คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 30

ตอน 30

ตอนที่ 30 เล่นงิ้ว

ขณะที่หลี่ฮั่วหวังยังไม่รู้ว่าที่เล่นอยู่ตรงหน้าคือเรื่องใด ชาวนาที่นั่งดูอยู่ข้างล่างก็พากันขยับ ต่างหยิบเหรียญทองแดงคนละเหรียญสองเหรียญโยนขึ้นไปบนเวที

คนดูล้วนเป็นชาวนาที่หากินกับผืนดิน คนโยนเงินจึงมีเพียงส่วนน้อย ส่วนใหญ่เป็นข้าวโพด มันฝรั่ง และพืชผลจำพวกนั้น

บ้านที่มีฐานะหน่อยก็โยนปลาเค็มหรือหมูเค็มตากแห้งเป็นอย่างมาก

ทว่าหลัวเจวียนฮัวก็รับไม่เลือก กราบขอบคุณไม่ขาดปาก

“ที่แท้คณะงิ้วเขาเรียกค่าตอบแทนกันแบบนี้เองเหรอ?” หลี่ฮั่วหวังเข้าใจในใจ

มองหลัวเจวียนฮัวคุกเข่าอยู่บนเวทีอย่างต่ำต้อย อุ้มลูกสาวร้องต่อด้วยเสียงสะอื้น มือก็เก็บของบนพื้นใส่ตะกร้า ทั้งยังต้องโค้งคำนับคนข้างล่างที่โห่ชมเป็นระยะ

เขาอดถอนใจไม่ได้ หากินด้วยอาชีพนี้ช่างไม่ง่ายเลย

ขณะที่หลัวเจวียนฮัวเก็บของอย่างเพลิดเพลิน เศษเงินก้อนเล็กก็ถูกโยนขึ้นมา

ตานางวาวขึ้นทันที หยิบเงินขึ้นมาชั่งในมือเบาๆ พบว่าหนักอย่างน้อยห้าเฉียน นางก็ดัดเสียงงิ้ว ร้องไปพลางโขกศีรษะให้ชายชราอ้วนผู้เดียวในฝูงชนที่สวมผ้าแพร

“ดีๆๆ!! ร้องดีเหลือเกิน!” ชายชราหน้าแดงปลั่งยกมือ เศษเงินอีกก้อนก็ลอยขึ้นมา ได้รับคำขอบคุณจากหลัวเจวียนฮัวไม่หยุด

หลี่ฮั่วหวังเริ่มเบื่อกับความวุ่นวายตรงหน้า เขาหาวแล้วเอนตัวลงบนกองฟาง กล่าวกับจ้าวอู่ที่ค่อนข้างหนักแน่นกว่าคนอื่น “ข้างีบสักพัก เจ้าช่วยดูไว้”

“ขอรับ ศิษย์พี่”

ครั้นหลี่ฮั่วหวังลืมตาอีกครั้ง ตะวันก็โด่งแล้ว คนอื่นๆ นั่งคุยกันอยู่รอบด้าน ดูเหมือนเมื่อคืนทุกคนจะซุกตัวในกองฟางนี้ทั้งคืน

เวทีงิ้วที่อยู่ไกลออกไปถูกรื้อแล้ว คนสกุลลวี่กำลังยัดข้าวของลงหีบบนรถม้า

“จ้าวอู่ พวกเราเหลือเสบียงอีกกี่วัน” หลี่ฮั่วหวังพลันเอ่ยถามขึ้นมา

“เหลือไม่มากแล้วขอรับ กินประหยัดได้อย่างมากสามวัน” จ้าวอู่ตอบทันที

หลี่ฮั่วหวังหยิบเหรียญทองแดงหลายสิบเหรียญกับเศษเงินดำก้อนเล็กที่เคยรีดมาจากห้องวัตถุดิบให้เขา “เข้าหมู่บ้านไปแลกเสบียงมาเถิด ระหว่างทางคงต้องให้พอ”

คนสิบกว่าคน ส่วนใหญ่เป็นหนุ่มๆ กินกันมากนัก เสบียงหลายกระสอบที่ขนมาจากอารามลมใสตอนนี้ก็ใกล้หมดแล้ว

จ้าวอู่ที่นอนอยู่บนหลังเจ้าทึ่มเพิ่งจะให้เจ้าทึ่มพาเข้าหมู่บ้าน คิดแล้วก็กวักมือเรียกเด็กนักพรตหน้าตาดีหน่อยมาคนหนึ่ง วางเงินใส่มือพลางกระซิบกำชับบางอย่าง

