ตอนที่ 247 อวดเบ่ง
หยางเสี่ยวไหที่อยู่ในห้วงนิทราลืมตาขึ้น เขาแหงนมองหลังคากระโจมหนังวัวเหนือศีรษะ แล้วก็หัวเราะหึๆ ออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
เท้าเหม็นๆ ข้างหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ ถีบเปรี้ยงเข้ามา “อยากตายรึไง เช้าตรู่ไม่ยอมลุก นอนหัวเราะโง่ๆ อะไรอยู่บนเตียง”
หยางเสี่ยวไหผุดลุกขึ้นนั่ง หันไปมองโก่วหวาข้างกายที่กำลังหลับตาแคะขี้มูกอยู่ด้วยความตื่นเต้น
“ศิษย์พี่โจโฉ ตอนนี้พวกเราไม่ต้องทำงานทำการอะไรสักอย่าง แถมยังมีเนื้อให้กินทุกวัน เช่นนี้ไม่ควรหัวเราะหรอกรึขอรับ”
นี่เป็นเนื้อแท้ๆ ทั้งชิ้น ตั้งแต่เกิดมาจนโตป่านนี้ เพิ่งเคยได้กินเนื้อจนอิ่มแปล้เป็นครั้งแรก ฮ่องเต้ที่คนอื่นเล่าลือกันก็คงใช้ชีวิตเช่นนี้กระมัง
“ดูเจ้าสิ ช่างไม่มีความทะเยอทะยานเอาเสียเลย เนื้อไม่กี่มื้อก็ทำให้เจ้าดีใจได้ถึงเพียงนี้ เด็กก็คือเด็กอยู่วันยังค่ำ”
ตัวเขาไม่เหมือนกัน เขามีความใฝ่ฝันที่สูงส่งกว่านั้น
โก่วหวาลุกขึ้นนั่ง เอามือลูบหน้าลูบตาคราหนึ่งแล้วปีนลงจากเตียง ยื่นมือไปตบขาของเกาจื้อเจียนที่นอนกรนอยู่ข้างๆ สองที
“เจ้าทึ่ม ตื่นได้แล้ว ข้ากะว่าอีกไม่กี่วันพวกเราก็คงต้องไปกันแล้ว”
“จะต้องไปแล้วหรือขอรับ” สีหน้าของหยางเสี่ยวไหแฝงความอาลัยอาวรณ์อย่างยิ่ง
“ศิษย์พี่หลี่รักษาอาการวิปลาสหายแล้ว ก็ต้องออกเดินทางต่อน่ะสิ ทำไม เจ้าคิดจะอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิตรึ”
หยางเสี่ยวไหคิ้วตก พลางพึมพำเสียงแผ่ว “อยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิตก็ไม่เห็นมีอะไรไม่ดีนี่ขอรับ”
“เฮอะ! คิดว่าที่นี่เป็นบ้านตัวเองจริงๆ หรือไง ตอนนี้เจ้ามาเป็นแขก คนอื่นเขาถึงได้คอยยกสำรับยกเก้าอี้มารับรอง หากเจ้าอยู่นานกว่านี้อีกหน่อย คนอื่นเขาคงได้ทุ่มสำรับเขวี้ยงเก้าอี้ใส่แน่”
สั่งสอนหยางเสี่ยวไหเสร็จ โก่วหวาเห็นเกาจื้อเจียนยังไม่ยอมตื่น ก็เปิดผ้าห่มออกแล้วคว้าขอบกางเกงของอีกฝ่าย กระตุกดึงลงมาอย่างแรงทันที
