คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 248

ตอน 248

ตอนที่ 248 สำเร็จ

เมื่อมองดูโก่วหวาที่กอดคอตัวเองแน่นและกลั้นจนหน้าดำหน้าแดง ลวี่ซิ่วฉายที่อยู่ข้างๆ ก็มึนงงจนจับต้นชนปลายไม่ถูก เจ้าหมอนี่บอกว่าจะสำแดงอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์มิใช่หรือ

ไฉนจึงทำท่าทางพิลึกพิลั่นเยี่ยงนี้ หรือว่านี่คืออิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ที่เขาจะสำแดง เรื่องแค่นี้ใครจะทำไม่เป็นกันเล่า

“แค้ก~ อ้วก~!!” สิ้นเสียงโก่วหวาที่โก่งหลังขย้อนคออย่างรุนแรง เข็มสั้นเล่มหนึ่งที่พันด้วยเส้นใยสีขาวก็ถูกเขาสำรอกออกมาในที่สุด แล้วร่วงลงสู่พื้น

“ไอ้หยา แม่จ๋า เกือบจะมาตายตรงนี้เสียแล้ว” โก่วหวากล่าวพลางมองเข็มที่พันเส้นใยสีขาวบนพื้นด้วยสายตาที่ยังคงขวัญผวา

เมื่อครู่ตนเองก็ช่างโง่เง่านัก เดิมทีตั้งใจจะสูดลมหายใจก่อนแล้วค่อยเป่าออก ทว่ากลับสูดสิ่งนั้นเข้าไปในลำคอเสียก่อน

ทันใดนั้นโก่วหวาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เขากระเด้งตัวลุกพรวดขึ้นจากพื้น แล้วอ้าปากกว้างต่อหน้าลวี่ซิ่วฉายด้วยความอกสั่นขวัญแขวน “เร็วๆๆๆ! รีบช่วยข้าดูที ในปากข้าเป็นอะไรหรือไม่!”

“อะไรรึ ไม่มีอะไรนี่ แต่ไฉนช่องคอเจ้าถึงได้แคบขนาดนั้นเล่า รู้สึกเหมือนเนื้อตรงขอบมันจะติดกันอยู่นิดหน่อย”

เมื่อได้ยินคำนี้ โก่วหวาก็ตกใจจนวิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง

เขายื่นสองนิ้วสอดเข้าไปควานในลำคออย่างรวดเร็ว แม้จะขย้อนคอไม่หยุด ทว่าหลังตรวจดูแล้ว โก่วหวาก็พบว่านอกจากช่องคอจะแคบลงแล้ว ก็ไม่มีปัญหาอื่นใดอีก

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว เช่นนั้นก็ดีแล้ว ยังดีที่ติดอยู่แค่ตรงช่องคอ เคราะห์ดีที่ไม่ได้กลืนลงไป หากกลืนลงไปจริงๆ เกรงว่าคงกลายสภาพเป็นเหมือนศิษย์พี่หลี่ก่อนหน้านี้แน่”

โก่วหวารู้ดีว่าตนไม่มีฝีมืออย่างศิษย์พี่หลี่ที่ฝืนบิดร่างกายให้กลับคืนมาได้ หากเป็นเช่นนั้นตนคงกลายเป็นตัวประหลาดไปจริงๆ

เมื่อโก่วหวาหายใจหายคอได้ทั่วท้อง ในยามนี้ก็ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักริมแม่น้ำ ใบหน้าของเขาพลันเห่อร้อนด้วยความขัดเขิน เขารีบก้มตัวลงใช้ปลายแขนเสื้อห่อเข็มขึ้นมาจากดงหญ้า

โก่วหวารู้สึกว่าตนเองขายหน้าต่อหน้าสตรีเข้าเสียแล้ว เรื่องนี้ร้ายแรงยิ่งกว่าความผิดพลาดของตนเมื่อครู่เสียอีก

