ตอนที่ 249 ไต่ถาม
“ยินดีที่ได้พบ ขอแนะนำตัวหน่อย ข้าคือหลี่ฮั่วหวัง”
“เรื่องที่พวกเจ้าคิดลอบโจมตีข้าก่อนหน้านี้ ความจริงข้าหายโกรธไปนานแล้ว อย่างไรเสียข้าก็เป็นจิตวิสุทธิ์ ไม่ต่างอันใดกับผลเหรินเซินที่มีขาเดินได้ พวกเจ้าอยากแย่งชิงตัวข้าก็นับเป็นเรื่องธรรมดาของคน”
“ที่ข้ามาหาเจ้าคราวนี้ เป็นเพราะเรื่องอื่น หากจะสรุปในประโยคเดียวก็คือ ข้าคนนี้แปลกหน้าต่อโลกใบนี้มาก จึงอยากได้ความรู้เพิ่มเติมผ่านทางเจ้า”
“แน่นอนว่ายังมีอีกเหตุผลหนึ่ง เจ้าเองก็รู้ว่าข้าคือจิตวิสุทธิ์ ข้ากำลังตามหาวิธีหลุดพ้นจากการเป็นจิตวิสุทธิ์อยู่เช่นกัน หากเจ้ารู้และยอมบอกข้า ข้าจะซาบซึ้งในน้ำใจเจ้ายิ่งนัก”
หลี่ฮั่วหวังนั่งอยู่บนเก้าอี้พลางจ้องมองหานฝูเบื้องหน้าแล้วเอ่ยขึ้นอย่างจริงจังยิ่ง
ศีรษะที่ห้อยต่องแต่งแหลกเหลวเป็นเนื้อชิ้นเลือดชิ้นตรงหน้านั้นมิใช่เป้าหมายในการสนทนาของหลี่ฮั่วหวัง ทว่าเขากำลังพูดกับศีรษะเล็กขนาดเท่ากำปั้นตรงลำคอของหานฝูต่างหาก
อิทธิฤทธิ์ของพู่สีขาวมิได้ละเว้นมันเช่นกัน ใบหน้าของมันเสียโฉมจนจำเค้าเดิมมิได้อีกแล้ว ที่ว่าเป็นศีรษะ แท้จริงก็คือก้อนเนื้อปูดก้อนหนึ่งที่มีหน้าตาบิดเบี้ยวงอกออกมาเท่านั้น
สิ่งนี้ช่างพิลึกพิลั่นนัก ร่างหลักตายสนิทไปแล้ว ทว่ามันกลับยังมีชีวิตอยู่ดีมิเป็นไร มิรู้ว่าลัทธิหลัวฝึกวิชากันเยี่ยงไร
“เจ้าชื่ออันใด รึว่าชื่อหานฝูเหมือนกัน”
เมื่อเผชิญหน้ากับการไต่ถามของหลี่ฮั่วหวัง ศีรษะเล็กนั้นกลับแสยะยิ้มเย้ยหยัน มิยอมเอ่ยปากแม้แต่คำเดียว
“กรูกราว” เครื่องทรมานสารพัดชนิดที่ถูกลับจนวาววับถูกวางเรียงเป็นแถวหน้ากระดานต่อหน้ามัน
หลี่ฮั่วหวังคัดเลือกเครื่องทรมานเหล็กทรงครึ่งวงกลมชิ้นหนึ่งออกมา ประคองศีรษะเล็กนั้นอย่างระมัดระวัง แล้วยื่นเครื่องทรมานในมือเข้าไปหา
“อ๊ากกก~!!” เสียงหวีดร้องโหยหวนแหลมสูงบาดหูเป็นที่สุด
หลี่ฮั่วหวังเปิดม่านกระโจมด้านข้างออก โยนลูกตาขนาดเล็กในมือไปบนร่างของไท่ซุ่ยดำ
“ยังคงมิยอมพูดอีกรึ”
ตาข้างเดียวของศีรษะเล็กนั้นจ้องมองเครื่องทรมานแปลกประหลาดพิสดารเป็นทิวแถว ฉายแววหวาดผวาขึ้นมาวูบหนึ่ง ทว่าพริบตาถัดมาก็ถูกแทนที่ด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว
“เจ้าคนบ้าอ่าวจิ่ง! หากข้าบอกแล้ว เจ้าจะปล่อยข้าไปรึอย่างไรกัน!”