เมื่อเห็นเกาจื้อเจียนที่สะลึมสะลือลนลานคว้าจับกางเกงเอาไว้ โก่วหวาก็หัวเราะพิเรนทร์แล้วพุ่งตัวออกไปนอกกระโจม
ก้าวพ้นกระโจมออกมา โก่วหวาเดินเท้าเปล่าย่ำลงไปในแม่น้ำ แล้วเริ่มล้างหน้าแปรงฟันอย่างประณีตบรรจง
แต่ก่อนเขาไม่ได้แต่งเนื้อแต่งตัวขยันขันแข็งถึงเพียงนี้ ทว่าพอได้ยินเสี่ยวหม่านบอกว่าผู้หญิงชอบผู้ชายสะอาดสะอ้าน เขาจึงยอมทำเช่นนี้
“หน้าเจ้าขาวเป็นหย่อมเหลืองเป็นหย่อม รูปร่างหน้าตาก็เหมือนหนู หากยังซกมกซอมซ่ออีก ก็ไปตายเสียเถอะ” นี่คือถ้อยคำที่ชุนเสี่ยวหม่านพูดไว้คำต่อคำ
โก่วหวาคิดดูแล้วก็เห็นว่ามีเหตุผล จึงเริ่มขยันแต่งตัวขึ้นมา
ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ พอทำตัวสะอาดสะอ้านขึ้นมา ในบรรดาสตรีกลุ่มโจรพวกนั้นก็เริ่มมีคนยินดีพูดคุยกับเขามากขึ้นจริงๆ
เขาต้องรีบลงมือให้เร็วขึ้นอีกหน่อย เพราะชาวชิงชิวในค่ายกระโจมแห่งนี้เริ่มเข้ามาทอดสะพานแล้ว เรื่องนี้ยิ่งทำให้โก่วหวาร้อนใจ
ได้ของที่คนอื่นเลือกเหลือแล้วเขาไม่กลัว เขากลัวแต่ว่าคนอื่นจะเลือกไปจนหมด พอถึงคราวตนกลับไม่เหลือให้เลือกแม้สักคน
หลังจากชำระล้างร่างกายทั้งนอกและในจนสะอาดสะอ้าน แล้วปลดสายรัดเอวปล่อยปัสสาวะลงแม่น้ำไปหนึ่งยก
โก่วหวาก็ล้วงเอาดอกไม้สีแดงที่ยับยู่ยี่ออกมาจากอกเสื้อเสียบไว้ที่ใบหู แล้วเดินส่ายอาดๆ มุ่งหน้าไปยังกระโจม
ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ค่ายกระโจม โก่วหวาก็แลเห็นแผ่นหลังของหลี่ฮั่วหวัง เขาฉีกยิ้มกว้างเตรียมจะเดินเข้าไปทักทาย แต่แล้วก็ต้องเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังหยิบจับเครื่องทรมานที่กระจัดกระจายและชวนขนลุกเหล่านั้นอยู่
“ซี้ด... ศิษย์พี่หลี่คิดจะไปทำอะไรอีกเล่า”
โก่วหวาคร้านจะไปหาเรื่องซวย จึงย่องกริบเลี่ยงผ่านไปทางด้านข้าง
เขาไม่ได้ตรงไปยังกระโจมของพวกสตรีเหล่านั้นในทันที แต่กลับมาที่หน้ากระโจมของคณะสกุลลวี่ก่อน ยืนร้องเรียกเสียงเบาอยู่ด้านนอก “ซิ่วฉาย! ซิ่วฉาย!”
“เออ! มาแล้ว มาแล้ว!”