“เมื่อกี้ไม่นับนะ! พวกเรามาเริ่มกันใหม่!” โก่วหวายังไม่ยอมแพ้ สอดเข็มที่พันเส้นใยสีขาวเข้าไปในกระบอกไม้เล็กอีกครั้ง

หลังจากได้ลิ้มรสความลำบากไปคราหนึ่ง โก่วหวาก็ไม่กล้าสะเพร่าอีกต่อไป เขาสูดลมหายใจเข้าลึกอยู่ห่างๆ จากนั้นจึงจ่อปากเข้ากับปลายกระบอกไม้เล็ก แล้วออกแรงเป่าใส่แพะที่กำลังเล็มหญ้าอยู่ตัวนั้น

“ฟึ่บ~!” เข็มยาวในกระบอกไม้พุ่งทะยานออกไปในชั่วพริบตา ปักเข้าที่โคนเขาแพะสีดำ

ต่อมาทุกคนในที่นั้นต่างเห็นว่า เขาบนหัวแพะตัวนั้นเลื่อนไถลไปบนขนแพะอย่างรวดเร็ว แล้วเคลื่อนลงไปอยู่ตรงคางของมันพอดิบพอดี

เมื่อได้ยินเสียงอุทานและเสียงกรีดร้อง โก่วหวาก็รู้สึกพึงพอใจเป็นล้นพ้น จนแทบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่

ทว่าในยามนี้โก่วหวากลับแสร้งทำสีหน้าไม่แยแส “เป็นอย่างไรเล่า ข้าบอกแล้วว่าข้ามีอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ หากไร้อิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ ใครจะทำเช่นนี้ได้กัน”

กล่าวจบ โก่วหวาก็หยิบเข็มออกมาอีกเล่ม แล้วเป่าใส่ตัวแพะอีกครา คราวนี้เป่าถูกขาหน้าของมัน ขาแพะสีขาวพลันบิดเบี้ยวจนล้มพับลงกับพื้นทันที

“เฮ้! ของสิ่งนี้ใช้ได้ผลชะงัดนัก! คราวหน้าหากเจอโจรดักปล้น ข้าจะใช้สิ่งนี้จัดการเสียเลย! แต่ต้องจำไว้ว่า จะต้องสูดลมหายใจให้เต็มปอดจากระยะไกลก่อนแล้วค่อยเป่าออกไป”

ขณะที่โก่วหวากำลังปลาบปลื้มกับผลงานของตน หญิงสาวหน้ารูปผลสาลี่คนหนึ่งในกลุ่มสตรีที่ซักผ้าอยู่ริมแม่น้ำก็ขยับเข้ามาใกล้ มองกระบอกไม้เล็กในมือโก่วหวาด้วยแววตาสงสัยใคร่รู้อยู่เจ็ดส่วน “นี่คืออะไรรึ ท่านผู้ทรงฤทธิ์”

“ฮิๆๆ~” เมื่อได้ยินผู้อื่นเรียกตนว่าท่านผู้ทรงฤทธิ์ โก่วหวาก็ดีใจจนปากแทบจะฉีกถึงรูหู

“นี่คือของวิเศษสำหรับสำแดงอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ของข้า! หากเจ้าอยากดู ข้าจะให้เจ้าดู แต่ห้ามแตะต้องเชียวนะ คนธรรมดาสามัญแตะต้องไม่ได้หรอก!”

