คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 31

ตอน 31

ตอนที่ 31 ท่านพเนจร

“ร้องงิ้วให้ผีฟัง?” ใจของหลี่ฮั่วหวังวาบหวิว ฟังแค่ชื่อก็รู้ว่าไม่ใช่เรื่องดี

“ที่จริงก็ไม่มีอะไรหรอกขอรับ แค่ไปร้องงิ้วต่อหน้าป้ายวิญญาณบรรพบุรุษในศาลบรรพชนเท่านั้น”

“ในเมื่อไม่มีอะไร แล้วเหตุใดหัวหน้าคณะลวี่ไม่รับงานนี้เองเล่า?” หลี่ฮั่วหวังย้อนถามทันที ดูก็รู้ว่าไม่ง่ายเช่นนั้น

“โอ้โฮ ท่านก็เห็น ข้าเพิ่งเคยเป็นครั้งแรก ในใจมันหวั่นๆ อยู่ จึงอยากเชิญยอดคนอย่างท่านไปช่วยคุมอยู่ข้างๆ พวกเราจะได้ทำงานนี้อย่างสบายใจ”

“หัวหน้าคณะลวี่ เรื่องนี้ข้าช่วยไม่ได้จริงๆ” ปกติหลบยังแทบไม่ทัน ไยจะรนหาเรื่องเข้าไปยุ่งเอง

แม้อาจจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยก็ได้ ทว่าเขาไม่อยากเสี่ยงดวง

เขากับลวี่จ้วงหยวนอย่างมากก็แค่ร่วมทางกัน ไม่คุ้มที่จะเอาชีวิตไปเสี่ยงช่วยอีกฝ่าย

หากอีกฝ่ายไม่ยอมนำทางต่อเพราะเรื่องนี้ ก็แค่แยกทางกัน เขาไปถามคนในหมู่บ้านเอาก็ได้ คนในหมู่บ้านตั้งมากมาย จะกลัวไม่มีใครรู้ทางหรือ?

“เอ่อๆๆ~ ท่านนักพรตน้อย อย่าเพิ่งรีบไป ข้ายังพูดไม่จบ ค่าจ้างงิ้วรอบนี้ เราแบ่งกันคนละครึ่งเป็นอย่างไร?”

พอพูดถึงเงิน ลวี่จ้วงหยวนก็ทำไม้ทำมือออกท่าทาง “แต่แรกข้าก็ไม่อยากรับ แต่นี่ไม่ใช่เงินน้อยๆ นายท่านหูใจป้ำนัก! ให้เงินแท่งตั้งสิบตำลึงเต็มๆ!”

“เงินหนึ่งตำลึงคือเหรียญทองแดงหนึ่งพันเหรียญ เงินสิบตำลึงก็คือหนึ่งหมื่นเหรียญ! ท่านนักพรตน้อยของข้า! เงินตั้งสิบตำลึง! ต่อให้ท่านอยากบำเพ็ญเป็นเซียน ก่อนจะเป็นเซียนก็ต้องกินข้าวไม่ใช่หรือ”

หลี่ฮั่วหวังชะงัก เขามองกระสอบมันเทศแห้งสองกระสอบข้างตัว ตอนนี้เขาต้องการเงินจริงๆ

และไม่ใช่แค่เรื่องเสบียง ไปถึงตำบลเจี้ยนเยี่ยก็คาดได้ว่าต้องใช้เงินไม่น้อย ตราบใดที่เป็นโลกที่มีคน ไม่มีเงินก็ไปไหนไม่ได้

“ท่านนักพรตน้อย ถือว่าข้าเฒ่าขอร้องเถิด ได้หรือไม่? ถ้าไม่ได้จริงๆ ท่านหกข้าสี่เป็นอย่างไร? ยุคนี้จะหาเงินได้มากขนาดนี้ไม่ง่ายเลย!” ลวี่จ้วงหยวนทำหน้าจะร้องไห้ เดินวนรอบหลี่ฮั่วหวังเกลี้ยกล่อมไม่หยุด

หากยอดคนไม่ไปด้วย เขาก็ไม่กล้ารับงานนี้จริงๆ อย่างไรเงินมากเท่าใดก็ต้องมีชีวิตไว้ใช้

จู่ๆ หลี่ฮั่วหวังก็หันไปถามลวี่จ้วงหยวน “หมู่บ้านนี้มีช่างตีเหล็กหรือไม่?”

