คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 29

ตอน 29

ตอนที่ 29 ตั้งเวที

“มิกล้าๆ ขอเรียนถามท่านผู้เฒ่า แถวนี้มีสำนักที่มีชื่อเสียงบ้างหรือไม่? อย่างเช่นสำนักแบบข้า” หลี่ฮั่วหวังถามเรื่องที่ตนใส่ใจที่สุด

“มี! มีแน่นอน ในเมืองหลวงประจิมมีวัดหลวงจีนอยู่วัดหนึ่ง ได้ยินว่าพระพุทธรูปข้างในขอลูกศักดิ์สิทธิ์นัก!”

วัดหลวงจีน? หลี่ฮั่วหวังนึกขึ้นได้ว่าตันหยางจื่อเคยเอ่ยว่าตนถูกหลวงจีนไล่ล่า ไม่รู้ว่าเป็นวัดนี้หรือไม่

หลี่ฮั่วหวังจดจำไว้ในใจ ไม่ว่าอย่างไร ผู้ที่เป็นศัตรูกับเดรัจฉานกินคนอย่างตันหยางจื่อ ก็น่าจะเป็นคนดีกระมัง

“ทว่าท่านนักพรตน้อย ท่านเป็นนักพรต จะไปวัดหลวงจีนคงไม่ค่อยเหมาะกระมัง?”

หลี่ฮั่วหวังก้มมองชุดพรตบนกาย คำของอีกฝ่ายเตือนใจเขาจริงๆ ชุดนี้ควรเปลี่ยนแล้วหรือไม่ เขาก็มิใช่นักพรตจริงเสียหน่อย

“ช่วงนี้กิจการของท่านผู้เฒ่าเป็นอย่างไร? พอไปได้หรือไม่?”

เมื่อสัมผัสได้ว่าหลี่ฮั่วหวังกำลังเบี่ยงประเด็น ลวี่จ้วงหยวนก็รับบทสนทนาต่อในทันที

“เฮ้อ จะไปดีได้อย่างไรกันเล่า แดนดินแถบนี้พอแล้งจัดผ่านไปน้ำก็ท่วมใหญ่ต่อ ข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ชาวบ้านล้วนไม่มีเงิน คนที่ยอมเจียดเงินมาดูงิ้วให้รางวัลก็ยิ่งน้อยลงไปอีก พวกคนมีเงินพอมีงานศพก็ยังตระหนี่ไม่อยากจ้างคณะงิ้ว ทำแค่ตั้งโต๊ะเลี้ยงอาหารมื้อเดียวก็จบเรื่อง ถุย! ช่างไม่กตัญญูเอาเสียเลย!”

“ประเดี๋ยวมันก็ผ่านพ้นไป ทนให้พ้นช่วงไม่กี่ปีนี้ไปได้ก็คงดีขึ้นเอง”

“นั่นสิ ทนกันไป ชีวิตก็ต้องหาทางไปต่อมิใช่หรือ”

“ข้าก็คิดอยู่ว่า หากปีไหนดีขึ้นจะรับงานให้หนักอีกสักหลายร้อยรอบ รอข้าเฒ่าเก็บเงินได้พอ ซื้อโรงงิ้วของสกุลลวี่สักแห่งในเมืองหลวงประจิม เฮ้ ตายไปก็ตาหลับแล้ว”

“มีโรงงิ้วแล้ว ลูกชายหลานสาวข้าก็ไม่ต้องออกมาลำบากเหมือนข้าอีก อยู่บ้านร่ำเรียนหนังสือดีๆ ไม่แน่ผ่านไปหลายปี ฮวงซุ้ยสกุลลวี่อาจมีควันเขียวลอยขึ้น ได้จอหงวนตัวจริงสักคน! ถึงตอนนั้น..... ฮี่ๆๆ” ลวี่จ้วงหยวนถือกล้องยาเส้นหัวเราะอย่างเพ้อฝัน

หลี่ฮั่วหวังฟังลวี่จ้วงหยวนวาดฝันถึงอนาคตอย่างเงียบๆ ที่จริงเขาค่อนข้างอิจฉาอีกฝ่าย อายุปูนนี้แล้วยังมีเป้าหมายให้มุมานะ

ภายใต้การนำของหลี่ฮั่วหวังและลวี่จ้วงหยวน บรรยากาศระหว่างทั้งสองฝ่ายจึงผ่อนคลายลงไปมาก

อย่างน้อยลวี่จวี่เหรินและลวี่ซิ่วฉายก็ไม่มองว่าพวกโก่วหวาเป็นปีศาจอีกต่อไปแล้ว พวกเขารู้แล้วว่าคนเหล่านั้นเป็นมนุษย์ เพียงแค่ล้มป่วยหนักเท่านั้น

