คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 23

ตอน 23

ตอนที่ 23 บ้าน

“ศิษย์พี่หลี่!” เสียงร้องเรียกเจือสะอื้นของไป๋หลิงเหมี่ยวทำให้หลี่ฮั่วหวังที่ถือโคมอยู่ในความมืดหันกลับมา มองคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ใต้แสงตะวันนอกประตู

เขาโบกมือให้พวกเขาอีกครั้ง “ไปเถิด กลับบ้านกันให้หมด”

“ศิษย์พี่หลี่ เช่นนั้นท่านก็มาด้วยกันสิขอรับ ไปด้วยกันปลอดภัยกว่า ท่านลืมของอะไรไว้หรือขอรับ?” จ้าวอู่ที่เกาะอยู่บนหลังเจ้าทึ่มเอ่ยขึ้น สีหน้าค่อนข้างกังวล ดูเหมือนจะรู้สึกถึงความผิดปกติ

“หึๆ ไปด้วยกันแล้วจะไปที่ใดเล่า” หลี่ฮั่วหวังหันหลังกลับ ซ่อนใบหน้าของตนไว้ในความมืดอีกครั้ง

“ก็กลับบ้านไปฉลองปีใหม่ด้วยกันอย่างไรเล่า ศิษย์พี่หลี่ บ้านของท่านอยู่ที่ใดรึ”

หลี่ฮั่วหวังในความมืดยิ้มอย่างไร้เสียง แล้วถือโคมเดินกลับไปตามทางเดิม “บ้าน? ตอนนี้ข้าจะมีบ้านได้อย่างไร บ้านของข้ากลับไปไม่ได้นานแล้ว กลับไปไม่ได้แล้ว!”

หลี่ฮั่วหวังเดินไปอย่างเงียบงันในความมืด ยามนี้อารามลมใสเงียบสงบยิ่งนัก มีเพียงเสียงฝีเท้าของเขาเท่านั้นที่อยู่เป็นเพื่อน

จู่ๆ หลี่ฮั่วหวังก็เริ่มฮัมเพลง ฝีเท้าเบาสบายขึ้น ตะเกียงน้ำมันในมือแกว่งซ้ายขวาเป็นจังหวะ

มีเสียงเพลงของตนเป็นเพื่อน หลี่ฮั่วหวังกลับมาถึงที่พัก ปิดประตูวางตะเกียงไว้บนโต๊ะ เลือดบนหน้าบนตัวก็ขี้เกียจจะเช็ด ค่อยๆ เอนกายลงบนเตียงหินแล้วหลับตา

“วันนี้ขึ้นหนึ่งค่ำ เดือนนี้ฉันไม่ได้กินไท่ซุ่ยดำน่าขยะแขยงนั่น คงได้เจอหยางน่าอีกในไม่ช้าใช่ไหม?” คิดถึงตรงนี้ มุมปากของหลี่ฮั่วหวังก็ยกขึ้นเล็กน้อย

เขารออยู่อย่างเงียบๆ รอเพื่อนสมัยเด็กที่ดีที่สุดของตนพาเขากลับไปยังโลกที่เป็นของเขา

หลี่ฮั่วหวังที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืนค่อยๆ เคลิ้มหลับ ทว่าขณะที่กำลังจะจมสู่ห้วงฝันอันงดงาม ประตูก็เปิดออกกะทันหัน

หลี่ฮั่วหวังขยี้ตาลุกขึ้นนั่ง พบว่าที่ประตูมีโก่วหวา จ้าวอู่ และคนอื่นๆ ยืนอยู่

ไป๋หลิงเหมี่ยวยืนอยู่ตรงนั้นอย่างกระวนกระวาย แววตาหลบเลี่ยงอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็แน่วแน่ขึ้น

“ศิษย์พี่หลี่ หากท่านกลับบ้านไม่ได้ ก็มาอยู่บ้านข้าเถิดเจ้าค่ะ บ้านข้ากว้างขวาง เรือนปีกตะวันออกก็ว่างอยู่.....”