หลี่ฮั่วหวังใช้มือข้างเดียวยันกองฟางลุกขึ้น เดินไปยังเวทีงิ้วที่อยู่ไกลออกไป

“ท่านผู้เฒ่า เราจะออกเดินทางเมื่อใด?” หลี่ฮั่วหวังถามลวี่จ้วงหยวน

ทว่าลวี่จ้วงหยวนกลับดูร้อนใจ “ท่านนักพรตน้อย รบกวนรอสักครู่ ลูกสะใภ้ข้าพาหลานหายไปไหนตั้งแต่เช้าก็ไม่รู้ พอนางกลับมาก็ออกเดินทางทันที”

หลี่ฮั่วหวังรู้สึกสงสัย “หือ? หายไป? นั่นไม่ใช่นางหรอกหรือ?”

ลวี่จ้วงหยวนมองตามนิ้วของหลี่ฮั่วหวังไปทางหัวหมู่บ้าน ก็เห็นหลัวเจวียนฮัวถือผ้าไม่กี่ฉื่อ อุ้มลูกสาวยิ้มแย้มเดินมาทางนี้

เห็นลูกสะใภ้ไม่เอาไหนผู้นี้ ลวี่จ้วงหยวนก็โกรธจนควันออกหู ถือกล้องยาเส้นพุ่งเข้าไปด่ากราดเต็มหน้า

ต่อความโกรธของพ่อสามี หลัวเจวียนฮัวกลับดูไร้เดียงสายิ่งนัก “ท่านพ่อ ก็ท่านให้ข้าไปซื้อผ้าในหมู่บ้านไม่ใช่หรือ บอกว่าผ้าในตำบลแพง.....”

ระบายโทสะไปยกใหญ่ ลวี่จ้วงหยวนก็หันมายิ้มตาหยีกับหลี่ฮั่วหวัง “ท่านนักพรตน้อย ไม่มีอะไรแล้ว ไปกันเถิด”

“อ๊ะ~! ท่านพ่อ อย่าเพิ่งไปเจ้าค่ะ เมื่อครู่ตอนข้าไปซื้อผ้า ข้ารับงานมาได้ด้วย”

ได้ยินดังนั้น หลี่ฮั่วหวังกับลวี่จ้วงหยวนก็หันไปมองหลัวเจวียนฮัวพร้อมกัน “งานอะไร?”

“พวกเราจะรับงานอะไรได้ ก็งานร้องงิ้วสิเจ้าคะ คนจ้างก็คือนายท่านที่ให้รางวัลมากที่สุดเมื่อคืน! ท่านพ่อไปดูเถิด เขาบอกว่ามีเรื่องจะคุยรายละเอียดกับท่าน”

ได้ยินดังนั้น ลวี่จ้วงหยวนก็ก้าวขาไม่ออก ค่อยๆ หันกลับมา ยิ้มแหยๆ ให้หลี่ฮั่วหวัง

แม้อีกฝ่ายไม่พูด ทว่าดูสีหน้า หลี่ฮั่วหวังก็ย่อมเข้าใจ “ไม่เป็นไร หัวหน้าคณะลวี่หาเงินสำคัญกว่า รอเพิ่มอีกวันเดียวเอง”

“โอ้โฮ ผิดไปแล้วๆ ข้าเฒ่าไปเดี๋ยวเดียวก็กลับ” ลวี่จ้วงหยวนพูดจบก็เสียบกล้องยาเส้นที่คอเสื้อ ลากลูกสะใภ้เดินเข้าหมู่บ้านไปอย่างอารมณ์ดี

หลี่ฮั่วหวังกลับไปที่กองฟาง ว่างไม่มีอะไรทำ จึงหยิบกระดิ่งเต๋าที่บุบแบนขึ้นมาพินิจ

หากเขาบัญชาท่านพเนจรได้จริง ฝีมือของเขาย่อมเพิ่มขึ้นมหาศาล

น่าเสียดายที่ตอนนี้เรียกไม่ออกแล้ว ต้องหาทางซ่อมให้ได้

พลิกดูไปมาอย่างละเอียดหลายรอบ พบว่าส่วนอื่นไม่มีปัญหา ผนังกระดิ่งที่บุบลงไปเป็นสาเหตุเดียวที่เป็นไปได้

“ถ้าดัดให้กลับมาเหมือนเดิม จะใช้ได้ไหมนะ?”

