คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 22

ตอน 22

ตอนที่ 22 ทางออก

ในห้องหลอมโอสถของอารามลมใส หลี่ฮั่วหวังที่เลือดของอาจารย์อาบไปทั้งตัวยืนตะลึงอยู่กับที่ เห็นได้ชัดว่ายังตั้งตัวไม่ติด “โอสถสามเม็ดนี่แรงขนาดนี้เลยเหรอ? ฉันกับตันหยางจื่อหลอมยาหรือหลอมระเบิดกันแน่เนี่ย”

เขาฟุบอยู่บนพื้นพักใหญ่จึงลุกขึ้น ปาดหน้าทีหนึ่ง แล้วก้มลงคุ้ยเขี่ยบนพื้น

คุ้ยอยู่นานก็ไม่พบเศษเนื้อชิ้นใดที่ยังขยับได้ แม้แต่กระดิ่งทองแดงของตันหยางจื่อยังระเบิดจนบุบแบน หลี่ฮั่วหวังจึงถอนหายใจโล่งอก ตันหยางจื่อถูกเขาฆ่าตายสนิทแล้วจริงๆ

“แต่มันตายแล้ว แล้วฉันจะทำอะไรต่อล่ะ?” หลี่ฮั่วหวังยืนอยู่กับที่ ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้จะไปทางใด

หลี่ฮั่วหวังเคยคิดว่าเมื่อล้างแค้นสำเร็จตนจะดีใจนัก ทว่าเมื่อเวลานั้นมาถึงจริง เขากลับพบว่าตนเคว้งคว้าง

ช่วงนี้แผนการทั้งหมดล้วนวนอยู่รอบการฆ่าตันหยางจื่อ ไม่เคยคิดเลยว่าตนจะรอดชีวิต

บัดนี้ตันหยางจื่อตายแล้ว ไป๋หลิงเหมี่ยวปลอดภัยแล้ว สิ่งที่ตนรับปากไว้ก็ทำสำเร็จหมดแล้ว ต่อจากนี้ควรทำสิ่งใด?

ขณะที่เขาครุ่นคิดเรื่องนี้ ประตูห้องหลอมโอสถก็ถูกผลักเปิดออก ฉางเหรินกับฉางหมิงยกกระบี่ยาวมือเดียว เดินเข้ามาอย่างระแวดระวัง

มองซ้ายขวาแล้วไม่พบตันหยางจื่อ ทั้งสองจึงจ้องหลี่ฮั่วหวังที่เลือดเนื้อเปรอะไปทั้งตัวอย่างระแวง “หยุด! ปีศาจร้ายมาจากที่ใด! บอกมา! ท่านอาจารย์ของเราอยู่ที่ใด?”

“ท่านอาจารย์? ที่เท้าเจ้าเหยียบอยู่นั่นแหละ อีกอย่าง ข้าคือเสวียนหยาง ศิษย์พี่ทั้งสอง”

คำนี้ทำให้ฉางเหรินกับฉางหมิงก้มลงยกเท้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว เครื่องในบางส่วนปรากฏต่อหน้า รูม่านตาของทั้งสองหดเล็กลงในพริบตา

หลี่ฮั่วหวังมองซ้ายมองขวา แล้วหยิบใบหน้าครึ่งซีกของตันหยางจื่อขึ้นจากพื้น “ดูสิ เขาตายแล้วจริงๆ”

“ข้าเป็นคนฆ่าเขาเอง” หลี่ฮั่วหวังพูดกับพวกเขาอยู่ฝ่ายเดียว

“ว่ากันตามจริง ชั่วชีวิตนี้เขาฆ่าคนมานับไม่ถ้วน สมควรตายนานแล้ว ทว่าข้ามิได้ฆ่าเขาเพราะเหตุนั้น ข้าฆ่าเขาเพราะความแค้นส่วนตัว”

ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังจะอธิบายเหตุผลให้ทั้งสองฟัง ฉางหมิงกับฉางเหรินก็สบตากันแวบหนึ่ง ไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบสอดกระบี่เข้าฝักแล้วหันหลังพุ่งออกไปทางประตู

“เฮ้ รอข้าพูดจบก่อนค่อยไปสิ” หลี่ฮั่วหวังตะโกนตามอย่างจนใจ

ตะโกนอยู่นานก็ไม่มีเสียงตอบ หลี่ฮั่วหวังยิ้มขื่น กุมท้องที่ยังปวดตุบๆ เดินไปทางประตู

“ไอ้หัวขี้กลากตายแล้ว! มันตายแล้ว! ออกมาให้หมดเถิด พวกเจ้ากลับบ้านได้แล้ว!!” หลี่ฮั่วหวังเขย่ากระดิ่งทองแดงที่บุบแบนในมืออย่างแรง ตะโกนก้องไปรอบด้าน

วันนี้เป็นวันขึ้นปีใหม่ เสียงกระดิ่งแสบแก้วหูไม่ได้เรียกท่านพเนจรตนใดมา หากเรียกเด็กนักพรตและกระสายยาออกมาแทน

ครั้นเห็นใบหน้าครึ่งซีกในมือหลี่ฮั่วหวัง ทุกคนก็ดีใจจนแทบคลั่ง ทรุดลงกราบไหว้ไปทั้งสี่ทิศ

หลี่ฮั่วหวังเดินช้าๆ ไปตามอุโมงค์ถ้ำ เขาจะส่งข่าวนี้ให้ถึงหูทุกคนในอารามลมใส

คนเข้าร่วมขบวนของเขามากขึ้นเรื่อยๆ และเริ่มตะโกนไปพร้อมกับเขา “ไอ้หัวขี้กลากตายแล้ว! มันตายแล้ว! พวกเรากลับบ้านได้แล้ว!”

ขณะนั้น หลี่ฮั่วหวังรู้สึกว่ามีคนยื่นมือมาประคองตน เขาหันไปมองก็พบไป๋หลิงเหมี่ยวที่ร้องไห้ด้วยความดีใจ

หลี่ฮั่วหวังส่งยิ้มให้นาง ชูใบหน้าครึ่งซีกของตันหยางจื่อขึ้นมาโบกไปมาสุดแรง “ไอ้หัวขี้กลากตายแล้ว พวกเจ้าทุกคนได้กลับบ้านแล้ว ปีใหม่แล้ว! พวกเจ้ากลับบ้านกันได้แล้ว!”

“เจ้าค่ะ! ศิษย์พี่หลี่! ท่านเองก็กลับบ้านได้แล้ว! พวกเราทุกคนได้กลับบ้านกันแล้ว!”

สีหน้าหลี่ฮั่วหวังแข็งค้างไปชั่วขณะ จากนั้นก็เขย่ากระดิ่งในมือต่อสุดแรง ตะโกนสุดเสียง “ตันหยางจื่อตายแล้ว! ออกมาให้หมดเถิด! พวกเจ้ากลับบ้านได้แล้ว!!”

ทว่าไม่ใช่ทุกคนในอารามลมใสจะยินดีเช่นนี้ ครั้นหลี่ฮั่วหวังเดินมาใกล้ที่พักของตันหยางจื่อ ก็ได้ยินเสียงโลหะกระทบกันดังมาแต่ไกล

หลี่ฮั่วหวังพาทุกคนเดินไป ในที่พักอันสกปรกของตันหยางจื่อ เขาเห็นเสวียนหยวนกำลังเผชิญหน้ากับฉางหมิงและฉางเหริน ทั้งสองฝ่ายต่างชักอาวุธออกมา บรรยากาศตึงเครียดดุจธนูขึ้นสาย

