คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 25

ตอน 25

ตอนที่ 25 ทางเล็กในป่า

“เคร้ง~” กระบี่ยาวปะทะเข้ากับคัมภีร์สวรรค์จนเกิดเสียงเสียดสีแสบแก้วหูอย่างยิ่ง ทำให้คนอื่นๆ ในห้องต่างยกมือขึ้นอุดหูแล้วถอยร่นไปสองก้าวโดยสัญชาตญาณ

“ฟันไม่เข้าแม้แต่รอย กระบี่ของฉางหมิงใช้ไม่ได้เลย เขาไม่ใช่ผู้ฝึกกระบี่หรอกหรือ? กระบี่เล่มนี้ไม่น่าจะใช่ของธรรมดาแท้ๆ” หลี่ฮั่วหวังถือกระบี่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วสองมือกุมด้ามกระบี่เหวี่ยงเต็มวงฟันลงอย่างแรงอีกครั้ง

เขากัดฟันฟันลงไปติดต่อกันอีกหลายครั้ง ในที่สุดสถานการณ์ก็เริ่มแปรเปลี่ยน ทว่าความเปลี่ยนแปลงนั้นมิได้มาจากสิ่งที่เรียกว่าคัมภีร์สวรรค์ แต่กลับเป็นกระบี่ยาวในมือของหลี่ฮั่วหวังเอง

“เคร้ง~” คมกระบี่หักเป็นสองท่อนตรงจุดที่กระทบ กระบี่ดีๆ เล่มหนึ่งกลายเป็นกระบี่หัก

เมื่อมองดูกระบี่หักในมือ หลี่ฮั่วหวังพลันยืนอึ้งไปเล็กน้อย อาวุธที่เพิ่งได้มาหมาดๆ กลับพังไปเสียแล้ว

เขากวาดสายตามองซ้ายขวาแล้วก้าวเท้าเร็วๆ ไม่กี่ก้าว ไปแย่งเอากระบี่เล่มนั้นมาจากมือของฉางเหรินที่ตายไปแล้ว “ยังดีที่มีสำรองอยู่อีกเล่ม”

“ชิ้ง—” กระบี่ยาวถูกสอดเข้าฝัก หลี่ฮั่วหวังเดินวนรอบคัมภีร์สวรรค์พลางครุ่นคิดว่าขั้นต่อไปควรทำเช่นไร

เดิมทีเขาคิดจะทำลายคัมภีร์สวรรค์ที่ว่านี้ ทว่าดูตอนนี้ คัมภีร์สวรรค์นี้มีดีอยู่จริง ยากจะว่ามิใช่ของวิเศษ

ในเมื่อตั้งใจแน่วแน่แล้วว่าจะไม่ทอดทิ้งตัวเองอีก ของมีค่าเช่นนี้ย่อมทิ้งส่งเดชไม่ได้ “ยังไงก็เอาไปก่อน อย่างแย่ที่สุดก็เอาไปจำนำแลกเงินได้”

ส่วนความคิดเพ้อฝันว่าจะอาศัยสิ่งนี้สำเร็จเซียน หลี่ฮั่วหวังทิ้งไปโดยสิ้นเชิง เขาเห็นจุดจบของผู้ที่ลองมาก่อนแล้ว และไม่อยากเป็นรายต่อไป

หลี่ฮั่วหวังออกแรงยกแผ่นหินขึ้นมาอย่างทุลักทุเลพลางกะน้ำหนักดู น้ำหนักของแผ่นหินนี้หนักกว่าที่เขาจินตนาการไว้พอสมควร ทว่ายังอยู่ในระดับที่พอจะแบกไหว

ใช้ผ้าห่อแผ่นหินจนเรียบร้อยแล้วสะพายขึ้นหลัง เขาหันไปกล่าวกับคนอื่นที่รออยู่ “ไปเถิด เราออกไปจากที่นี่กัน”

น้ำมันตะเกียงถูกสาดเข้าไปในถ้ำเหม็นเน่าของตันหยางจื่อ เปลวไฟลามไปตามน้ำมันบนพื้น จุดทุกสิ่งในห้องที่ติดไฟได้ รวมถึงฉางหมิง ฉางเหริน และเสวียนหยวนบนพื้น

ไฟลุกแรงนัก ภาพตรงหน้าทำให้หลี่ฮั่วหวังเพิ่งเข้าใจว่า ศพมนุษย์คือเชื้อเพลิงชั้นดีโดยธรรมชาติ

พวกเขาเดินย้อนทางเดิมพลางจุดไฟเผาทุกห้อง เปลวเพลิงร้อนแรงโบกไหวและค่อยๆ ลามเชื่อมถึงกัน เผาทุกสิ่งในอารามลมใสที่เผาได้ และรมทุกสิ่งที่เผาไม่ไหม้ให้ดำเป็นตอตะโก

