ตอนที่ 24 กวาดค้น
ในเมื่อตั้งใจจะออกไปแล้ว ย่อมแน่นอนว่าหลี่ฮั่วหวังต้องสะกดภาพหลอนมิให้ปรากฏขึ้นมาอีก มิเช่นนั้นหากตนเองต้องคอยสลับไปมาระหว่างภาพหลอนกับความเป็นจริงอยู่ร่ำไป จะทำการสิ่งใดก็คงมิอาจทำได้ดี
หากคิดจะสะกดภาพหลอนให้อยู่หมัด ไท่ซุ่ยดำที่ตันหยางจื่อเลี้ยงดูไว้ก็คือกุญแจสำคัญ
ครั้นทุกคนมาถึงถ้ำแห่งนั้นก็ชะงักฝีเท้า พวกเขาเห็นไท่ซุ่ยดำคลานออกมาจากกระถางทมิฬแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของไท่ซุ่ยดำ
นั่นคือก้อนกายมหึมาอันลื่นไถลสีดำมะเมื่อมที่ชุ่มโชกไปด้วยเมือก สิ่งที่ปกคลุมอยู่บนเรือนร่างหากมองผิวเผินประหนึ่งเส้นขน ทว่าเมื่อเพ่งพินิจดูอย่างถี่ถ้วนก็จะพบว่าแท้จริงแล้วมันคือหนวดระยางค์สีคล้ำยาวเรียวที่งอกงามหนาทึบ หรือมิฉะนั้นก็เป็นเส้นใยละเอียดยังมิทันโตเต็มวัย
ร่างกายทั้งมวลขยายตัวและหดตัวได้อย่างอิสระดั่งงูเหลือมยักษ์
บนร่างบวมฉุยังมีรอยแยกคล้ายปากหลายแห่ง ทุกครั้งที่มันบิดตัว กลิ่นเหม็นชวนคลื่นไส้ก็พ่นออกมาจากข้างใน
ภาพเบื้องหน้านี้ทำให้ทุกคนตกตะลึงจนขวัญหนีดีฝ่อ มือไม้อ่อนระทวย แทบจะหันหลังเตลิดหนีไปเสียเดี๋ยวนั้น
ทว่าหลี่ฮั่วหวังกลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างได้อย่างเฉียบไว ไท่ซุ่ยดำตัวนี้มีขนาดเล็กลงไปรอบวงใหญ่ ซ้ำใต้ร่างของมันยังคงมีของเหลวสีดำซึมไหลออกมามิหยุดหย่อน
“เกิดอะไรขึ้น หรือว่าชีวิตของมันจะผูกติดอยู่กับตันหยางจื่อ” จิตใจของหลี่ฮั่วหวังดิ่งวูบลงเรื่อยๆ
เมื่อคิดได้เช่นนี้ เขาจึงรีบวิ่งพรวดพราดออกไป ครั้นเขากลับมาอีกครั้ง ในมือก็คว้าเอาเศษซากศพบางส่วนของตันหยางจื่อติดมาด้วย
หลี่ฮั่วหวังพุ่งเข้าไปข้างไท่ซุ่ยดำ คุกเข่าข้างหนึ่ง ออกแรงอุ้มก้อนเนื้อเน่าที่บิดไปมาบนพื้นขึ้นมากอดไว้ แล้วยัดเศษซากในมือเข้าไปตามรอยแยกบนร่างไท่ซุ่ยดำ
หลี่ฮั่วหวังไม่ยัดเข้าไปยังพอทำเนา ครั้นยัดเข้าไปเช่นนี้น้ำสีดำกลับยิ่งไหลทะลักออกมาจากร่างของมันมากขึ้นไปอีก ร่างของมันหดเล็กลงยิ่งกว่าเดิม
ยามนี้สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังเปี่ยมล้นไปด้วยความร้อนรน ราวกับว่าสิ่งที่นอนอยู่ในอ้อมอกของตนมิใช่อสูรกายสีดำที่กำลังดิ้นพล่านบิดเบี้ยว หากแต่เป็นลูกน้อยที่กำลังล้มป่วยของตนเอง
ด้วยความกระวนกระวายใจ เขาจึงจับลำตัวทั้งสองข้างของไท่ซุ่ยดำแล้วเขย่าเบาๆ “นี่ๆๆ เจ้าอย่ามาทำให้ข้าตกใจสิ หากเจ้าตายไปแล้วข้าจะทำอย่างไรเล่า?!”
