ตอนที่ 28 คณะสกุลลวี่
“โอย! เรื่องพรรค์นี้ไม่ต้องไปกลัวหรอกขอรับ เดินทางไกลขอแค่เกาะกลุ่มกันไว้ให้คนเยอะเข้าไว้ก็พอ” ลวี่จ้วงหยวนบอกเล่าประสบการณ์ของตนให้หลี่ฮั่วหวังฟัง
“โอ้? คนมากไอหยางก็แรง สิ่งเหล่านั้นจึงไม่กล้าลงมือหรือ?”
“ที่ไหนกัน!” ลวี่จ้วงหยวนบรรจุยาเส้นใหม่แล้วสูบต่อ “มันจะกินคนได้สักกี่คน? ถ้าเจอจริง วิ่งให้เร็วกว่าคนอื่นก็สิ้นเรื่อง มัวกังวลเรื่องนี้ สู้ระวังโจรม้าที่ปล้นเงินฆ่าคนกับเสือกินคนในป่ายังดีกว่า”
ชั่วขณะหนึ่งหลี่ฮั่วหวังไม่รู้จะต่อคำอย่างไร ดูเหมือนเขากับอีกฝ่ายจะคุยกันไม่ค่อยเข้าใจ
“มาๆๆ หมั่นโถวปิ้งเสร็จแล้ว กินตอนร้อนๆ” หลัวเจวียนฮัวส่งหมั่นโถวขาวที่เสียบไม้ปิ้งจนเหลืองกรอบมาหลายไม้
หลี่ฮั่วหวังรับมา แล้วส่งต่อให้เด็กนักพรตที่อยู่ข้างๆ ซึ่งเป็นพวกที่เขาเก็บตกมาระหว่างทาง
พวกนี้พอเห็นว่าออกจากอารามลมใสได้ ก็ไม่สนสิ่งใด วิ่งพรวดออกมาทันที ไม่คิดเผื่อภายหน้าเลยแม้แต่น้อย
กว่าเขาจะพบพวกนี้กลางทาง แต่ละคนก็หิวจนแทบเป็นลม
อย่างไรก็เคยร่วมสำนักกันมา หลี่ฮั่วหวังทนนิ่งดูดายไม่ได้ จึงพาพวกเขามาด้วย
เมื่อเห็นว่ามีของร้อนๆ ให้กิน คนอื่นๆ ก็ไม่เกรงใจเช่นกัน ดึกดื่นป่านนี้ย่อมรู้สึกหิวอยู่บ้าง จึงพากันคว้าไปกัดกินคำโต
เห็นเจ้าทึ่มตัวโตกินคำละลูก หางตาลวี่จ้วงหยวนก็กระตุกไม่หยุด นี่หมั่นโถวแป้งขาวทั้งนั้น ปกติเขาเองยังเสียดายไม่กล้ากิน รู้อย่างนี้เมื่อครู่ไม่ใจกว้างขนาดนั้นก็ดี
ขณะนั้นเอง คำพูดหนึ่งของหลี่ฮั่วหวังทำให้เขาลืมเสียดายไปเลย “ท่านผู้เฒ่า ท่านมีแผนที่หรือไม่? พูดตามตรง พวกเราไม่ใช่คนแถวนี้ เดินในป่าแห่งนี้จนงงไปหมด ไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ใด”
ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้หลี่ฮั่วหวังหลงทาง ป่าทุกทิศดูเหมือนกันหมด เขาไม่อาจระบุทิศทางได้เลย ถามคนอื่นก็ไม่ได้ความ
พวกเขามาจากทั่วทุกสารทิศ พูดถึงบ้านตัวเองได้เป็นฉากๆ แต่ถามว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน กลับไม่มีใครตอบได้
เพื่ออำพรางสายตาผู้คน ดูเหมือนว่าตันหยางจื่อจะมิได้เสาะหากระสายยาจากละแวกใกล้เคียงเลย
“หา? แผนที่? ไม่มีหรอก แต่ทางแถวนี้ข้ารู้จักหมด พวกท่านจะไปไหน ถามข้าได้เลย!”