“ข้าไม่ปล่อยเจ้าไปหรอก แต่การตายลงในทันทีกับการถูกทรมานจนตายอย่างช้าๆ มันเป็นคนละเรื่องกัน”
“เจ้ารู้หรือไม่ ความจริงแล้วข้ามิได้ชำนาญการใช้ทัณฑ์ทรมานเท่าใดนัก ทว่าข้ากลับเคยผ่านความเจ็บปวดมามากมาย การทรมานอันหลากหลายมิซ้ำแบบ เจ้าอยากให้ข้านำเรื่องราวทุกอย่างที่เคยประสบกับตัวมาจำลองใส่ร่างเจ้าอีกคราหรือไม่เล่า”
เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังใช้ผ้าข้างตัวเช็ดเลือดบนมือ แล้วหยิบตะขอโค้งมีเงี่ยงขึ้นมาอีกชิ้น ศีรษะเล็กก็ดิ้นรนสุดชีวิต ทว่าแขนขาทั้งสี่ของร่างนั้นถูกหักไปหมดสิ้นแล้ว การดิ้นรนของมันย่อมสูญเปล่า
“ข้าไม่รู้! ข้าไม่รู้อันใดเลยจริงๆ!! พวกเราเพิ่งจะลงมาจากเขาได้ไม่นานแท้ๆ!”
“จริงรึ หากพวกเจ้าเพิ่งลงจากเขาได้ไม่นาน โอสถอายุขัยสิบเก้าเม็ดนั่นคงเป็นค่าเดินทางที่อาจารย์เจ้ามอบให้ตอนลงเขากระมัง”
ตะขอยาวมีเงี่ยงแทงเข้าไปในเนื้อหนัง ค่อยๆ ดึงบางสิ่งออกมา จากนั้นหลี่ฮั่วหวังก็หยิบเกลือเม็ดหยาบที่ยืมมาจากซุนเป่าลู่ ละเลงลงไปจนทั่ว
ศีรษะเล็กนั้นกระตุกเกร็งมิหยุดด้วยความเจ็บปวด ภายในปากเริ่มสำรอกฟองน้ำลายปนเลือดออกมา
หลี่ฮั่วหวังเก็บเครื่องทรมาน ล้วงเอา สัจคัมภีร์อัคคีอ่าว ออกมาจากอกเสื้อ แล้วเริ่มสวดคาถาอันยากจะเข้าใจและแปร่งหูด้วยสีหน้าเปี่ยมเมตตา
ขี้ผึ้งสีขาวที่แข็งตัวพลันจุดประกายเปลวเพลิงขึ้น กลายสภาพเป็นกองทากเปลวเพลิงที่กำลังเลื้อยกระดึ๊บ ไต่ขึ้นไปบนร่างของหานฝู พร้อมกับเสียงฉ่าคล้ายเนื้อถูกย่างไฟ คอยรักษาบาดแผลที่สร้างขึ้นก่อนหน้านี้
“อ๊ากกก!!!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังแว่วไปไกล ทำเอาเด็กๆ ชาวชิงชิวในกระโจมตกใจร้องไห้จ้าไปหลายคน ทั้งยังทำให้พวกผู้ใหญ่ที่ขวัญหนีดีฝ่อพากันถอยห่างออกไปให้ไกลยิ่งขึ้น
หลังจากสลับทำเช่นนี้ซ้ำไปซ้ำมาหลายครา ในที่สุดมันก็ยอมเปิดปาก “ข้ายอมบอกแล้ว ข้าบอกแล้ว!!”