“หา?”

ลวี่จ้วงหยวนพาหลี่ฮั่วหวังไปยังโรงตีเหล็กแห่งเดียวของเนินอู่หลี่

“จะตีอะไร?” ชายเคราดกเปลือยท่อนบนมองชุดพรตบนกายหลี่ฮั่วหวังแล้วถามห้วนๆ

“ไม่ได้ตีเหล็ก จะซ่อมของชิ้นหนึ่ง ห้ามเคาะห้ามหลอม เจ้าทำให้มันกลับเป็นเหมือนเดิมได้หรือไม่?” หลี่ฮั่วหวังหยิบกระดิ่งทองแดงออกมาถาม

หากซ่อมได้ ตนเรียกท่านพเนจรได้ เงินก้อนนี้ก็อาจรับได้จริง มิฉะนั้นเงินนี้ร้อนมือนัก

“ห้ามเคาะห้ามหลอม? เรื่องมากอะไรนักหนา” ช่างเหล็กรับกระดิ่งไปเขย่าดูสองสามที แล้วหยิบคีมเหล็กออกมาสองอัน “มา มาช่วยกันหน่อย”

คีมใหญ่ยาวมาก สอดเข้าไปที่รอยบุบสองข้างของกระดิ่งได้ง่ายๆ ทั้งสองกัดฟันออกแรงเต็มที่ กระดิ่งกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย ผลนี้ไม่เกินคาดและสมเหตุสมผล

“เอ๊ะ~! แปลกจริง ของนี่ทำจากทองแดงอะไร ไยแข็งนัก?” ช่างเหล็กงอข้อนิ้วจะเคาะด้วยความอยากรู้ แต่หลี่ฮั่วหวังห้ามไว้

มองคีมสองอันที่หนีบผนังกระดิ่งอยู่ หลี่ฮั่วหวังคิดครู่หนึ่ง แล้วเทโอสถเม็ดหนึ่งจากน้ำเต้าเล็กขนาดฝ่ามือที่เอวใส่ปาก

นี่คือโอสถที่ตันหยางจื่อเคยให้รางวัลเขา ก่อนหน้านี้กินไปเม็ดหนึ่งตอนช่วยหยางน่าในโรงพยาบาลจิตเวช อีกเม็ดตอนฆ่าตันหยางจื่อ วันนี้กินอีกเม็ด ก็เหลือเพียงสองเม็ด

“วูบ” ไอร้อนระเบิดออกจากตันเถียนในพริบตา ไหลท่วมทั่วร่างหลี่ฮั่วหวัง

เขาสูดหายใจลึก สองมือจับคีมข้างละอันแล้วดึงอย่างแรง

“สองคนยังง้างไม่ออก เจ้าคนเดียวจะ——” ช่างเหล็กพูดได้ครึ่งเดียว ก็ได้ยินเสียงเอี๊ยด กระดิ่งที่บุบแบนถูกง้างออกอย่างมั่นคง

ครั้นช่างเหล็กอ้าปากค้างจนสุด กระดิ่งก็กลับคืนรูปเดิมแล้ว

“หึ แค่นี้เอง ข้าบอกเจ้าไว้ ท่านนักพรตน้อยตบะสูงส่งนัก” ลวี่จ้วงหยวนอวดกับช่างเหล็กอย่างภูมิใจ ราวกับในใจเขา หลี่ฮั่วหวังทำได้ทุกสิ่ง ทำอะไรก็ไม่น่าแปลกใจ

หลี่ฮั่วหวังเดินออกจากหมู่บ้าน มุ่งหน้ากลับเข้าไปในป่าด้านนอกเพียงลำพังอีกครา

เขามองกระดิ่งในมือ แล้วเขย่าด้วยใจที่แฝงความหวัง

ครั้นเสียงกระดิ่งดังขึ้น ความรู้สึกฟ้ามืดดินมัวหัวหมุนก็มาเยือนทันที ครานี้หลี่ฮั่วหวังไม่หยุด กลับกัดฟันเขย่าแรงขึ้น