เจ็บป่วยแล้วจะทำอย่างไรได้ ใครบ้างไม่เคยป่วย ล้วนเป็นคนชะตาอาภัพด้วยกัน

เมื่อพวกเขามาถึงเนินอู่หลี่ หลัวเจวียนฮัวก็สนิทสนมจนยอมให้ไป๋หลิงเหมี่ยวอุ้มลูกสาวของตนแล้ว

ยืนอยู่บนลานตากข้าว ลวี่จ้วงหยวนมองชาวบ้านที่ถือชามกินข้าวเย็นอยู่ใต้ชายคา “เอาละ เนินอู่หลี่คนเยอะ เราปักหลักเปิดลานที่นี่ คณะสกุลลวี่เปิดหีบ! ตั้งเวทีขึ้นมา!”

พวกเขาจะร้องงิ้ว หลี่ฮั่วหวังก็ไม่คิดจะรีบไป เดินทางมานาน ทุกคนเหนื่อยแล้ว ถือโอกาสให้ทุกคนพักเสียหน่อย

ต่อความบันเทิงโบราณอย่างงิ้ว หลี่ฮั่วหวังไม่ค่อยสนใจ ทว่าเห็นได้ชัดว่าคนอื่นๆ อยากรู้อยากเห็นนัก ต่างวิ่งไปช่วยกัน

ลำไผ่ยาวที่ถูกตัดมาค้ำยันผ้าสีแดงผืนใหญ่หลายผืนเอาไว้ เวทีงิ้วทั้งหลังเริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาทีละน้อย

หลี่ฮั่วหวังที่นอนงีบอยู่บนกองฟางข้าวสีทองในนา รู้สึกว่ามีคนจิ้มจมูกตน เขาลืมตาขึ้นก็พบไป๋หลิงเหมี่ยวที่ยิ้มแป้นอยู่

นางยกสองมือขึ้น สิ่งของสีทองวาวก็ปรากฏตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง นางพูดอย่างตื่นเต้น “ศิษย์พี่หลี่ ดูสิเจ้าคะ! คันฉ่องทองแดงเงาวับ! ส่องเห็นคนชัดแจ๋วเลย! คนเล่นงิ้วเขาใช้ส่องแต่งหน้ากันเจ้าค่ะ!”

“ฟ้ายังไม่มืด เหตุใดเจ้าถอดผ้าปิดตาแล้ว ไม่กลัว-”

คำพูดของหลี่ฮั่วหวังขาดห้วน เขามองตนเองในคันฉ่องแล้วตะลึงไป คนในกระจกช่างแปลกหน้านัก

“ศิษย์พี่หลี่ ท่านเป็นอันใดไปหรือเจ้าคะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

“ศิษย์น้องไป๋ ตอนข้าอยู่ในอารามลมใส ข้าหน้าตาเช่นนี้หรือ?” หลี่ฮั่วหวังยกมือลูบใบหน้าตนอย่างลังเล

“ใช่เจ้าค่ะ ท่านหน้าตาเช่นนี้มาตลอด เป็นอะไรหรือเจ้าคะ? ท่านในคันฉ่องไม่เหมือนเดิมตรงไหนหรือ?”

มือที่ลูบหน้าของหลี่ฮั่วหวังลดลง ยื่นไปแตะเงาตนในคันฉ่อง ใบหน้ายังคงเป็นใบหน้าเดิม

ทว่าเขามิใช่เด็กหนุ่มอีกต่อไปนานแล้ว เขามิได้เพิ่งมาถึงโลกนี้ หากมาอยู่ได้ระยะหนึ่งแล้ว

“ถ้าที่โรงพยาบาลเป็นเรื่องจริง ตอนนั้นฉันก็อายุอย่างมากสิบเจ็ด แล้วตอนนี้ฉันอายุเท่าไหร่กันแน่?”