อาศัยหัวข้อสนทนานี้ ทั้งสองจึงได้เริ่มคุยกันอย่างออกรส ภาพนี้ทำให้ลวี่ซิ่วฉายที่อยู่ข้างๆ รู้สึกอิจฉาตาร้อนเป็นยิ่งนัก

ทว่าเขาก็ได้แต่มองเท่านั้น เพราะอย่างไรเสียตนเองก็ไม่มีของพรรค์นั้น

เวลาล่วงเลยไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานเสื้อผ้าของหญิงสาวเหล่านี้ก็ซักเสร็จเรียบร้อย

ยามนี้ โก่วหวามองดูก้อนหินสีขาวในมือพลางยิ้มระรื่น นี่คือสิ่งที่หญิงคนนั้นทิ้งไว้ให้ตน นางบอกว่าหินก้อนนี้เก็บมาจากริมทาง

ก้อนหินธรรมดายิ่ง อย่างมากก็แค่กลมและขาวกว่าปกติ หากแต่สิ่งของมิใช่เรื่องสำคัญ สิ่งสำคัญคือน้ำใจที่แฝงอยู่ในหินก้อนนี้ต่างหาก

ตอนนี้ ดอกไม้ที่ทัดหูของโก่วหวาก็หายไปแล้ว มอบให้หญิงผู้นั้นไปเรียบร้อย

“ฮิๆ~! ซิ่วฉาย ข้ากำลังจะมีเมียแล้ว!” โก่วหวายื่นก้อนหินมาดมที่จมูก ก่อนจะเก็บเข้าอกเสื้ออย่างทะนุถนอมด้วยสีหน้าเบิกบานใจ

ลวี่ซิ่วฉายที่อยู่ข้างๆ ตีหน้าบึ้งตึงด้วยความไม่สบอารมณ์ รูปร่างหน้าตาของโก่วหวาเป็นเช่นนี้ บนใบหน้ายังมีด่างเหลืองด่างขาวสลับกัน ไฉนถึงได้มีวาสนาปานนั้น

“ไม่ได้การ ดอกไม้มันน้อยค่าเกินไป ต้องมอบของที่มีราคาสักหน่อย ข้าจะไปขอติดเงินศิษย์น้องหญิงไป๋สักนิด!” โก่วหวากล่าวพลางทำท่าจะเดินจากไปด้วยความกระตือรือร้น

“เดี๋ยว โก่วหวา เจ้าหยุดรอก่อน!” ลวี่ซิ่วฉายร้องเรียกเขาไว้

“มีอะไร อยากยืมรึ ฝันไปเถอะ! เจ้าก็รู้ว่ากว่าจะได้ของสิ่งนี้มา ข้าต้องเอาชีวิตเข้าแลก!” โก่วหวาเดินไปข้างแพะประหลาดตัวนั้นอย่างหวงแหน ดึงเข็มบนร่างของมันออกมาเก็บไว้อย่างดี

“ใครจะไปยืมของพรรค์นั้นของเจ้ากัน ให้ข้าข้ายังไม่เอาเลย ก่อนออกจากกระโจม ท่านพ่อฝากให้ข้ามาถามความเจ้าต่างหาก”

เมื่อได้ยินคำพูดของลวี่ซิ่วฉาย โก่วหวาที่ยกเท้าเตรียมจะเดินก็หันกลับมามองเขาด้วยความประหลาดใจ ยามปกติลวี่จ้วงหยวนไม่เคยถามไถ่เรื่องใดจากตนจริงๆ

“คือว่า วันนี้ท่านนักพรตน้อยสีหน้าเป็นอย่างไรบ้าง”

“สีหน้าของศิษย์พี่หลี่เป็นอย่างไร เจ้าก็ไปดูเองมิได้รึ ก็ไม่ได้อยู่ไกลสักเท่าใด” โก่วหวาเพิ่งจะก้าวเดิน ก็ถูกลวี่ซิ่วฉายขวางเอาไว้

“เดี๋ยวๆๆ เห็นแก่ที่ไม่มีผู้หญิงคนไหนสนใจข้าสักคน โก่วหวา เจ้าช่วยข้าสักครั้งเถอะ ข้าไม่กล้าไปจริงๆ”

“หา เจ้าเรียกข้าว่ากระไรนะ” โก่วหวาเลิกคิ้วเบิกตาโพลงจ้องมองเขา

“โจโฉ พี่โจโฉ! ข้าขอร้องเจ้าล่ะ เจ้าเองก็เป็นคนที่จะได้เมียในเร็ววันแล้ว ผู้ใหญ่ย่อมใจกว้างมิใช่รึ”