“แค่กๆ~” ควันหนาทำให้ผู้คนเริ่มไอ ทุกคนเร่งฝีเท้า

สามก้านธูปผ่านไป ทุกคนมายืนอยู่ใต้แสงตะวัน พลางจ้องมองปากถ้ำของอารามลมใสที่มีควันดำพวยพุ่งออกมาอย่างเงียบงัน

ควันหนาทึบม้วนตัวลอยขึ้นสู่เบื้องบน โอบอุ้มความมืดมนและความชั่วร้ายทั้งหมดภายในอารามลมใสให้มลายหายไปในท้องนภาอันสว่างไสว

หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าหัวเราะหึๆ อีกครั้ง สะพายกระบี่ยาวกับแผ่นหิน หันหลังเดินไปยังทางเล็กในป่าที่อยู่ไกลออกไป “ไปกันเถิด”

คนอื่นที่แบกเสบียงต่างเดินตาม โดยไม่ทันรู้ตัว หลี่ฮั่วหวังก็กลายเป็นผู้นำของพวกเขาแล้ว

มองทางเล็กในป่าที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ใจของหลี่ฮั่วหวังยามนี้ไม่หม่นหมองอีกแล้ว

“อา ที่นี่ดูแปลกดีจริงๆ ไม่รู้ว่าข้างหน้าจะเจอคนแบบไหน เรื่องแบบไหนอีก จู่ๆ ก็ตื่นเต้นขึ้นมาแฮะ”

แสงอาทิตย์สาดส่องลงบนใบหน้าของเขา เมื่อได้สูดอากาศบริสุทธิ์สดชื่น จิตใจของเขาก็เริ่มแปรเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น

“ศิษย์พี่หลี่ ช้าหน่อยเจ้าค่ะ ข้าเจ็บตา”

หลี่ฮั่วหวังหันไปมอง จึงเห็นไป๋หลิงเหมี่ยวใต้แสงแดดกำลังเอามือปิดตาทั้งสองข้าง

เขาเดินเข้าไปประคองหน้านางพินิจอย่างละเอียด แล้วพบอย่างประหลาดใจว่า ตนมองทะลุกลางรูม่านตาของนางเห็นเส้นเลือดด้านหลังลูกตาได้ สีชมพูนั้นก็คือสีของเส้นเลือดแดงคล้ำที่ถูกแสงส่อง

“นี่..... คงเป็นความบกพร่องบางอย่าง?” หลี่ฮั่วหวังคาดเดาในใจ

เขาไม่ใช่หมอ จึงไม่เข้าใจเรื่องเหล่านี้ ทว่าพอเดาได้บ้าง เพราะหลี่ฮั่วหวังจำได้ว่าคนเผือกสูงวัยที่ดูดวงหรือรับจ้างนวด ส่วนใหญ่ล้วนตาบอด

ดูท่าโรคของไป๋หลิงเหมี่ยวจะทำให้ดวงตามีความผิดปกติ และเปราะบางกว่าดวงตาของคนทั่วไปมากโข

เช่นนี้ไม่ได้ หลี่ฮั่วหวังตัดแถบผ้าจากชายชุดพรตสีครามของตน แล้วผูกปิดตาไป๋หลิงเหมี่ยวไว้เบาๆ “ต่อไปขอแค่มีแดด เจ้าก็ปิดตาไว้”

“แต่..... เช่นนี้ข้าก็มองไม่เห็นเจ้าค่ะ”

“ไม่เป็นไร ข้าจูงเจ้าเอง” หลี่ฮั่วหวังจับมือขวาอันนุ่มนิ่มของไป๋หลิงเหมี่ยว พาทุกคนก้าวยาวๆ เข้าไปในป่า

ไป๋หลิงเหมี่ยวซวนเซไปสองสามครา ก่อนจะเริ่มวิ่งเหยาะๆ ตามหลี่ฮั่วหวังไป

◆ ◆ ◆

“ป๊อกๆๆ~” ลวี่จ้วงหยวนผู้ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่นเคาะกล้องยาเส้นลงบนหีบงิ้วแรงๆ

หลังจากเคาะเอายาเส้นดำๆ ที่ติดค้างอยู่ข้างในออกมาจนหมดแล้ว เขาก็ล้วงเอายาเส้นใหม่ออกมาจากถุงยาเส้นยัดใส่เข้าไป แล้วใช้กลักไฟจุดไฟ

สูบเข้าไปคำหนึ่งอย่างสบายอารมณ์ แล้วตะโกนไปทางป่าด้านหัวม้า “เจ้าหนู เสร็จหรือยัง?”