เพียงครู่เดียว ลวี่ซิ่วฉายที่ยังมีคราบนมเปรอะเป็นหนวดรอบปากก็วิ่งพรวดพราดออกมา “ไปกันเถอะ ข้ากินอิ่มแล้ว”
ทั้งสองคนเคียงคู่มุ่งหน้าไปยังกระโจมของพวกสตรีเหล่านั้น พลางเดินสนทนากันไปพลาง
“เป็นอย่างไรบ้าง ดอกไม้ของข้าดอกนี้ดูดีใช่ไหมเล่า”
“ผู้ชายที่ไหนเขาติดดอกไม้กัน มีแต่พวกผู้หญิงเท่านั้นแหละที่ติดดอกไม้”
“ผู้ชายติดดอกไม้ไม่ได้ตรงไหนกัน แถวบ้านข้าน่ะ ผู้ชายที่ติดดอกไม้นี่แหละถึงจะเป็นที่ต้องตาต้องใจของแม่นางบริสุทธิ์ผุดผ่อง”
พอมาถึงด้านนอกกระโจมของพวกสตรีเหล่านั้น พวกเขาก็ไม่ได้บุ่มบ่ามเข้าไปข้างใน หากแต่เฝ้ารอคอยบางสิ่งอยู่อย่างเงียบๆ
ขาได้หยุดพักแต่ปากกลับไม่ยอมว่าง ทั้งสองคนนั่งยองๆ อยู่ตรงนั้น วิพากษ์วิจารณ์สตรีเหล่านั้นด้วยท่าทางทะลึ่งทะเล้น ว่าคนไหนหน้าตาสะสวย คนไหนก้นใหญ่ คนไหนนมโต
แม้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะไม่ได้สนิทสนมกันลึกซึ้งสักเท่าใด แต่ในเรื่องพรรค์นี้ พวกเขากลับคุยกันถูกคอเป็นปี่เป็นขลุ่ย
ขณะที่ดวงตะวันบนฟากฟ้าค่อยๆ ลอยสูงขึ้น ในที่สุดสตรีเหล่านั้นก็พากันเดินออกมาจากข้างใน ต่างคนต่างถือเสื้อผ้าของตน จับกลุ่มมุ่งหน้าไปยังริมแม่น้ำเพื่อซักผ้า
“เฮ้ย ออกมาแล้ว ออกมาแล้ว! รีบตามไปเร็ว!”
โก่วหวาถ่มน้ำลายลงฝ่ามือดังถุยๆ สองที ยกมือขึ้นลูบผมตรงขมับทั้งสองข้าง จากนั้นก็ยิ้มระรื่นพลางก้าวเท้าตามไป
เมื่อเห็นทั้งสองเดินโยกหัวโคลงศีรษะเข้ามา สตรีเหล่านั้นก็ไม่ได้หวาดกลัว ต่างพากันสุมหัวกระซิบกระซาบพูดคุยเรื่องอะไรบางอย่าง พร้อมส่งเสียงหัวเราะคิกคักออกมาเป็นระยะ
“เอ่อ~~! จันทร์ลอยเหนือยอดหลิว นัดนางไว้เมื่อ เอ่อ..... ยามบ่ายคล้อย!”
การแผดเสียงตะโกนของลวี่ซิ่วฉายทำให้โก่วหวาสะดุ้งตกใจ ทั้งยังดึงดูดสายตาของกลุ่มสตรีเหล่านั้นให้หันมองมา
“ซิ่วฉาย เจ้าพูดจาอะไรของเจ้า”
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ข้าท่องเป็นอยู่ประโยคเดียวนี่แหละ ท่านพ่อของข้าบอกว่า สตรีสมัยนี้นิยมบุรุษที่มีกลิ่นอายความรู้”
โก่วหวาเหลือบมองเขาด้วยสายตาดูแคลน ยกมือขึ้นลูบดอกไม้ตรงใบหูทีหนึ่ง แล้วยิ้มร่าขยับเข้าไปใกล้ทางนั้น
ในเวลาไม่นานก็มาถึงริมแม่น้ำ จะว่าไปแล้ว โก่วหวากลับคุยถูกคอกับพวกนางได้จริงเสียด้วย
อย่างไรเสียก็ผ่านมาตั้งหลายวันแล้ว โก่วหวาเป็นคนเช่นไร พวกนางย่อมรู้ซึ้งดี เป็นแค่พวกเก่งแต่ปากเท่านั้น
แรกทีเดียวโก่วหวายังคิดว่าดอกไม้ที่ทัดหูของตนได้ผล ทว่าคุยไปตั้งนานถึงได้กระจ่างแจ้ง ที่แท้พวกนางกำลังเลียบเคียงถามเรื่องของเกาจื้อเจียนจากเขาต่างหาก
ในเวลานั้นเอง ชายชาวชิงชิวกลุ่มหนึ่งพากันเปลือยท่อนบน ควบม้าห้อตะบึงส่งเสียงโห่ร้องผ่านไปเบื้องหน้า ดึงดูดเสียงหวีดร้องตื่นเต้นจากเหล่าสตรีไม่ขาดสาย
หลังควบวนเวียนอยู่สองรอบ ชายชาวชิงชิวคนหนึ่งก็จูงม้าย่ำน้ำข้ามมา เขาส่งยิ้มซื่อๆ ให้กับสตรีปากกว้างคนหนึ่งพร้อมกับยื่นมือไปหานาง
“รีบไปสิ บุรุษคนนี้ไม่เลวเลยนะ! ดูท่อนแขนเขาสิ!”
