตา มองอาจารย์ตรงหน้า รอยยิ้มยิ่งกว้างกว่าเดิม

ครั้นเห็นศีรษะตันหยางจื่อมีควันขาวลอยเช่นเดียวกับตน และบางสิ่งสีดำไต่ไปตามเส้นเลือดจนทั่วร่าง ขาที่ขัดสมาธิอยู่ของหลี่ฮั่วหวังก็คลายออก เขากุมท้องที่เจ็บปวดแสนสาหัสแล้วหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง

“ฮ่าๆๆ ไอ้หัวขี้กลากเอ๋ย! ไอ้หัวขี้กลาก!! เจ้าไม่ได้เป็นเซียนหรอก! เจ้าได้เป็นแค่ผี บนสะพานไน่เหอเราไปเป็นเพื่อนกันเถิด ฮ่าๆๆ!!”

ตันหยางจื่อดูเหมือนจะได้ยิน ทว่าไม่มีปฏิกิริยาใด หลับตาแน่น กัดฟันกรอด นั่งขัดสมาธิโคจรวิชามหาจักรวาลภายในภายนอกอย่างบ้าคลั่ง

“ยังฝึกอยู่อีกรึ? ข้ากุขึ้นทั้งนั้น! ลอกมาจากนิยายเซียนทั้งหมด ฮ่าๆๆ โอ๊ย ปวดท้องนัก ฮ่าๆๆ”

หลี่ฮั่วหวังคลานไปบนพื้น ค่อยๆ ไปถึงข้างกายตันหยางจื่อ มองใบหน้าซีดเผือดของอีกฝ่ายแล้วหัวเราะอย่างคนเสียสติ ยกมือขวาที่สั่นเทาตบหน้าเขาฉาดหนึ่ง “เฮ้ หูหนวกไปแล้วรึ? ข้ากำลังพูดกับเจ้าอยู่นะ”

ตวัดหลังมือตบซ้ำอีกฉาด ตันหยางจื่อก็ยังไม่ไหวติง

หลี่ฮั่วหวังหยิบโอสถเม็ดหนึ่งยัดเข้าปากด้วยมือสั่นๆ จากนั้นเส้นเลือดทั่วร่างก็ปูดโปน รู้สึกว่าพละกำลังเต็มเปี่ยม

“ข้าบอกให้เลิกฝึก! ไม่ได้ยินรึ?” หลี่ฮั่วหวังทุบหมัดใส่หน้าตันหยางจื่อ จนปากยื่นคางยื่นกับจมูกของเขายุบลงไป

ตันหยางจื่อเลือดเต็มปากลืมตาโพลงขึ้นทันที จ้องหลี่ฮั่วหวังอย่างดุร้าย สะบัดแขนเสื้อพรตครั้งเดียวก็ซัดหลี่ฮั่วหวังกระเด็นไป

“ไสหัวไป! มารในใจอย่างพวกเจ้าอย่าหวังขัดขวางท่านเต๋าสำเร็จเซียน!! ข้ากำลังจะเป็นเทพเซียนแล้ว! ท่านปรมาจารย์กำลังจะมารับข้าแล้ว!”

หลี่ฮั่วหวังที่ถูกซัดกระเด็นไปฟุบกับพื้นไม่ลุกขึ้นนั่งอีก นอนมองเขาอยู่เช่นนั้น พึมพำกับตัวเอง “บ้าไปแล้ว หมอนี่ถูกความหมกมุ่นอยากเป็นเซียนไล่ต้อนจนบ้าไปแล้วจริงๆ โอ๊ย ท้องฉันปวดชะมัด”

คนหนึ่งนั่งขัดสมาธิ คนหนึ่งนอนอยู่อย่างนั้น เวลาผ่านไปทีละน้อย ความเจ็บในท้องหลี่ฮั่วหวังยิ่งรุนแรงขึ้น ร่างกายงอเป็นกุ้งตามสัญชาตญาณ

“ซี้ด ทำไมเจ็บขนาดนี้ จะต้องทรมานไปถึงเมื่อไหร่ เสียดายจริงที่ไม่เตรียมมีดมาปาดคอตัวเอง” หลี่ฮั่วหวังงอตัวเป็นกุ้ง เจ็บจนกลิ้งไปมาบนพื้น

ภายใต้ความเจ็บปวดรุนแรง สติของหลี่ฮั่วหวังค่อยๆ เลือนราง ท่ามกลางความพร่ามัว เขาเห็นใบหน้าของหยางน่าอีกครั้ง “หยางน่า เธอมารับฉันเหรอ?”

