คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 26

ตอน 26

ตอนที่ 26 น่ากลัว

“มะ-มี..... มี..... มี..... มีขี้!”

“ตาข้าไม่ได้บอด อย่าเข้าไปใกล้นัก เจ้าจะกินมันหรือไร? ว่าเจ้าทึ่มก็ทึ่ม แต่คงไม่ทึ่มถึงขั้นนั้นกระมัง”

“โก่วหวาอย่าเพิ่งพูด ทางข้างหน้ามีคน”

“ฮิๆ ข้าน้อยฟังท่านขอรับ ศิษย์พี่หลี่”

ไม่นานนัก ลวี่จ้วงหยวนก็แลเห็นกลุ่มคนที่เดินออกมาจากในป่า

ครั้นเห็นรูปร่างหน้าตาของคนเหล่านั้น ลวี่จ้วงหยวนก็สูดลมหายใจเฮือก มิน่าลูกชายคนเล็กจึงร้องว่าผี หน้าตาน่ากลัวเกินไปแล้ว

ชายผอมที่หน้าด่างดำด่างขาว หญิงผมขาว คนประหลาดขาโก่งที่นอนอยู่บนหลังคนอื่น กระทั่งมีคนหนึ่งที่ขนขึ้นเต็มหน้า

ลวี่จ้วงหยวนที่ท่องไปทั่วทุกทิศนับว่าเห็นโลกมามาก ทว่าก็ยังตกใจกับภาพตรงหน้า

“ท่านพ่อ ข้ากลัว” ลวี่ซิ่วฉายหดตัวถอยหลังไปเรื่อยๆ คล้ายพยายามจะซ่อนร่างของตนไว้ด้านหลังบิดาให้มิดชิดที่สุด

“เจ้ากลัว แล้วข้าไม่กลัวรึ?” ลวี่จ้วงหยวนด่าลูกชายคนเล็กอยู่ในใจ หากไม่ใช่เพราะในกลุ่มนั้นมีนักพรตหนุ่มรูปงามคนหนึ่งกับเด็กนักพรตสองสามคนที่หน้าตาปกติ ป่านนี้เขาคงหันหลังวิ่งหนีไปแล้ว

ลวี่จ้วงหยวนประสานมือคารวะหลี่ฮั่วหวังตัวสั่นงันงก “ขอเรียนถามท่านนักพรต เอ่อ..... พวกนี้ล้วนเป็นภูตผีที่ท่านปราบมาหรือขอรับ?”

สิ้นคำนี้ เขาก็ได้รับสายตาเป็นศัตรูกลับมาเป็นกอง

“ตาแก่พูดอะไร! อยากโดนตีหรือไร ว่าใครเป็นภูตผี?”

ลวี่จ้วงหยวนเห็นนักพรตรูปงามโบกมือปรามภูตหน้าขาวดำที่กำลังเกรี้ยวกราด ในใจก็ยิ่งแน่ใจในความคิดของตน

“ท่านผู้เฒ่า รบกวนถามหน่อย ทางสายนี้ไปที่ใด?”

“เนินอู่หลี่! ข้างหน้าคือเนินอู่หลี่ ไม่ไกล ไม่ไกล หึๆๆ”

พูดจบ ลวี่จ้วงหยวนก็แอบเอากล้องยาเส้นจี้ก้นม้า ม้าร้องฮี้แล้วลากรถหีบวิ่งไปตามทางเล็กในป่า

“อ๊ะ! ม้าข้า! ม้าข้า! รีบตามไป” ลวี่จ้วงหยวนแสร้งร้อนรนพาทุกคนวิ่งไล่ตามม้าไป

พวกเขาวิ่งเร็วนัก ไม่นานก็ทิ้งสิ่งเหล่านั้นไว้ไกลลิบ

วิ่งไปเสียหนึ่งชั่วยาม เห็นลูกชายคนเล็กวิ่งจนอาเจียน ลวี่จ้วงหยวนจึงผิวปากให้ม้าหยุด

หยุดแล้วเขาก็ไม่สนใจลูกชายคนเล็ก กลับรีบไปดูม้าลากรถก่อน ในคณะงิ้วแห่งนี้ ม้ามีค่ากว่าคน

เวลานี้ท้องฟ้าค่อยๆ สลัวลง ใกล้จะค่ำมืดแล้ว

“แม่จ๋า พวกนั้นมันตัวอะไรกันแน่? ข้าตกใจแทบตาย” ลวี่จวี่เหรินเหงื่อท่วมหัว หอบหายใจไม่หยุด

ลวี่จ้วงหยวนเตะเขาทีหนึ่ง “ไม่เห็นรึว่าฟ้ามืดแล้ว? รีบไปหาฟืนในป่าเสีย!”