“อืม มีหลายที่ ท่านผู้เฒ่าช่วยดูว่าที่ใดใกล้ที่สุด” หลี่ฮั่วหวังหยิบกระดาษปึกใหญ่ออกจากแขนเสื้อ
“อะไรนี่? เขียนว่าอะไร?” ลวี่จ้วงหยวนยื่นกระดาษไปไกลๆ หน้าย่นยู่เป็นชั้น เพ่งอ่านอย่างลำบาก
แม้ชื่อของเขาจะแปลว่าจอหงวน ทว่าหากเป็นจอหงวนจริง ก็คงไม่มาร้องงิ้วเร่ร่อนเช่นนี้
ลวี่จ้วงหยวนอ่านหนังสือออก แต่ได้ไม่มาก อาศัยหลี่ฮั่วหวังอ่านให้ฟัง ในที่สุดเขาก็เข้าใจที่อยู่ทั้งหมดบนนั้น
อย่างไรก็เป็นหัวหน้าคณะเฒ่าที่ท่องไปทั่วมาหลายปี เรื่องอื่นไม่ว่า แต่เรื่องภูมิประเทศลวี่จ้วงหยวนรู้ดีทีเดียว
ทว่าการที่เขารู้ว่าสถานที่เหล่านี้อยู่ที่ใด ก็มิได้หมายความว่าหลี่ฮั่วหวังจะเดินทางไปถึงได้โดยง่าย
“โอ้โฮ ไยมีแคว้นเหลียงด้วยเล่า นั่นไม่ใช่แคว้นที่เพิ่งรบกับแคว้นฉีของเราเมื่อไม่กี่ปีก่อนหรอกรึ?”
ลวี่จ้วงหยวนนั่งยองๆ ใช้หัวกล้องยาเส้นขีดลงบนพื้น แผนที่คร่าวๆ ก็ปรากฏตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง
หากจะใช้ประโยคเดียวบรรยายแผนที่ที่เขาวาด ก็คือแผ่นแป้งใหญ่ที่หล่นแตกกระจายบนพื้น
ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่มุมซ้ายบนของแผ่นแป้ง ไล่จากซ้ายไปขวา แคว้นน้อยใหญ่มากมายตัดสลับกันไปมา
“ดูแล้วคล้ายยุคห้าราชวงศ์สิบแคว้นในอดีต ยังไม่ได้รวมเป็นหนึ่ง” หลี่ฮั่วหวังมองแผนที่บนพื้นพลางคิดในใจ
แม้ไม่ได้หวังอะไร ทว่าเมื่อเห็นแผนที่นี้ เขาจึงมั่นใจว่าตนมิได้ทะลุมิติมาสู่ราชวงศ์ใดในอดีตจริงๆ หากเป็นที่ที่พิเศษยิ่งกว่านั้น
“ข้าเฒ่ารับงานแสดงก็แค่วนเวียนอยู่ทางเหนือของแถบนี้ ผืนนี้ข้ารู้ดี แต่ออกนอกแคว้นไปแล้ว ข้าก็แยกไม่ออกว่าที่ไหนเป็นที่ไหน ได้ยินแต่ว่างิ้วที่พวกเขาร้องไม่เหมือนของเรา”
ไป๋หลิงเหมี่ยวที่อยู่ข้างๆ ได้ยินดังนั้นก็ใจหาย บ้านของนางอยู่ที่เขาหนิวซินในแคว้นเหลียง ฟังดูแล้วบ้านนางคงอยู่ไกลจากที่นี่มาก
หลี่ฮั่วหวังรู้สึกถึงความผิดปกติของนางอย่างฉับไว จึงส่งสายตาให้นางวางใจ “อย่าตกใจ”
ลวี่จ้วงหยวนมองคนรูปร่างพิลึกพิลั่นสิบกว่าคนตรงหน้า ความคิดที่ถูกความกลัวกดไว้ก็กลับมาคึกคักอีก
“เอ่อ ท่านนักพรตน้อย ดูสิ ในกระดาษของท่านมีตำบลเจี้ยนเยี่ย คณะสกุลลวี่ของเราก็ผ่านทางนั้นพอดี!”
“ฮี่ๆ ไม่สู้เราร่วมทางกันดีหรือไม่?”