ใบหน้าของหยางน่าละลายลงอย่างรวดเร็ว แล้วประกอบขึ้นใหม่เป็นใบหน้าของหมอเจ้าของไข้ “เตียง 14 สติไม่ชัดเจน วินิจฉัยเบื้องต้นอาหารเป็นพิษ! เร็ว! เอาเครื่องดูดไฟฟ้ามา ล้างท้อง!”

หลี่ฮั่วหวังค่อยๆ หลับตาลง เสียงแผ่วเบาเล็ดลอดออกจากริมฝีปาก

“ล้างท้องบ้าอะไร..... อย่าลืมสิ ที่นั่นมันโรงพยาบาลจิตเวช..... จะมี..... เครื่องล้างท้องได้ไง..... พวกภาพหลอนอย่างพวกคุณ..... ช่วยมีตรรกะหน่อยได้ไหม.....”

สิ้นประโยคสุดท้าย หลี่ฮั่วหวังก็สูญสิ้นการรับรู้ทุกสิ่งรอบกาย

ยามนี้เขารู้สึกสบายนัก เพราะในที่สุดท้องก็ไม่เจ็บอีกแล้ว

หลี่ฮั่วหวังรู้สึกว่าร่างของตนร่วงดิ่งลงไม่หยุด ทว่าไม่เคยถึงก้นบึ้ง

“ฮั่วหวัง อดทนไว้ นายสัญญากับฉันแล้วนะ!” เสียงผู้หญิงเลือนรางร้อนรนดังก้องขึ้นข้างหู

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด หลี่ฮั่วหวังก็ลืมตาโพลงขึ้น สองมือยันพื้นแล้วอาเจียนอย่างหนัก

ก้อนเนื้อวิปริตที่มีเส้นผมติดอยู่บ้าง ปนน้ำสีดำ เศษเกี๊ยว และเศษเครื่องในเล็กน้อย ถูกหลี่ฮั่วหวังสำรอกออกมา

ก้อนเนื้อที่นอนอยู่ในน้ำดำขยับได้ไม่กี่ทีก็นิ่งไป

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้หลี่ฮั่วหวังตะลึงงัน ตนยังมีชีวิตอยู่? เป็นไปได้อย่างไร? ถ้าตนยังมีชีวิต แล้วตันหยางจื่อก็-!

คิดถึงตรงนี้ เหงื่อเย็นของหลี่ฮั่วหวังก็ไหลพราก เขาหันขวับไปมองโดยไม่รู้ตัว แล้วปากก็อ้าค้างจนกว้างที่สุด “เฮ้ย นี่มันกลายเป็นเทพ..... อะไรวะเนี่ย?”

เขาเห็นร่างของอาจารย์ที่ได้มาฟรีๆ ผู้นั้นวิปริตไปทั้งร่าง ปากใหญ่ดุร้ายสามปากยื่นออกมาจากในศีรษะ ฟันเหลืองน่าขยะแขยงเต็มปาก พันเกี่ยวกันอ้ากว้างขึ้นสู่เพดาน

นอกจากศีรษะ ร่างกายเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก ขนนกที่จับตัวเหนียวเหมือนชุบยางมะตอยแทงทะลุเนื้อหนังออกมาดั่งหนามแหลม

“นี่มันอะไร? สามบุปผารวมเหนือกระหม่อม งอกขนกลายเป็นเซียน?”

ขณะที่ความคิดนี้ผุดขึ้นในหัวหลี่ฮั่วหวัง ปากทั้งสามก็อ้ากว้างถึงขีดสุด เปล่งเสียงของตันหยางจื่อสามวัย ทั้งเด็กหนุ่ม วัยกลางคน และชรา ออกมาพร้อมกัน “ที่แท้เป็นเช่นนี้ ท่านเต๋าผู้นี้รู้แจ้งแล้ว รู้แจ้งแล้ว!! ฮ่าๆๆ!!”

“ตูม!!” สิ้นเสียงระเบิด ร่างวิปริตทั้งร่างของตันหยางจื่อก็ระเบิดออกในพริบตา เลือดเนื้อสาดกระเซ็นไปทั่วห้องหลอมโอสถ

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 21
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 22 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 20กลับหน้าเรื่อง
ตอน 20ตอน 22