ข้างทางเล็กในป่า กองไฟอุ่นๆ ถูกก่อขึ้น หมั่นโถวธัญพืชที่ปิ้งจนนุ่มถูกส่งเข้าปากทุกคน รสหอมหวานของอาหารปลอบประโลมใจที่ขวัญกระเจิงของพวกเขา

“ดูพวกเจ้ากลัวจนหน้าซีด ออกเดินทางไกล เจอเรื่องอาถรรพ์หน่อยจะเป็นไรไป ยิ่งยามเช่นนี้ยิ่งต้องไม่ลนลาน ข้าบอกพวกเจ้าไว้” ลวี่จ้วงหยวนกล่าวกับทุกคน

“ท่านพ่อ พวกนั้นอาจไม่ใช่ภูตผีก็ได้เจ้าค่ะ ข้าดูแล้วก็เหมือนคนอยู่ อีกอย่างนักพรตน้อยคนนั้นยังเรียกท่านว่าผู้เฒ่าเลย”

เมื่อได้ยินลูกสะใภ้พูดเช่นนั้น ลวี่จ้วงหยวนก็เขย่าน้ำเต้าใส่น้ำในมือ

“ช่างมันจะเป็นอะไร พวกเราอย่าไปยุ่ง พวกเจ้าจำไว้ให้ดี ออกเดินทางไกล อยากมีชีวิตยืนยาว บางสิ่งขอแค่หลบได้ก็อย่าไปแตะ”

นับเป็นปรัชญาชีวิตของลวี่จ้วงหยวน ไม่ว่าอย่างไร ก็อาศัยข้อนี้เขาจึงมีชีวิตมาถึงวัยนี้

อีกทั้งเขายังตั้งใจถ่ายทอดข้อนี้แก่ลูกชายคนเล็กและคนโต อย่างไรเสียเมื่อเขาแก่ลง คณะงิ้วนี้ก็ต้องให้พวกเขาสืบทอดรับงานต่อ

ยื่นน้ำเต้าในมือให้หลานชายข้างๆ แล้วลวี่จ้วงหยวนก็หันไปมองหลานสาวที่นอนอยู่ในอ้อมแขนลูกสะใภ้

เมื่อเห็นนางใช้ฟันน้ำนมที่เพิ่งงอกบดเคี้ยวเศษหมั่นโถวชิ้นเล็ก ลวี่จ้วงหยวนยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกเอ็นดู

เขาหันไปหยิบไข่เป็ดเค็มฟองหนึ่งจากไหกลมบนรถ ค่อยๆ เคาะเปิดเป็นรู แล้วส่งไข่แดงที่เยิ้มน้ำมันไปที่ปากหลานสาว “มาๆๆ หนูน้อย ดูดนี่ หอมนะ”

เห็นหลานสาวดูดอย่างเอาจริงเอาจัง ลวี่จ้วงหยวนก็ยิ้มจนตาหยีเป็นเส้น

แม้จะน่าเสียดายที่มิใช่หลานชาย ทว่าปู่ย่าตายายย่อมรักหลาน เขาจึงเห่อหลานสาวคนนี้เหลือเกิน

รู้สึกว่าเป็นจังหวะดี หลัวเจวียนฮัวรีบพูดทันที “ท่านพ่อ ดูสิเจ้าคะ ชุ่ยเอ๋อร์โตขนาดนี้แล้ว ควรมีเสื้อผ้าสักชุดหรือไม่? เอาชุดงิ้วคลุมทุกวันก็ไม่ใช่เรื่อง”

พอได้ยินลูกสะใภ้พูดถึงเงิน รอยยิ้มของลวี่จ้วงหยวนก็หายวับ หน้าย่นยู่เข้าหากัน

กำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธ ทว่าเมื่อแลเห็นชุดงิ้วหลวมโคร่งบนร่างของหลานสาวตัวน้อย หัวใจของเขาก็พลันอ่อนยวบลงอีกครา

สูบยาเส้น “ปุ๊บๆ” ไปหลายคำ หน้าที่ย่นยิ่งย่นหนักขึ้น เขาเดินไปที่รถ หยิบกุญแจทองแดงยาวออกมาไขเปิดหีบ