เมื่อเห็นท่าทางน้อยเนื้อต่ำใจของลวี่ซิ่วฉาย ใบหน้าของโก่วหวาก็ผุดความกระหยิ่มยิ้มย่องขึ้นมาแวบหนึ่ง “จะกลัวไปไย ศิษย์พี่หลี่จะกินหัวเจ้าเข้าไปหรืออย่างไรกัน ไปเถอะ ข้าไปเป็นเพื่อนเจ้าดูก็สิ้นเรื่อง”

ริมแม่น้ำอยู่ห่างจากกระโจมไม่ไกลนัก เพียงชั่วครู่ ทั้งสองก็มาหลบอยู่ข้างกระโจมหลังหนึ่ง แลเห็นหลี่ฮั่วหวังอยู่แต่ไกล

“ท่านนักพรตน้อยกำลังลับมีดอยู่รึ” ลวี่ซิ่วฉายที่หมอบเกาะข้างกระโจมเอ่ยถามอย่างระแวดระวัง

“ไม่ใช่ นั่นเป็นเครื่องมือที่เขาใช้ทรมานคนโดยเฉพาะ คงคิดว่าใช้ไปนานแล้วเริ่มทื่อ เลยเอามาลับให้คมขึ้นอีกหน่อยกระมัง”

“แต่ข้าก็ดูสีหน้าเขาไม่ออกอยู่ดี พี่โจ เจ้าช่วยเข้าไปดูใกล้ๆ ให้ข้าหน่อยได้หรือไม่”

“เหวย! เหตุใดต้องให้ข้าเข้าไปดูด้วยเล่า ธุระของเจ้าเอง ไฉนไม่เข้าไปเองเล่า”

“ว่าแต่พ่อเจ้า เหตุใดถึงต้องถามสีหน้าของศิษย์พี่หลี่ด้วย เขาจะไปปรึกษาอันใดกับศิษย์พี่หลี่รึ”

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน เอาเป็นว่าช่วงนี้พ่อข้าดูกังวลใจพิกล”

ทันใดนั้น ทั้งสองพลันเห็นว่าหลี่ฮั่วหวังที่อยู่ไกลออกไปหันขวับมามองตรงเป๊ะ

โก่วหวาผลักหลังลวี่ซิ่วฉายอย่างแรงจนอีกฝ่ายถลำพ้นร่มเงากระโจม จากนั้นตนเองจึงค่อยก้าวตามออกไป พร้อมกับส่งยิ้มกว้างให้หลี่ฮั่วหวัง

ถัดจากนั้นโก่วหวาก็เห็นว่า ศิษย์พี่หลี่ที่อยู่ไกลออกไปเก็บเครื่องทรมานเหล่านั้นทั้งหมด แขวนไว้บนกระเป๋าหนังวัวตรงชายเสื้อ แล้วหันหลังเดินตรงไปยังกระโจมโดดเดี่ยวสองหลังที่อยู่ห่างออกไป

“อ้าว ศิษย์พี่หลี่ไม่ได้ไปกระโจมที่มีไท่ซุ่ยดำนี่ เขาไปอีกหลังหนึ่งต่างหาก”

“โก่วหวา ในกระโจมหลังนั้นมีอันใดรึ” ลวี่ซิ่วฉายหรี่ตามองทอดไปไกล

โก่วหวาตวัดสายตามองเขาอย่างรังเกียจ “เกี่ยวอันใดกับเจ้าเล่า เจ้าก็กลับไปบอกพ่อเจ้าเถอะว่าช่วงนี้ศิษย์พี่หลี่อารมณ์ไม่ค่อยดี มีเรื่องอันใดจะปรึกษาก็รอผ่านไปอีกสองสามวันค่อยว่ากัน”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 248
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 249 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 247กลับหน้าเรื่อง
ตอน 247ตอน 249