ไท่ซุ่ยดำไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ อวัยวะทุกส่วนบนร่างของมันไม่มีร่องรอยของการขยับเขยื้อนอีกต่อไปแล้ว
เมื่อเห็นว่าไท่ซุ่ยดำตัวเล็กลงเรื่อยๆ หลี่ฮั่วหวังก็บังเกิดความเด็ดขาดอำมหิตขึ้นมาทันควัน เขาอ้าปากออกแล้วกัดลงไปบนร่างของไท่ซุ่ยดำอย่างแรง
การกระทำของหลี่ฮั่วหวังทำเอาไป๋หลิงเหมี่ยวและคนอื่นๆ ตะลึงงัน ได้แต่ยืนอยู่กับที่ มองศิษย์พี่หลี่ที่เลือดท่วมตัวกอดสัตว์ประหลาดที่บิดไปมาพลางกัดฉีกคำโต
ในสายตาของพวกเขา เมื่อเทียบกับไท่ซุ่ยดำแล้ว หลี่ฮั่วหวังในยามนี้กลับยิ่งดูละม้ายคล้ายอสูรกายเสียมากกว่า
โก่วหวาขยับไปข้างจ้าวอู่แล้วกระซิบ “หรือว่า..... เราแยกทางกันดี อยู่กับเขา ข้ากลัวจริงๆ ว่าตอนหลับเขาจะจับข้ากิน”
แววตาที่ทุกคนใช้มองหลี่ฮั่วหวังเริ่มเจือไปด้วยความหวาดกลัวขึ้นมาทีละน้อย
เนื้อไท่ซุ่ยดำที่หดตัวลงแน่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หลี่ฮั่วหวังเคี้ยวแล้วรู้สึกเหมือนแทะยางรถยนต์
ทว่ายามนี้เขาไม่อาจมัวมาพะวงถึงสิ่งเหล่านี้ได้อีก ทำได้เพียงกลืนกินลงไปคำแล้วคำเล่า ทว่าแม้เขาจะกินเข้าไปมากเพียงใด ก็ยังมิอาจตามความเร็วในการละลายตัวเองของไท่ซุ่ยดำได้ทัน เพียงมินาน ในอ้อมอกของหลี่ฮั่วหวังก็หลงเหลืออยู่เพียงชั้นหนังสีดำแผ่นหนึ่งเท่านั้น
“เอ่อ...ศิษย์พี่หลี่ ท่านอิ่มหรือยังขอรับ หากอิ่มแล้วพวกเราออกเดินทางกันได้หรือยังขอรับ” โก่วหวาเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
หลี่ฮั่วหวังโยนหนังแผ่นนั้นที่มีทั้งกลิ่นคาวและเหม็นเน่าลงบนพื้นด้วยความเสียดาย ตัวเขาเองก็มิรู้ว่าคราวนี้จะต้านทานได้นานเท่าใด ได้แต่หวังว่าก่อนที่ภาพหลอนของตนจะกำเริบขึ้นมา จะสามารถหาไท่ซุ่ยดำอีกตัวหนึ่งให้พบ หรือมิเช่นนั้นก็ต้องหาหนทางอื่น
“ข้าจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าสักหน่อย” สิ่งของที่เหลืออยู่ล้วนแทบไม่มีค่าอันใดแล้ว ส่วนพวกวิชาฝีมือหรือคัมภีร์ลับอะไรเทือกนั้นอย่าได้คิดฝันเลย ตันหยางจื่อมิรู้หนังสือเลยแม้แต่ตัวเดียว
หลี่ฮั่วหวังถอดชุดนักพรตที่เปรอะเปื้อนเหนียวเหนอะหนะบนร่างออก ครั้นผลัดเปลี่ยนเป็นชุดนักพรตสีครามชุดใหม่เอี่ยม เขาก็รู้สึกปลอดโปร่งสบายเนื้อสบายตัวขึ้นมาในทันที