หลี่ฮั่วหวังครุ่นคิดครู่หนึ่ง เอาหินเหลี่ยมก้อนหนึ่งรองใต้กระดิ่งทองแดง แล้วหยิบหินอีกก้อนเคาะลงที่ด้านที่ปูดออกมาแรงๆ

ทว่าเคาะลงไปที เสียงกระดิ่งแสบแก้วหูก็ดังขึ้นทันที หลี่ฮั่วหวังปวดหัวแทบระเบิด หินในมือแทบถือไม่อยู่

“แบบนี้ไม่ได้ ต้องถามดูว่าในหมู่บ้านมีช่างตีเหล็กไหม” หลี่ฮั่วหวังสะบัดหัวที่มึนงงแรงๆ

ขณะนั้นเอง หลี่ฮั่วหวังเห็นเด็กนักพรตหลายคนลากกระสอบสองใบเดินมาทางนี้

เขาเก็บกระดิ่งเต๋า แล้วรีบไปทางนั้นพร้อมจ้าวอู่ที่อยู่บนหลังเจ้าทึ่ม

“ศิษย์พี่หลี่ พวกข้าแลกมาได้แค่นี้ขอรับ” ใบหน้าอ่อนเยาว์ของเด็กนักพรตเต็มไปด้วยความกังวล แม้จะเป็นเด็ก ทว่าพวกเขารู้ความและทำงานเก่งนัก อย่างไรเสียพวกที่ไม่รู้ความก็ถูกตันหยางจื่อฆ่าไปหมดแล้ว

หลี่ฮั่วหวังดึงปากกระสอบป่านออก พบว่าข้างในเป็นมันเทศตากแห้งทั้งหมด

“ศิษย์พี่ ของไม่มีไขมันแบบนี้ประทังได้ไม่กี่วัน เจ้าทึ่มมื้อเดียวก็กินหมดชั่งครึ่ง อีกอย่างของนี่กินมากแล้วแสบท้อง”

คำของจ้าวอู่ทำให้เจ้าทึ่มหัวโล้นตัวโตผู้ซื่อตรงก้มหน้าอย่างละอาย “พะ-พวกเจ้า..... พวกเจ้า..... อย่า..... อย่า..... ทิ้งข้า..... ขะ-ข้า..... ข้ากินน้อยลงก็ได้!”

เสบียงไม่พอ หลี่ฮั่วหวังมองกระสอบตรงหน้า ครุ่นคิดหาทางออก

ฟังลวี่จ้วงหยวนว่าไปเมืองเจี้ยนเยี่ยยังอีกไกล หากเสบียงหมดกลางทาง คนสิบกว่าคนของเขาคงไม่ถึงกับต้องไปแทะเปลือกไม้

เขาล้วงมือเข้าอกเสื้ออีกครั้ง หยิบกำไลข้อเท้าทองคำพันด้ายแดงออกมา

ถือไว้คิดอยู่ครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังก็ยัดมันใส่มือไป๋หลิงเหมี่ยวที่จับชายเสื้อเขาอยู่ด้านหลัง

“เอาสิ่งนี้ไปแลก” หลี่ฮั่วหวังหยิบป้ายหยกของเสวียนหยางออกมายื่นให้จ้าวอู่

“ศิษย์พี่ จะแลกอย่างไรขอรับ ในหมู่บ้านไม่มีโรงจำนำ คนอื่นก็ไม่มีเงินทอน อีกอย่างพวกชาวนาตีนโคลนนี่ก็ใช่ว่าจะดูของเป็น”

“ป้ายหยกก็แลกเสบียงไม่ได้ แล้วจะทำอย่างไรดี?” ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกลุ้มใจกับวิกฤตเสบียง เขาก็เห็นลวี่จ้วงหยวนพาลูกสะใภ้เดินมาทางตน

“เอ่อ ท่านนักพรตน้อย ข้าเฒ่าเจอปัญหาเรื่องงานเล็กน้อย จะรบกวนท่านช่วยได้หรือไม่ขอรับ?” ลวี่จ้วงหยวนดูเกรงใจยิ่งนัก

“หัวหน้าคณะลวี่ ข้าร้องงิ้วไม่เป็น ปัญหาของท่านเกรงว่าข้าคงช่วยไม่ได้” หลี่ฮั่วหวังรู้สึกพิลึกนัก หรือว่าอีกฝ่ายอยากให้เขาขึ้นไปรำกระบี่บนเวที?

“ไม่ใช่ๆ เป็นเรื่องที่ท่านช่วยได้ แค่ว่า.....” ลวี่จ้วงหยวนพูดถึงตรงนี้ ก็แอบมองซ้ายมองขวา แล้วยื่นหน้ามากระซิบ “นายท่านหูผู้นั้นให้ข้าร้องงิ้วผี.....”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 30
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 31 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 29กลับหน้าเรื่อง
ตอน 29ตอน 31