คำถามนี้หลี่ฮั่วหวังถามออกมาได้ ทว่าตอบไม่ได้ นอกจากความทรงจำอันยุ่งเหยิง เขายังทำอายุของตนหายไปด้วย

เขาทำได้เพียงประเมินคร่าวๆ จากหน้าตาว่าตนคงยังไม่ถึงสามสิบ

หลี่ฮั่วหวังพยายามค้นหาในความทรงจำที่สับสน ทว่าก็ยังไม่ได้อะไรเลย

“ศิษย์พี่หลี่ ท่านเป็นอะไร? ไม่เป็นไรใช่หรือไม่เจ้าคะ อย่าทำให้ข้าตกใจ” เห็นหลี่ฮั่วหวังเป็นเช่นนี้ ไป๋หลิงเหมี่ยวก็สีหน้าตึงเครียดขึ้น

“ข้าไม่เป็นไร แค่นึกถึงบางเรื่องขึ้นมา รีบเอาคันฉ่องไปคืนเขาเถิด คนสกุลลวี่จะใช้เล่นงิ้วแล้ว”

“เจ้าค่ะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวกอดคันฉ่องวิ่งไปหลังเวทีงิ้วที่ตั้งเสร็จแล้ว

“อี๊ๆ~~ อา~~” มองลวี่จวี่เหรินที่กำลังเปล่งเสียงฝึกคออยู่ไกลๆ หลี่ฮั่วหวังก็หัวเราะเยาะตัวเอง แล้วเอนตัวลงบนกองฟางอีกครั้ง “เฮ้อ..... ฉันนี่ใช้ชีวิตเหมือนเรื่องตลกจริงๆ”

เขาคิดว่าตนจะรู้สึกรุนแรงกว่านี้ ทว่ากลับสงบอย่างคาดไม่ถึง เพียงในใจมีเป้าหมายเพิ่มขึ้นอีกข้อ คือตามหาอายุของตนเอง

ค่ำคืนนั้น ฟ้าไร้เมฆ จันทร์กระจ่างกลางฟ้า ส่องเวทีงิ้วซอมซ่อจนเห็นชัดเจน

ได้ยินว่ามีคณะงิ้วมา คนแทบทั้งเนินอู่หลี่ก็มากันหมด

สำหรับชาวนาที่ปกติไม่ทำนาก็นอน ไร้ความบันเทิงใดๆ การร้องงิ้วของคณะงิ้วย่อมดึงดูดใจยิ่งนัก

คณะงิ้วสกุลลวี่เล็กนัก ไม่นับเด็กสองขวบที่ยังพูดไม่ได้ ก็มีเพียงหกคน

ทั้งต้องเป่าสีดีดร้อง ทั้งต้องแต่งหน้าแสดง ทำไม่ทันเลย จึงต้องตัดบางรายการออกตามสมควร

โชคดีที่ชาวบ้านไม่เรื่องมาก นั่งบนม้านั่งที่ตนหอบมาดูอย่างเพลิดเพลิน

หลี่ฮั่วหวังกับคนอื่นนอนอยู่บนกองฟาง มองพวกเขาร้องอี๊อ๊าอยู่ไกลๆ เขาไม่เคยดูงิ้ว จึงไม่รู้ว่าเล่นเรื่องใด

เขาจำได้แค่ลวี่จ้วงหยวนที่ทาหน้าดำ ติดเครา ถือง้าว อายุปูนนี้ยังต้องทั้งร้องทั้งฟันบนเวที ดูทุ่มเทยิ่งนัก

“ดี!!!” เสียงโห่ชมดังขึ้นกะทันหัน ทำเอาหลี่ฮั่วหวังสะดุ้ง

ฉากแล้วฉากเล่า ลานตากข้าวทั้งลานมีคนยืนแน่นขนัด บนเวทีคนสกุลลวี่แสดงจนเหงื่อท่วมหัว ใต้เวทีคนดูหน้าแดงปลั่ง มีเพียงหลี่ฮั่วหวังที่เหมือนคนนอกเฝ้ามอง

ไม่ทันรู้ตัว จันทร์ก็ขึ้นถึงกลางฟ้า การแสดงของคณะสกุลลวี่ก็ใกล้จบแล้ว

ขณะนั้นเอง หลี่ฮั่วหวังเห็นลูกสะใภ้ของลวี่จ้วงหยวนสวมเสื้อผ้าขาดวิ่น แต่งหน้า อุ้มลูกสาว หิ้วตะกร้าหญ้า หน้าเศร้าเดินขึ้นเวที

“อาผัวใจดำขับไล่ข้า~~”

“ดุจห่านป่าตัวเดียวลอยลำพัง~ อ่าอ่าอ่า~”

“ดั่งหญ้าริมทางให้คนเหยียบ อา~ อ่าอ่า”

“สองแม่ลูกหิวโหยเหน็บหนาว สุดจะทน~ สุด~ จะ~ ทน~~”

“จำต้องขอทานกลางถนน~”

ร้องถึงตรงนี้ หลัวเจวียนฮัวก็หยิกก้นลูกสาวเบาๆ เด็กสองขวบก็ร้องไห้จ้าขึ้นมาเข้ากับฉากพอดี

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 29
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 30 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 28กลับหน้าเรื่อง
ตอน 28ตอน 30