หลี่ฮั่วหวังที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จสรรพพาคนอื่นๆ เดินมุ่งหน้าไปยังทางออก พลางเอ่ยปากอธิบายให้คนอื่นฟังไปด้วยว่าเหตุใดตนจึงต้องกระทำเช่นนั้น
ครั้นเข้าใจว่าหลี่ฮั่วหวังต้องการใช้เนื้อไท่ซุ่ยดำสะกดภาพหลอน หัวใจที่แขวนอยู่ของพวกเขาก็หล่นลงที่เดิมเสียที
“โธ่ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง ข้าน้อยยังนึกว่าศิษย์พี่หลี่หิวเสียอีก” โก่วหวาหยอกล้อผสมโรงอยู่ด้านข้าง ยิ้มร่าเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ
เดินไปได้สักพัก ข้างอุโมงค์ก็มีทางแยกใหม่ หลี่ฮั่วหวังหยุดเดินอย่างไม่รู้ตัว ปลายอุโมงค์สายนี้คือที่พักของตันหยางจื่อ “เข้าไปดูหน่อยดีไหมว่าศิษย์พี่ทั้งสามสู้กันถึงไหนแล้ว?”
แม้ไม่อยากยุ่งเรื่องหมากัดหมาของพวกเขา ทว่าหากเป็นไปได้ เขาไม่อยากให้มีตันหยางจื่อคนใหม่เกิดขึ้นอีก
“ไป ไปดูกัน” หลี่ฮั่วหวังพากลุ่มคนแก่ คนอ่อนแอ คนป่วย และคนพิการเดินไปทางนั้น
มาถึงหน้าประตู หลี่ฮั่วหวังพบว่าประตูที่ตนเพิ่งปิดไว้ไม่ถูกเปิดออกเลย แสดงว่าไม่มีใครออกมาจากข้างใน
“ศิษย์พี่ สู้กันเสร็จหรือยัง? พวกข้าจะไปแล้ว” หลี่ฮั่วหวังตะโกนเข้าไปในห้อง
รออยู่ครู่ใหญ่ไม่มีเสียงตอบ หลี่ฮั่วหวังจึงผลักประตูเข้าไป กลิ่นคาวเลือดฉุนกึกปะทะหน้า ฝ่ามือข้างหนึ่งที่อาบเลือดสดปรากฏต่อหน้าทุกคน
สายตาของทุกคนเลื่อนสูงขึ้นไป ภาพอันนองเลือดสะเทือนขวัญยิ่งกว่าเดิมก็พลันประจักษ์อยู่เบื้องหน้า เสวียนหยวนตายแล้ว ซ้ำยังตายอย่างน่าอนาถยิ่ง ร่างกายแทบจะถูกกระบี่ฟันขาดออกเป็นสองท่อน
ฉางเหรินก็ตายแล้ว เขาถูกกระบี่แทงจากด้านหลัง เสวียนหยวนฝึกวิชายันต์ มิได้ฝึกกระบี่ ผู้ที่ลงมือได้จึงมีเพียงพี่น้องของเขาเอง ฉางหมิง
ฉางหมิงที่รอดมาเป็นคนสุดท้ายก็ใช่ว่าจะดีนัก ร่างของเขาถูกด้ายดำร้อยเหรียญทองแดงแทงทะลุเข้าออก ตรึงทั้งร่างไว้กับผนังราวกับถูกเย็บ ดูเหมือนเขาจะไปกระตุ้นกลไกที่ตันหยางจื่อซ่อนไว้
ฉางหมิงยังมิตาย ดวงตาทั้งคู่ที่เปี่ยมล้นไปด้วยเพลิงแห่งความโลภคู่นั้นยังคงเบิกกว้างจับจ้องไปยังสิ่งที่เรียกว่าคัมภีร์สวรรค์บรรลุเซียนเล่มนั้นอย่างมิยอมละสายตา