เขารู้สึกว่าทุกสิ่งรอบกายกำลังหมุนคว้าง เส้นสายของกิ่งไม้รอบทิศเริ่มบิดเบี้ยว หลุดลอยออกจากตำแหน่งเดิม แล้วค่อยๆ ควบแน่นก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา

“ได้ผล!” หัวใจของหลี่ฮั่วหวังเต้นรัว

ท่ามกลางเสียงกระดิ่งแสบแก้วหู ท่านพเนจรที่ไม่ได้เห็นมานานก็ปรากฏตรงหน้าเขาอีกครั้ง เพียงแต่ครานี้มีแค่ตนเดียว

ท่านพเนจรดูเหมือนก้อนที่เกิดจากเส้นสายต่างๆ บิดพันต่อกัน สั่นระริกถี่ยิบ ร่างไม่มีรูปทรงแน่นอนเลย

หลี่ฮั่วหวังจ้องมันนานไม่ได้ เขารู้สึกว่าหากจ้องนานเกินไป จะจ้องจนมันสลายไป

เขากำลังจะอ้าปากพูด ก็นึกบางอย่างขึ้นได้ จึงก้มลงควักโคลนเปียกก้อนหนึ่งจากพื้นยัดเข้าปาก

รสโคลนเน่าทนได้ยาก ทว่าเขายังฝืนเปิดปากพูด

“หนั่งเถาจือรุ่ยโหมวเสีย?” เขาตั้งใจถามว่าท่านพเนจรฟังเขาเข้าใจหรือไม่ ทว่าเสียงที่ออกมาเมื่อผ่านสภาพบิดเบี้ยวนี้กลายเป็นท่วงทำนองที่พิลึกยิ่งนัก

ไม่ว่าหลี่ฮั่วหวังพูดอะไรออกไป ท่านพเนจรกลับตอบรับ “เตี๋ยฮูจือ”

หลี่ฮั่วหวังดีใจแทบคลั่ง มีท่านพเนจรช่วย ฝีมือเขาย่อมเพิ่มขึ้นมหาศาล!

“รุ่ยเหนิงหล่านหยินปี้ชี่ฉีชื่อ?” หลี่ฮั่วหวังโน้มตัวไปข้างหน้า ถามคำถามที่สำคัญที่สุด

ท่านพเนจรหยุดนิ่ง ไม่รีบร้อน ตอบอย่างช้าๆ ทว่าหนักแน่น “เหมียนจี ฉีโซ่วฮู่เหน่าปัง เจว๋”

คิ้วของหลี่ฮั่วหวังเริ่มขมวดมุ่นเข้าหากัน “หล่าหน่าง เนี่ย”

“เหมียนจี ฉีโซ่วฮู่เหน่าปัง เจว๋”

เห็นท่านพเนจรพูดประโยคเดิมซ้ำ หลี่ฮั่วหวังก็ถอนหายใจเบาๆ ในใจ เป็นจริงว่าไม่มีลาภลอยตกจากฟ้า การบัญชาท่านพเนจรต้องมีค่าตอบแทน

และค่าตอบแทนนั้นมิใช่สิ่งอื่น หากคืออายุขัยของคน บัญชาหนึ่งครั้ง แลกอายุสามเดือน

ครั้นหลี่ฮั่วหวังถามอีกว่าตอนนั้นตันหยางจื่อก็แลกเช่นนี้หรือไม่ ท่านพเนจรกลับไม่พูดอีก

เสียงกระดิ่งค่อยๆ เงียบลง หลี่ฮั่วหวังกุมศีรษะที่ปวดราวจะแตก ยืนพักอยู่นานแล้วจึงกลับไปเนินอู่หลี่

“ท่านนักพรตน้อย ท่านนี่.....” ลวี่จ้วงหยวนมองโคลนเต็มปากของเขา อยากพูดแต่ก็ไม่พูด

“งานที่ท่านพูดเมื่อครู่ ข้ารับแล้ว” หลี่ฮั่วหวังกำกระดิ่งทองแดงในมือแน่น

“โอ้โฮ! ดีเหลือเกิน! ข้าจะไปแจ้งนายท่านหูเดี๋ยวนี้!” ได้ยินดังนั้น ลวี่จ้วงหยวนก็ดีใจจนเนื้อเต้น

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 31
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 32 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 30กลับหน้าเรื่อง
ตอน 30ตอน 32