“ใกล้แล้วๆ!” เสียงเด็กหนุ่มตอบกลับมาจากทางนั้น

“ลาขี้เกียจโม่แป้ง ขี้เยี่ยวมากนัก ขี้แค่นี้ยังชักช้าปานนี้ คนไม่รู้คงนึกว่าข้าทารุณเจ้า ให้เจ้ากินดินกวนอิมเสียอีก” ลวี่จ้วงหยวนสูบยาเส้นไปพลางบ่นว่าลูกชายคนเล็กอย่างไม่พอใจ

สายตาของเขาเลื่อนไปด้านหลังรถ มองคณะงิ้วทั้งคณะของตนบนทางเล็กในป่า นอกจากรถม้าคันหนึ่งที่บรรทุกหีบชุดงิ้วและเครื่องดนตรีแล้ว

ก็ยังมีครอบครัวสามคนของลูกชายคนโต และหลานห่างๆ สองคนที่พามาจากหมู่บ้าน อย่าดูว่าคณะเล็ก ทั้งหมดนี้คือสมบัติที่เขาสะสมมาอย่างยากลำบากตลอดหลายปี

ก็อาศัยคณะงิ้วเล็กๆ นี้เอง ในยามข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ ทั้งครอบครัวจึงยังมีข้าวกินอิ่มท้อง

“ท่านพ่อ ดื่มน้ำกินหมั่นโถวเถิด” ลวี่จวี่เหรินถือของกินกับน้ำเต้ายื่นให้บิดา

“กินอะไร ยังไม่ถึงเวลากินจะกินอะไร! คิดว่าเสบียงเก็บได้เปล่าๆ รึ? รู้หรือไม่ว่าตอนนี้ข้าวราคาเท่าไร? ลูกสาวเจ้าก็สองขวบแล้ว ยังทำตัวเป็นเด็กอยู่อีก! ไยไม่รู้ความเสียบ้าง!”

ถูกด่าเข้าเต็มหน้า ลวี่จวี่เหรินก็ไม่โกรธ ยิ้มซื่อๆ แล้วถอยกลับมา ส่งของในมือให้ภรรยาเก็บ

“เป็นอย่างไร โดนด่าอีกแล้วใช่หรือไม่? เจ้ามันพวกรนหาที่โดนด่าแท้ๆ” หลัวเจวียนฮัววางของกินกลับขึ้นรถ แล้วใช้นิ้วหยอกลูกสาวสุดที่รักที่นั่งอยู่บนหีบ

“โดนด่าสองคำเนื้อก็ไม่หายไปสักชิ้น ด่าก็ด่าไป ตั้งแต่ท่านแม่ตาย นิสัยท่านพ่อก็เป็นเช่นนี้”

“เออ พ่อบ้าน เรื่องที่ข้าบอกเจ้าเมื่อคืน ตกลงเจ้าบอกท่านพ่อแล้วหรือยัง?”

“รออีกสักพักค่อยว่ากัน ช่วงนี้ไม่ได้รับงานแสดง ท่านพ่อเองก็เงินขัดสน” พอพูดถึงเรื่องนี้ ลวี่จวี่เหรินก็หน้าเหี่ยวลง

“จุ๊! ขัดสนจนไม่มีเงินซื้อผ้าตัดเสื้อให้หลานเลยหรือ? ตอนนี้นางใส่แต่ชุดงิ้ว”

“ชุดงิ้ว..... ที่จริงก็ใส่ได้.....”

“อ๊ากกก! ผี!!!” เสียงกรีดร้องหวาดผวาขัดจังหวะการคุยของสองสามีภรรยา บรรยากาศทั้งคณะงิ้วตึงเครียดขึ้นทันที

ไม่นาน ทุกคนก็เห็นเด็กหนุ่มก้นเปลือยคนหนึ่งร้องโหวกเหวกวิ่งพรวดออกมาจากป่า โผเข้ากอดลวี่จ้วงหยวน

“ผีอะไร! กลางวันแสกๆ จะมีผีมาจากไหน! รีบใส่กางเกงเสีย!”

ลวี่จ้วงหยวนแม้ปากจะดุลูกชายคนเล็ก ทว่ายังเอาลวี่ซิ่วฉายไว้หลังตัว มือกำกล้องยาเส้นแน่น จ้องไปทางป่าอย่างระแวดระวัง

ในป่ามีเงาคนไหววูบ ดูท่าจะมีคนมาแล้ว

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 25
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 26 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 24กลับหน้าเรื่อง
ตอน 24ตอน 26