“แค่กๆ..... แค่ก~” เห็นหลี่ฮั่วหวังเดินเข้ามา ฉางหมิงบนผนังดูเหมือนอยากพูดบางอย่าง ทว่าเหรียญทองแดงที่ฝังเข้าไปในลำคอได้ตัดหลอดลมเขาขาดแล้ว จึงพูดอะไรไม่ได้เลย
หลี่ฮั่วหวังเดินไปข้างกายเขา แย้มยิ้มให้เล็กน้อย ก่อนจะก้มตัวลงหยิบกระบี่ของเขาขึ้นมา
นี่คือกระบี่ยาวราวหนึ่งเมตรยี่สิบเล่มหนึ่ง ใต้แสงตะเกียงน้ำมัน คมกระบี่สะท้อนประกายเย็นเยียบ ดูคมกริบยิ่งนัก
ใช้มือเดียวกวัดแกว่งอย่างยากลำบากอยู่สองสามที หลี่ฮั่วหวังก็กล่าวกับฉางหมิง “กระบี่ดี ศิษย์พี่ดูท่าคงยังไม่ได้ใช้กระบี่เล่มนี้ไปสักพัก ศิษย์น้องขอยืมใช้ก่อนแล้วกัน”
“แม้ศิษย์น้องจะไม่ใช่ผู้ฝึกกระบี่ ทว่าออกไปข้างนอก มีของเหล็กติดมือย่อมดีกว่ามือเปล่า ศิษย์พี่ว่าจริงหรือไม่?”
ฉางหมิงพยายามส่งสายตาบอกบางอย่าง ทว่าเห็นได้ชัดว่าหลี่ฮั่วหวังไม่เข้าใจเลย
หลี่ฮั่วหวังดึงฝักกระบี่มาจากร่างของฉางเหรินที่ตายไปแล้ว สอดกระบี่ยาวกลับเข้าฝักแล้วสะพายไว้บนหลังทันที
จากนั้นก็ถึงช่วงเวลาสำคัญที่สุด นั่นคือคัมภีร์สวรรค์
หลี่ฮั่วหวังหันหลังเดินตรงไปยังคัมภีร์สวรรค์ที่เวลานี้ไร้สิ่งใดปกป้องคุ้มกันอีกต่อไป
ในเวลานี้เอง จู่ๆ ฉางหมิงก็เริ่มดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ยิ่งเขาดิ้นรน เหรียญทองแดงบนเส้นด้ายดำเหล่านั้นก็ยิ่งจมลึกเข้าไปในเนื้อ ดิ้นรนได้เพียงไม่กี่ครา ประกายแสงในดวงตาของเขาก็มืดดับลงอย่างรวดเร็ว
“ศิษย์พี่หลี่ ศิษย์พี่ฉางหมิงเขาตายแล้วขอรับ” โก่วหวาเบิกตากว้างกล่าวอย่างตระหนก
หลี่ฮั่วหวังมองดูสิ่งที่เรียกว่าคัมภีร์สวรรค์ตรงหน้าแล้วทอดถอนใจออกมาเบาๆ เพียงเพราะสิ่งของที่มิรู้ว่ามาจากที่ใดชิ้นนี้ชิ้นเดียว ต้องมีคนล้มตายเพราะมันไปมากเพียงใดกัน
หลี่ฮั่วหวังยื่นศีรษะเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด พินิจพิจารณาอย่างละเอียดรอบคอบ ครานี้เขาตั้งใจยิ่งกว่าตอนถูกตันหยางจื่อบีบบังคับเสียอีก
ทว่าดูซ้ำไปมาหลายรอบ เขาก็ยังรู้สึกว่านี่เป็นเพียงบทสวดบทหนึ่ง เดาครึ่งหนึ่งเข้าใจครึ่งหนึ่ง ดูเหมือนจะเป็นบทสวดที่ชักชวนให้คนทำดีเสียด้วย
หลี่ฮั่วหวังถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วเอื้อมมือไปด้านหลังค่อยๆ ชักกระบี่ “เคร้ง!” กระบี่ยาวที่ตัดเหล็กดั่งตัดโคลนฟันลงบนแผ่นหินที่สลักบทสวดไว้เต็มอย่างแรง
กำลังโหลดความเห็น...