หลี่ฮั่วหวังมองคัมภีร์สวรรค์ที่ถูกตาข่ายด้ายดำร้อยเหรียญทองแดงพันไว้ ก็ย่อมเข้าใจว่าพวกเขาแย่งชิงสิ่งใด

“ศิษย์น้องเสวียนหยาง! มาเร็ว! เรามาร่วมมือฆ่าสมุนของตันหยางจื่อสองคนนี้! แล้วแบ่งคัมภีร์สวรรค์สำเร็จเซียนกัน!” เสวียนหยวนที่ใบหน้าไม่เป็นมิตรอีกต่อไปเกลี้ยกล่อมหลี่ฮั่วหวัง

ฉางหมิงที่อยู่ข้างๆ ก้าวเท้าขวาไปข้างหน้าพร้อมตวัดกระบี่ ชี้ปลายกระบี่ไปที่หลี่ฮั่วหวังตรงประตู “ไม่อยากตายก็ไสหัวไปไกลๆ! ท่านอาจารย์สอนเจ้าแต่วิถีโอสถ! สถานการณ์เช่นนี้ เจ้าคิดจริงรึว่าจะรับมือพวกข้าที่ฝึกวิถีกระบี่ทั้งสองคนได้?”

หลี่ฮั่วหวังถอนหายใจเบาๆ มองภาพตรงหน้าอย่างจนใจ “นั่นมิใช่คัมภีร์สวรรค์สำเร็จเซียนอะไรเลย บนนั้นเป็นเพียงบทสวดโบราณ ที่ข้าพูดก่อนหน้านี้ล้วนกุขึ้นหลอกไอ้หัวขี้กลากทั้งสิ้น”

“พวกท่านอย่าเชื่อคำเหลวไหลของไอ้หัวขี้กลากนัก เจ้านั่นปดไม่หยุดปาก อะไรท่านเหล่าจวินมอบให้กับมือ ด้วยนิสัยของมัน ไม่แน่อาจฆ่าคนชิงทรัพย์ได้มาจากที่ไหนก็ได้ ศิษย์พี่ทั้งสาม ไปกันเถิด”

ฉางหมิงกับฉางเหรินคีบยันต์สีดำไว้ระหว่างนิ้วมือซ้ายคนละแผ่น ลูบผ่านกระบี่ยาวของตน ทั่วทั้งห้องพลันมีลมหยินเย็นยะเยือกพัดวูบเป็นระลอก

“ศิษย์น้องเสวียนหยาง ในเมื่อเจ้าไม่อยากเข้ามายุ่ง ก็อย่าพูดมาก ไปเสียเถิด”

“ศิษย์น้องเสวียนหยาง ในเมื่อเจ้าไม่อยากเข้ามายุ่ง ก็อย่าพูดมาก ไปเสียเถิด”

ฉางหมิงกับฉางเหรินยกกระบี่ขึ้น พูดออกมาเป็นเสียงเดียวกัน

รู้สึกว่าไป๋หลิงเหมี่ยวใช้นิ้วดึงชุดพรตของตนอย่างหวาดกลัว หลี่ฮั่วหวังจึงประสานมือคารวะทั้งสองฝ่าย แล้วพาทุกคนมุ่งไปยังปากถ้ำของอารามลมใส “เช่นนั้นศิษย์พี่ทั้งสามเชิญต่อเถิด แล้วพบกันใหม่”

ชั่วขณะที่หลี่ฮั่วหวังปิดประตูให้อย่างรู้ใจ เสียงต่อสู้ข้างในก็ดังขึ้น

ในอุโมงค์มืดมิด กลุ่มคนที่กำลังกลับบ้านเดินไปด้วยความตื่นเต้นฮึกเหิม มือที่ถือตะเกียงของทุกคนสั่นเทา

อุโมงค์สายนี้แปลกตาและขรุขระ บางช่วงยังต้องปีนเชือก ในความทรงจำของหลี่ฮั่วหวังไม่เคยมาที่นี่