“ตำบลเจี้ยนเยี่ย? ของใครกัน?” หลี่ฮั่วหวังพลิกหากระดาษ
“ศิษย์พี่หลี่ บ้านของข้าอยู่ที่ตำบลเจี้ยนเยี่ยขอรับ” จ้าวอู่ที่อยู่ด้านข้างเอ่ยปากขึ้นมาทันใด
“อีกอย่าง ในตำบลมีสำนักคุ้มภัย ขอแค่ท่านจ่ายเงิน จดหมายของคนที่หนานผิงก็ฝากพวกเขาส่งแทนได้”
ได้ยินดังนั้น หลี่ฮั่วหวังก็ไม่ลังเล ยัดกระดาษกลับเข้าอกเสื้อ “ได้ ท่านผู้เฒ่า ตลอดทางต้องพึ่งท่านนำทางแล้ว เราร่วมทางไปเจี้ยนเยี่ยกัน”
ไม่ว่าเรื่องแผนที่หรือเรื่องอื่น จะเชื่อคำพูดฝ่ายเดียวของหัวหน้าคณะเฒ่าผู้นี้ก็ยากจะวางใจนัก
ไม่ว่าจะหาไท่ซุ่ยดำมาระงับภาพหลอนของตน หรือส่งจดหมายให้คนอื่น เขาควรไปยังตำบลที่ข่าวสารไหลเวียนเสียก่อน อีกทั้งเสบียงก็ใกล้หมดแล้ว
และหากเป็นไปได้ หลี่ฮั่วหวังยังอยากหาสำนักฝ่ายธรรมะที่มีชื่อเสียงด้วย
ที่ที่อันตรายเช่นนี้ ไม่มีฝีมือไม่ได้จริงๆ ใครก็ข่มเหงได้ตามใจ เขาไม่อยากถูกตันหยางจื่อคนที่สองจับไปง่ายๆ อีก
ลวี่จ้วงหยวนยิ้มตาหยี โบกมือไม่หยุด “ไม่เป็นไรๆ เกรงใจไปแล้ว พูดอะไรเช่นนั้น”
ปากว่าเช่นนั้น ทว่าใจลวี่จ้วงหยวนกลับเบิกบานดั่งดอกไม้บาน มียอดคนเช่นนี้ร่วมทาง ก็คือผู้คุ้มกันที่ไม่ต้องจ่ายค่าจ้าง!
เที่ยวนี้ อย่างน้อยก็ได้ทุนหมั่นโถวแป้งขาวกับไข่เป็ดเค็มห้าฟองเมื่อครู่คืนมาแล้ว
“ฮ้าว~” เจ้าทึ่มข้างๆ หาวคำโต กินอิ่มแล้วก็อยากนอน
เห็นคนอื่นๆ ตาปรือ ลวี่จ้วงหยวนก็รู้งานลุกขึ้นยืน “เผลอคุยจนถึงยามสองแล้ว ท่านนักพรตน้อย พวกท่านพักก่อนเถิด ข้าเฝ้ายามเอง”
“ไม่ต้อง คืนนี้ข้าเฝ้ายามเอง” หลี่ฮั่วหวังมิได้เกรงใจ เพียงแต่ใจที่ระวังคนนั้นขาดไม่ได้
วุ่นวายมานาน ทุกคนก็เหนื่อยแล้ว คนสองกลุ่มที่มีจุดประสงค์ต่างกันล้อมกองไฟอุ่นๆ หลับใหล เหลือหลี่ฮั่วหวังกับลวี่จ้วงหยวนนั่งอยู่ตามลำพัง มองหน้ากันไร้คำพูด
เช้าวันรุ่งขึ้น หลี่ฮั่วหวังถูกโก่วหวาที่เฝ้ายามครึ่งหลังปลุกให้ตื่น “ศิษย์พี่หลี่ คณะงิ้วกำลังเก็บของแล้วขอรับ”
“ไปเถิด เราก็ออกเดินทาง” หลี่ฮั่วหวังสะพายกระบี่ยาวกับแผ่นหินลุกขึ้น พาคนอื่นๆ ตามคณะงิ้วไป
เพิ่งออกเดินทาง ทั้งสองฝ่ายยังเกร็งกันอย่างเห็นได้ชัด ไม่มีใครพูดสักคำ ได้แต่แอบมองกันเป็นระยะ แล้วกระซิบกับพวกเดียวกัน
ทว่ายกเว้นหลี่ฮั่วหวังกับลวี่จ้วงหยวนที่เดินนำหน้า ตลอดทางทั้งสองคุยกันอย่างถูกคอ
หลี่ฮั่วหวังอยากรู้เรื่องทุกอย่างของที่นี่จากลวี่จ้วงหยวนให้มากที่สุด ส่วนลวี่จ้วงหยวนก็อยากตีสนิทกับยอดคน อย่างไรคำพูดดีๆ ก็ไม่ต้องเสียเงิน พูดมากหน่อยไม่เสียหาย
“โอ้โฮ ท่านนักพรตน้อย อายุยังน้อยก็เก่งกาจถึงเพียงนี้ ภายหน้าต้องไปได้ไกลสุดประมาณแน่ ฮ่าๆๆ”
กำลังโหลดความเห็น...