“จริงด้วย หลานเอ๋อร์ เมื่อคืนเจ้าไม่ได้บอกหรอกรึว่าถูกตาต้องใจเขาเหมือนกัน”
“พวกเราเลือกมากไปกว่านี้ไม่ได้แล้วนะ หลานเอ๋อร์”
เมื่อเห็นสตรีที่ชื่อหลานเอ๋อร์ถูกจูงขึ้นไปบนหลังม้า ไม่ว่าบุรุษหรือสตรีต่างก็ส่งเสียงโห่ร้องแซวกันยกใหญ่
“มีอะไรน่าอวดกัน มีอะไรน่าอวดกันนักหนา!” สีหน้าของโก่วหวาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม
“เอ่อ~~! จันทร์ลอยเหนือยอดหลิว นัดนางไว้เมื่อ เอ่อ..... ยามบ่ายคล้อย!”
“พอได้แล้ว ซิ่วฉาย เลิกแหกปากเสียที! เจ้าตะโกนมาตั้งหนึ่งชั่วยามแล้ว เคยมีใครชายตามองเจ้าตรงๆ สักครั้งไหม”
โก่วหวาปรายตามองเด็กหนุ่มข้างกายด้วยความระอาเป็นที่สุด วันนี้ตนไม่ควรจับคู่มากับเจ้าหมอนี่แต่แรก ช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี
“ข้าไม่เชื่อหรอก ว่าคนอย่างข้าจะโดนเจ้าเตี้ยดำมะเมี่ยมนี่แย่งความเด่นไปได้!”
โก่วหวาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะล้วงกระบอกไม้ไผ่อันเล็กออกมาจากเอว แล้วดึงเข็มที่พันเส้นไหมสีขาวออกมาเล่มหนึ่ง สอดเข้าไปทางก้นกระบอก
“แค่กๆ! แม่นางทั้งหลาย ดูให้ดีเล่า นี่เป็นอิทธิฤทธิ์ที่ข้าร่ำเรียนมาจากท่านนักพรตเชียวนะ! นี่มิใช่ของดาษดื่นทั่วไป นี่คืออิทธิฤทธิ์เชียวหนา~”
เมื่อเห็นสายตาของทุกคนจับจ้องมา สีหน้าของโก่วหวาก็ยิ่งกระหยิ่มยิ้มย่อง เขาเริ่มถือกระบอกไม้นั้นโอ้อวดไปมา
“ฮิๆ~ ขี่ม้าเป็นแล้วจะวิเศษสักแค่ไหนเชียว จะเทียบกับของข้าอันนี้ได้รึ”
“จ้องดูกันให้ดีเถิด อย่ากะพริบตาเชียวนา ของพรรค์นี้คนทั่วไปไม่มีวาสนาได้เห็นหรอก!”
โก่วหวากล่าวขณะจูงแพะตัวหนึ่งเข้ามา จรดกระบอกไม้นั้นเข้าที่ริมฝีปาก แล้วสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างแรงเล็งไปที่หัวของแพะตัวนั้น
ชั่วพริบตาต่อมา ใบหน้าของเขาก็พลันแดงก่ำจนแทบระเบิด มือทั้งสองข้างกุมคอหอยตัวเองไว้ด้วยความตระหนกตกใจ
“แค่ก~~ แค่ก~”
กำลังโหลดความเห็น...