ควานหาอยู่ในหีบนาน เขาก็นับเหรียญทองแดงออกมาห้าสิบอีแปะ

“อย่าไปซื้อผ้าในเมือง แพง อีกสองวันถึงเนินอู่หลี่ เจ้าไปถามว่าบ้านไหนผู้หญิงทอผ้า ไปซื้อจากบ้านพวกนั้นสักไม่กี่ฉื่อ อย่าลืมถามหลายบ้าน หาบ้านที่ถูกที่สุด”

“แล้วอย่าลืม ซื้อผ้าฝ้าย อย่าซื้อผ้าป่าน ผิวหลานยังอ่อน ผ้าป่านจะครูดจนแสบ”

“ข้ารู้แล้วเจ้าค่ะ” หลัวเจวียนฮัวยิ้มแก้มปริรับเหรียญไป นางคิดว่าได้เงินซื้อผ้าป่านก็ดีถมแล้ว ไม่นึกว่าครานี้ไก่เหล็กจะยอมถอนขนให้สักเส้น

เด็กตัวเล็ก ตัดเสื้อใช้ผ้าไม่มาก ครานี้นางอาจหักเงินเก็บไว้ได้บ้าง

เห็นหลานสาวกินไข่แดงจนเกลี้ยง ลวี่จ้วงหยวนก็แบ่งไข่ขาวที่เหลือให้ผู้ใหญ่กิน

แม้ได้คนละไม่มาก ทว่าได้ลิ้มรสเค็มบ้างก็กินกันอย่างดีใจ นี่เป็นโอกาสหายากที่จะได้กินของคาว

ฟ้ามืดแล้ว กินข้าวเสร็จก็ไม่มีอะไรทำ ฟังลวี่จ้วงหยวนเล่านิทานเก่าที่ไม่รู้ไปได้ยินมาจากไหนอยู่สองสามเรื่อง ก็ถึงเวลานอน

คืนนี้ผู้เฝ้ายามครึ่งแรกคือลวี่จวี่เหริน เดินมาทั้งวัน ลวี่จวี่เหรินเหนื่อยมากแล้ว ทว่ายังฝืนตาจ้องกองไฟตรงหน้า ไม่ให้มันดับ

“ลูกเอ๋ย ไปนอนเถิด ข้าเฝ้าเอง” ลวี่จ้วงหยวนนั่งลงข้างลูกชาย แล้วเริ่มสูบยาเส้นปุ๊บๆ อีก

ลวี่จวี่เหรินหาวแล้วว่า “ท่านพ่อ ข้าไม่ง่วง ท่านไปนอนเถิด”

“พูดมากอะไร รีบไปนอน ตาแก่อย่างข้านอนน้อยอยู่แล้ว”

ขณะที่ทั้งสองยื้อกันอยู่หน้ากองไฟ ลวี่จ้วงหยวนก็เอามือปิดปากลูกชายไว้กะทันหัน แล้วชี้ไปยังป่าในความมืดไกลออกไป

“คิกๆ~” เสียงหัวเราะแหลมเล็กของผู้หญิงดังขึ้นทางขวาของพวกเขา

ลวี่จ้วงหยวนกับลูกชายหันไปมองโดยไม่รู้ตัว ทว่านอกจากความมืดก็ไม่เห็นสิ่งใด

“คิกๆๆ~ พวกเจ้าว่า ข้าเหมือนคนหรือเหมือนเทพ?” ป่ามืดเริ่มสั่นไหว ราวกับมีบางสิ่งกำลังจะออกมา

ลวี่จ้วงหยวนตกใจจนเหงื่อเย็นท่วมตัว ผู้เห็นโลกมามากอย่างเขารู้ดีว่า นี่คือมีบางสิ่งมาขอคำรับรองจากปากตน

เรื่องเช่นนี้จะตอบส่งเดชไม่ได้ หากตอบผิด ดีไม่ดีอาจบ้านแตกสาแหรกขาด

ทว่าปัญหาตอนนี้คือ สิ่งที่อยู่ในป่าซึ่งมาขอคำรับรองจากเขานั้น แท้จริงเป็นตัวอะไรกันแน่?

ป่ายามค่ำคืนสั่นไหวเป็นจังหวะ ส่งเสียงซู่ซ่าอันพิลึก

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 26
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 27 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 25กลับหน้าเรื่อง
ตอน 25ตอน 27