หลี่ฮั่วหวังมองแม่นางน้อยใจดีตรงหน้า แล้วส่ายหน้าเบาๆ “ที่นี่ก็ดีอยู่แล้ว ข้าอยู่จนชินแล้ว”

คนบ้าที่พูดกับตัวเองและเต้นแร้งเต้นกาเช่นเขา มีเพียงอยู่ในที่มืดมิดเช่นนี้จึงจะไม่ทำให้ผู้อื่นตกใจ

ริมฝีปากของไป๋หลิงเหมี่ยวสั่นระริก คล้ายไม่อยากจะเชื่อคำพูดของหลี่ฮั่วหวัง

“ข้าเคยมีบ้าน ข้าก็เคยมีครอบครัว ทว่า...” หลี่ฮั่วหวังเงยหน้ามองเพดานห้องอันมืดมิด เริ่มหวนนึกถึงบางสิ่งด้วยสีหน้าซับซ้อน

โก่วหวาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วขยิบตาส่งสัญญาณกระซิบกับคนอื่น “ในเมื่อศิษย์พี่หลี่บอกจะอยู่ที่นี่ เช่นนั้นเราไปกันดีหรือไม่?”

“หุบปาก!” คำเดียวของไป๋หลิงเหมี่ยวทำเอาโก่วหวาสะดุ้งโหยง นี่ไม่เหมือนแม่นางน้อยที่เคยว่านอนสอนง่ายเลย

ไป๋หลิงเหมี่ยวรีบก้าวเข้าไปข้างหน้าด้วยสีหน้าดื้อรั้นยิ่ง “ท่านทำเช่นนี้ไม่รู้สึกผิดต่อครอบครัวของท่านหรือ? หากครอบครัวของท่านรู้ว่าตอนนี้ท่านเป็นเช่นนี้ พวกเขาจะคิดอย่างไร?”

หลี่ฮั่วหวังยิ้มขื่น “พวกเขาคิดอย่างไร ข้าจะรู้ได้อย่างไร ข้ายังไม่แน่ใจเลยด้วยซ้ำว่าพวกเขามีตัวตนจริงหรือไม่!!”

“บางทีข้าอาจเป็นแค่คนบ้าที่ไม่มีอะไรเลย ข้าไม่มีสิ่งใดเลย ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นภาพที่ข้าคิดฝันขึ้นเอง” สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังเจ็บปวดยิ่งนัก

สองมือขาวซีดจนแทบโปร่งแสงของไป๋หลิงเหมี่ยวยื่นมากุมมือหลี่ฮั่วหวัง “ศิษย์พี่หลี่ ท่านมิได้ไม่มีอะไรเลยเจ้าค่ะ ท่านยังมีพวกเรา”

หลี่ฮั่วหวังมองแม่นางน้อยตรงหน้าอย่างงงงัน มองใบหน้างามละเอียดที่ดื้อรั้นของนาง

ชั่วขณะนั้น เขาพบว่าตนรู้จักเด็กสาวผู้นี้น้อยเหลือเกิน “ทำไมเธอถึงดีกับฉันขนาดนี้?”

ทันใดนั้นทุกสิ่งรอบด้านก็เริ่มเปลี่ยน ถ้ำกับผนังขาวสะอาดของโรงพยาบาลสลับไปมา

เครื่องหน้าของไป๋หลิงเหมี่ยวเริ่มละลาย แล้วรวมตัวใหม่เป็นหน้าของหยางน่า เธอน้ำตานองหน้า แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใย

“น่าน่า!” หลี่ฮั่วหวังโผเข้าไปกอดเธอแน่นด้วยสีหน้าเจ็บปวดสุดขีด

“ฮั่วหวัง เธอยอมแพ้ตัวเองไม่ได้นะ เธอต้องมีชีวิตอยู่ ไม่ว่าเจออะไรก็ต้องอยู่ต่อไปให้ดี นะ?” เสียงของหยางน่าสั่นเครือ

“เธอต้องอดทนต่อไป ไม่ว่าจะเจออะไร ก็อย่าล้มลงเด็ดขาด”

จากนั้นใบหน้านั้นก็เปลี่ยนเป็นหน้าแม่ของเขา “ลูก ลูกตายไม่ได้นะ ถ้าลูกตาย แม่กับพ่อจะอยู่ต่อไปยังไง!!”

ใบหน้านั้นเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วไม่หยุด กลายเป็นคนต่างๆ ที่หลี่ฮั่วหวังรู้จัก ต่างให้กำลังใจเขา

ทันใดนั้น ทุกสิ่งรอบด้านก็หยุดนิ่ง ห้องผู้ป่วยที่สว่างไสวมืดลงอย่างรวดเร็ว

หลี่ฮั่วหวังค่อยๆ คลายอ้อมกอดออก พบว่าคนที่ตนกำลังกอดอยู่คือไป๋หลิงเหมี่ยว

แม่นางน้อยที่ถูกกอดอยู่เขินอายอย่างเห็นได้ชัด ทว่าแววตาไม่หลบ “ศิษย์พี่หลี่ เราไปกันเถิดเจ้าค่ะ อยู่ที่นี่ข้าอึดอัดนัก”