“ดีมาก พวกเรามาเริ่มจากคำถามเล็กๆ ก่อน ข้าถามเจ้าตอบ”
“โอสถอายุขัยนี้ สามารถใช้แทนเงินทองหรือเสบียงสำหรับซื้อสิ่งของได้ใช่หรือไม่”
หลี่ฮั่วหวังล้วงเม็ดยาที่ห่อหุ้มด้วยฮู้เหลืองออกมาหนึ่งเม็ดพลางเอ่ยถาม
เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้าอย่างด้านชา หลี่ฮั่วหวังจึงยัดเม็ดยากลับเข้าไปในน้ำเต้า “ล้ำค่ามากหรือไม่ มีเกณฑ์อ้างอิงอันใดบ้าง”
“โอสถอายุขัยหนึ่งเม็ด สามารถจ้างวานคนเยี่ยงหานฝูให้ออกหน้าช่วยเหลือได้หนึ่งครา”
หลี่ฮั่วหวังพยักหน้าเข้าใจ เช่นนี้ก็เห็นภาพได้ชัดเจนขึ้นมากแล้ว
“จะได้โอสถอายุขัยมาอย่างไร”
“ฆ่าคน แต่คนธรรมดาใช้การมิได้ ต้องเป็นคนที่เกิดปีหยาง เดือนหยาง วันหยางเท่านั้น หากเจ้าอยากฟัง ข้าบอกวิธีหลอมให้เจ้าได้”
“ไม่ต้อง คำถามถัดไป ก่อนหน้านี้หานฝูบอกว่าพวกเจ้าเป็นคนของลัทธิหลัวใช่หรือไม่ อารามของพวกเจ้าอยู่ที่ใด”
“เขากระดูกงูแห่งแคว้นเหลียง”
“อารามของพวกเจ้ามีคนอยู่เท่าใด”
“ห้าสิบเจ็ดคน”
“มีกี่หัว”
“สองร้อยยี่สิบสี่หัว”
“เจ้าคือตัวอะไร”
“ข้าคือทารกปฐมกำเนิดของหานฝู”
หลี่ฮั่วหวังเอ่ยถามคำถามปลีกย่อยสารพัดอย่างต่อเนื่องกับเจ้าสิ่งนี้ โดยมีบางคำถามที่หลี่ฮั่วหวังรู้อยู่แก่ใจล่วงหน้าแล้ว เพียงเพื่อทดสอบดูว่าอีกฝ่ายกำลังหลอกลวงตนหรือไม่
เมื่อยืนยันได้แล้วว่าอีกฝ่ายไม่ได้โป้ปด หลี่ฮั่วหวังจึงเริ่มซักถามประเด็นสำคัญ
“จิตวิสุทธิ์คืออะไร ก่อกำเนิดขึ้นมาอย่างไร บนโลกใบนี้ยังมีจิตวิสุทธิ์อยู่อีกเท่าใด”
“ข้าไม่รู้เรื่องพวกนี้จริงๆ เรื่องเกี่ยวกับจิตวิสุทธิ์ข้าล้วนเคยได้ยินอาจารย์พลั้งปากพูดถึงเพียงไม่กี่ประโยคเท่านั้น”
ครั้นเห็นมือของหลี่ฮั่วหวังค่อยๆ เอื้อมไปยังเครื่องทรมานเหล่านั้น มันก็ตกใจจนส่งเสียงร้องไห้ออกมา
น้ำมูกน้ำตาไหลทะลักอาบใบหน้าของหัวจิ๋วนั่นในทันใด “ข้าไม่รู้จริงๆ! ท่านอาจารย์บอกพวกเราแค่ว่า จิตวิสุทธิ์คือสมบัติวิเศษแห่งฟ้าดินที่หายากยิ่งยวด! กำชับว่าหากพวกเราพานพบเข้าละก็ ห้ามปล่อยให้หลุดมือเด็ดขาด!”