ทว่าเขากลับรู้แน่ชัดว่านี่คือทางออกของอารามลมใส เพราะเขาเห็นมือของคนรอบข้างสั่นหนักขึ้นทุกที

เดินไปราวสองก้านธูป ปลายอุโมงค์ไกลออกไปก็เริ่มมีแสง ชั่วขณะที่เห็นแสง ฝีเท้าของทุกคนเริ่มสับสน จากเดินกลายเป็นวิ่ง

ยิ่งวิ่ง แสงที่อยู่ไกลก็ยิ่งใหญ่ขึ้น จนในที่สุดก็กลืนสายตาของทุกคนเข้าไปทั้งหมด

ชั่วขณะที่ออกจากปากถ้ำ แทบทุกคนต้องหรี่ตา อยู่ในถ้ำมานานถึงเพียงนั้น ข้างนอกสว่างเกินไปสำหรับพวกเขา

เมื่อดวงตาค่อยๆ ชินกับแสง ทิวทัศน์นอกอารามลมใสก็ปรากฏต่อหน้าทุกคน

ขอบฟ้าไกลเพิ่งเรื่อเป็นสีขาวท้องปลา ขุนเขาไกล ป่าไม้ไกล ทุกสิ่งบริสุทธิ์จนใจปลอดโปร่ง ราวกับภาพวาดหมึกจีนสีจางๆ

ในเวลานั้นเอง แสงอรุณแรกของวันขึ้นปีใหม่ก็ทะลุม่านหมอกบางส่องกระทบใบหน้าของทุกคน

หลี่ฮั่วหวังหรี่ตามองดวงอาทิตย์ที่กำลังขึ้น พึมพำกับตัวเอง “ฉันกับไอ้หัวขี้กลากอยู่ในห้องหลอมยาทั้งคืนเลยเหรอ? พระอาทิตย์ขึ้นแล้ว วันนี้อากาศดีจังเลยนะ”

ทันใดนั้นคนข้างๆ ก็ขยับ เป็นเด็กนักพรตคนหนึ่ง น้ำตานองหน้า เขารีบก้าวขาก้มหน้าวิ่งไปยังทางเดินเล็กๆ ข้างทางที่ลับหายเข้าไปในป่า

พอเขาวิ่ง คนอื่นก็วิ่งตามดุจฝูงแกะ คนวิ่งไปทางนั้นมากขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาอยากวิ่งไปให้ไกล ไกลจากดินแดนแห่งความเจ็บปวดนี้

ไม่นาน หน้าปากถ้ำก็เหลือเพียงคนจากห้องวัตถุดิบเจ็ดแปดคน ยามนี้ทุกคนต่างมองไปที่หลี่ฮั่วหวัง

“ศิษย์พี่หลี่ เราก็ไปกันเถิดเจ้าค่ะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวที่ยังมีคราบน้ำตาบนใบหน้ายิ้มอย่างเบิกบานยิ่ง

“รอก่อน” หลี่ฮั่วหวังล้วงกระดาษหลายแผ่นออกจากกระเป๋า ยัดใส่อ้อมแขนไป๋หลิงเหมี่ยว “นี่คือคำสั่งเสียกับที่อยู่ของกระสายยาที่ตายไป ออกไปแล้วระหว่างทางหาสำนักคุ้มภัยสักแห่งช่วยนำไปส่งให้ด้วยเถิด”

ไป๋หลิงเหมี่ยวสองมือประคองกระดาษเหล่านั้น ยืนตะลึงไม่รู้จะทำอย่างไร

หลี่ฮั่วหวังยิ้มให้คนที่เหลืออีกครั้ง ถือตะเกียงน้ำมันหันหลังกลับ เดินเข้าไปในอารามลมใสอันมืดมิดเพียงลำพัง

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 22
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 23 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 21กลับหน้าเรื่อง
ตอน 21ตอน 23