จากนั้นนางก็หยิบกระดาษเหล่านั้นออกจากถุงหอมที่เอววางใส่อ้อมแขนเขา “ศิษย์พี่หลี่ ท่านให้ของพวกนี้แก่ข้าก็ไร้ประโยชน์เจ้าค่ะ พวกเราไม่มีใครรู้หนังสือ”

“ใช่ขอรับ ศิษย์พี่หลี่ เรื่องนี้ต้องให้ท่านทำ คนอื่นทำไม่ได้” คนอื่นๆ ที่ประตูต่างช่วยกันพูดเสริม

“ขะ-ข้า..... ข้า..... ข้ารู้.....” เจ้าทึ่มเพิ่งอ้าปาก ก็ถูกจ้าวอู่ปิดปากไว้ จ้าวอู่ยื่นหน้าไปกระซิบข้างหูเจ้าทึ่ม “ต่อให้เจ้ารู้หนังสือ ตอนนี้ก็ต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้!”

หลี่ฮั่วหวังมองคำสั่งเสียของคนเหล่านั้นตรงหน้าอย่างเงียบๆ ไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใด

ไป๋หลิงเหมี่ยวดันกระดาษเหล่านั้นเข้าไปอีกหน่อย “ศิษย์พี่หลี่ ท่านรับปากพวกเขาด้วยปากตัวเองนะเจ้าคะ ลูกผู้ชายจะคืนคำไม่ได้”

ความจริงกับภาพหลอนสลับไปมาในหัวไม่หยุด สุดท้ายหลี่ฮั่วหวังก็ยื่นมือรับกระดาษเหล่านั้นไว้ “ไปกันเถิด”

หลี่ฮั่วหวังตัดสินใจแล้ว ไม่ว่าอยู่ที่ใด เขาจะมีชีวิตต่อไปให้ดีที่สุดเท่าที่ทำได้ ไม่ใช่เพื่อตนเองเท่านั้น หากเพื่อครอบครัวที่อาจมีอยู่จริงหรืออาจไม่มีอยู่จริงเหล่านั้นด้วย

สิ้นคำนี้ ทุกคนก็ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ

พวกเขาไม่รู้ว่าหลี่ฮั่วหวังคิดอะไร ทว่าขอเพียงเขาไม่อยู่ในที่ผีสางนี้ต่อก็พอ

ทุกคนห้อมล้อมหลี่ฮั่วหวังเดินออกจากห้องมืดสลัว กำลังจะมุ่งไปยังปากถ้ำ ทว่าเพิ่งเดินได้ไม่กี่ก้าว หลี่ฮั่วหวังก็เรียกพวกเขาไว้

“เดี๋ยวก่อน ในเมื่อตัดสินใจจะไปแล้ว ก็ต้องกวาดของที่นี่ให้ดีเสียก่อน เจ้าทึ่ม เจ้าแบกจ้าวอู่พาคนอื่นไปโรงครัว เอาเสบียงไว้กินระหว่างทาง ไม่มีของกินระหว่างทางไม่ได้”

จากนั้นหลี่ฮั่วหวังก็พาไป๋หลิงเหมี่ยวไปห้องหลอมโอสถ หยิบโอสถที่ตนรู้จักไปบางส่วน หลี่ฮั่วหวังฝึกวิถีโอสถมาระยะหนึ่งแล้ว มีของเหล่านี้ก็นับว่าเป็นหมอได้ครึ่งคน ไม่รู้ว่าระหว่างทางจะห่างจากบ้านพวกเขาไกลเพียงใด พกไว้กันเหนียวย่อมดี

ทว่าเขาหยิบเฉพาะที่ตนรู้จัก โอสถอื่นที่ตันหยางจื่อหลอมซึ่งเขาไม่รู้จัก หลี่ฮั่วหวังไม่กล้าแตะ ไม่ต้องพูดถึงหยิบไป

ทุกคนมาพบกันที่ตำหนักเจิ้งอี หลี่ฮั่วหวังก็พูดต่อ “รอเดี๋ยว ข้ายังมีของอีกอย่างต้องไปเอา” พูดจบเขาก็ถือตะเกียงน้ำมัน เดินไปยังถ้ำที่ขังไท่ซุ่ยดำอย่างระมัดระวัง

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 23
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 24 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 22กลับหน้าเรื่อง
ตอน 22ตอน 24