“แล้วพวกเจ้าจำแนกจิตวิสุทธิ์ออกได้อย่างไร” หลี่ฮั่วหวังครุ่นคิดถึงปัญหานี้มานานมากแล้ว เหตุใดคนที่พานพบทุกครั้งจึงสามารถมองปราดเดียวก็ล่วงรู้ถึงสถานะของตนได้
“ข้าไม่รู้ว่าคนอื่นจำแนกอย่างไร แต่อาจารย์ของพวกเราเคยบอกไว้ว่า บนบ่าของคนเราล้วนมีเปลวเพลิงสามดวง ไฟนี้จะดวงใหญ่บ้างเล็กบ้างล้วนเป็นเรื่องปกติ มีเพียงไฟของจิตวิสุทธิ์เท่านั้นที่ประเดี๋ยวก็มี ประเดี๋ยวก็หายไป”
หลี่ฮั่วหวังก้มลงมองไหล่ของตน ทว่ากลับมองไม่เห็นเปลวไฟใดตามที่ว่าแม้แต่น้อย
“ได้เวลาแล้ว ถึงคราวต้องถามคำถามที่สำคัญที่สุดเสียที” หลี่ฮั่วหวังมองมนุษย์ตัวจิ๋วตรงหน้า ขมวดคิ้วแน่นเรียบเรียงถ้อยคำอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดปากอีกครา
“ตลอดทางที่ผ่านมา หรือจากปากอาจารย์ของเจ้า เจ้าเคยได้ยินเรื่องจิตวิสุทธิ์ที่หลุดพ้นจากความสับสนงงงวยบ้างหรือไม่”
“ไม่เคย เจ้าคือจิตวิสุทธิ์คนแรกที่พวกเราเคยพบ”
หลี่ฮั่วหวังพินิจมองหัวจิ๋วอัปลักษณ์นั้นอย่างละเอียด คำพูดนี้เชื่อได้สักเก้าส่วน หานฝูเป็นเพียงลูกวัวแรกเกิดที่ยังไม่เคยเห็นโลก ต่อให้มีจิตวิสุทธิ์ที่หลุดพ้นจากความสับสนอยู่จริง เขาก็ใช่ว่าจะรู้
“แล้วเรื่องของนิกายลวงลืม เจ้าล่วงรู้มากน้อยเพียงใด”
“เรื่องนี้ข้ารู้ พวกเขาเป็นกลุ่มคนลวงโลก ชื่นชอบการหลอกลวงผู้คนเป็นที่สุด”
“ชื่อของพวกเขาเรียกว่าอะไรกันบ้าง”
“ได้ยินว่าชื่อของพวกเขาล้วนเป็นชื่อไพ่นกกระจอก อย่างแปดวั่น สามตุ้ง ทำนองนั้น แต่ข้าได้ยินมาว่าชื่อพวกนี้เป็นเพียงนามแฝง หากแปดวั่นคนก่อนตายไป ก็จะมีแปดวั่นคนใหม่ขึ้นมาแทนที่”
“แล้วในนิกายลวงลืม มีผู้หนึ่งชื่อลมเหนือ เจ้ารู้อันใดเกี่ยวกับเขาบ้าง ฝีมือของเขาเป็นอย่างไร”
คนผู้นี้คือจิตวิสุทธิ์คนนั้นที่สามารถหลุดพ้นจากความสับสนงงงวยได้ หากตนต้องการหลุดพ้นจากความสับสนงงงวยโดยสิ้นเชิง เขาย่อมมีความสำคัญอย่างยิ่งยวด
“ข้าไม่รู้ ข้าไม่เคยข้องแวะกับนิกายลวงลืมมาก่อน”
จากนั้นหลี่ฮั่วหวังยังคงซักถามคำถามบางประการเกี่ยวกับนิกายลวงลืมต่อหัวจิ๋ว หากแต่ข้อมูลที่ได้จากมันกลับมีจำกัดยิ่งนัก
เมื่อมองดูหัวจิ๋วตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังก็ใช้สองมือยันเข่าลุกขึ้นยืน ท่ามกลางเสียงม้านั่งที่ลั่นเอี๊ยดอ๊าด
“ดีมาก ข้าถามจบแล้ว จากนี้เพื่อความแน่ใจในความจริงเท็จของคำพูดเจ้า ข้าจำเป็นต้องยืนยันดูอีกรอบ”
สิ้นเสียง หลี่ฮั่วหวังก็ยื่นมือไปยังเครื่องทรมานอีกคำรบ
กำลังโหลดความเห็น...