คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 32

ตอน 32

ตอนที่ 32 ศาลบรรพชนสกุลหู

คนที่ว่าจ้างให้คนมาร้องงิ้วให้ผีฟังได้ย่อมมิใช่ชาวบ้านธรรมดาสามัญ สกุลหูนับเป็นตระกูลใหญ่ในเนินอู่หลี่ คนราวหนึ่งในสามของทั้งหมู่บ้านล้วนแซ่หูทั้งสิ้น

หลี่ฮั่วหวังได้ยินมาจากลวี่จ้วงหยวนแล้วว่า ผู้ที่ออกเงินจ้างมาร้องงิ้วก็คือหูชิงเหอ ผู้เป็นทั้งคหบดีที่ร่ำรวยที่สุดและมีลำดับอาวุโสสูงสุดในเนินอู่หลี่แห่งนี้

เพลานี้เขากำลังร่วมเดินทางไปกับกลุ่มของลวี่จ้วงหยวน มุ่งหน้าไปยังศาลบรรพชนสกุลหู

“นายท่านหูบอกแล้วว่าไม่มีเรื่องใหญ่ ปีก่อนๆ เขาก็เคยจ้างคณะงิ้วอื่นมาร้องงิ้วผี ไม่เห็นมีเรื่องอะไรเลย”

หลี่ฮั่วหวังเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ไม่รู้เลยว่าที่อีกฝ่ายเอ่ยคำเหล่านี้ออกมา แท้จริงแล้วกำลังปลอบใจผู้ใดกันแน่

ใช้มือกดกระดิ่งที่เอว หลี่ฮั่วหวังก็ใจชื้นขึ้น ต่อให้มีเรื่องก็ไม่เป็นไร มีสิ่งนี้อยู่ก็อุ่นใจขึ้นมาก

แน่นอนว่าไม่มีเรื่องเลยดีที่สุด อย่างไรเรียกท่านพเนจรครั้งหนึ่งต้องเสียอายุถึงสามเดือน

พวกเขาเดินไปตามทางเดินแคบๆ ในหมู่บ้าน ไม่นานก็มาถึงศาลบรรพชนสกุลหูที่จุดโคมไฟสีแดงสว่างไสวเอาไว้มากมาย

ตอนนี้คนแน่นนัก หลี่ฮั่วหวังกับพวกเบียดเข้าไปไม่ได้ มองข้ามหัวคนที่ซ้อนกันหลายชั้น เขาเห็นคนมากมายกำลังจุดธูปโขกศีรษะต่อป้ายวิญญาณสีดำ

“นั่นคือนายท่านหูขอรับ เขายังบอกอีกว่ารอให้เล่นงิ้วเสร็จอย่าเพิ่งรีบไป จะเลี้ยงข้าวพวกเราด้วย”

ลวี่จ้วงหยวนชี้ไปที่ชายชราสวมชุดผ้าแพรที่โขกศีรษะอยู่หน้าสุด

ขณะที่เขาพูด คนที่โขกศีรษะก็ลุกขึ้น อัญเชิญป้ายวิญญาณสีดำของบรรพบุรุษลงมาอย่างนอบน้อม วางบนโต๊ะสี่เหลี่ยมที่เตรียมไว้แล้ว

ป้ายวิญญาณมีมาก โต๊ะก็มีมาก วางจนเต็มศาลบรรพชนสามลานอันกว้างขวาง

โต๊ะหน้าป้ายวิญญาณมิได้ว่างเปล่า บนนั้นมีทั้งสุราและอาหารเลิศรสนานาชนิดวางเรียงรายอยู่ไม่น้อย

เทียนแดง ธูป ก้อนเงินก้อนทองกระดาษ กระดาษเหลือง จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบบนจาน ให้บรรพบุรุษได้เสพ

ราวกับกลัวว่าจะดูแลไม่ทั่วถึง ริมผนังศาลบรรพชนยังมีหุ่นกระดาษยกน้ำชาตั้งอยู่สิบกว่าตัว คงจะนำไปตั้งข้างโต๊ะคอยปรนนิบัติในอีกไม่ช้า

“เฮ้ นายท่านหูใจป้ำจริงๆ ควักเงินเองจ้างคณะงิ้วมาร้องให้บรรพบุรุษฟัง”

“นั่นสิ มิน่าบ้านทุกสายของนายท่านหูถึงไม่มีโรคไม่มีภัย นี่เพราะบรรพบุรุษคุ้มครองทั้งนั้น”

“เฮ้อ ข้าตายไปไม่รู้จะมีวาสนาเช่นนี้บ้างหรือไม่”

“เช่นนั้นก็รอให้ลูกหลานเจ้าหาเงินได้มากเหมือนนายท่านหูก่อนเถิด จ้างคนร้องงิ้วให้ผีฟังต้องใช้เงินมากนัก”

ฟังคำพูดของคนสกุลหู มองภาพอันเคร่งขรึมตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังก็ใจชื้นขึ้น มองอย่างไรก็ไม่เหมือนจะเกิดเรื่องอะไร

เขาเอียงตัวเข้าหาลวี่จ้วงหยวนข้างๆ เล็กน้อย “หัวหน้าคณะลวี่ ท่านท่องไปทั่วมาหลายปี เจอผีมากกว่า หรือเจอพวกที่มาขอคำรับรองมากกว่า?”

“หือ?! อะไรกัน สองอย่างนี้ไม่ใช่อย่างเดียวกันหรอกหรือ?” ลวี่จ้วงหยวนเบิกตากว้าง สีหน้าประหลาดใจยิ่งนัก

“จะเหมือนกันได้อย่างไร อย่างหนึ่งคือคนตายแล้วกลายเป็น อีกอย่างคือ.....” หลี่ฮั่วหวังพูดถึงตรงนี้ก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร

ทว่าสิ่งที่หลี่ฮั่วหวังมั่นใจคือ ไม่ว่ายายทวดใหญ่ที่ตันหยางจื่อเอามาหลอมโอสถ ท่านพเนจร กระทั่งหญิงเท้าเล็กคืนนั้น ล้วนไม่ใช่ผีแน่นอน อย่างน้อยก็ไม่ใช่ผีอย่างที่เขาเข้าใจ

ขณะนั้น ป้ายวิญญาณสกุลหูอัญเชิญเรียบร้อยแล้ว หูชิงเหอพาคนสกุลหูกลุ่มใหญ่เดินมาทางลวี่จ้วงหยวน

“หัวหน้าคณะลวี่ ลำบากท่านแล้ว เออ เจียวเหลียง เจ้าพาคนไปช่วยหัวหน้าคณะลวี่ตั้งเวที”

“โอ้โฮ เกรงใจเหลือเกิน นายท่านหูมีน้ำใจเกินไปแล้ว”

“หัวหน้าคณะลวี่ กฎของการร้องงิ้วท่านก็รู้ เมื่อบรรพบุรุษออกมาชมงิ้ว ลูกหลานผู้จ้างต้องออกไป ปิดประตูอยู่แต่ในบ้าน ศาลบรรพชนตรงนี้ฝากท่านดูแลด้วย” นายท่านหูกำชับด้วยใบหน้าใจดี

“เป็นหน้าที่อยู่แล้วขอรับ นายท่านหูวางใจได้ มีข้าอยู่ ศาลบรรพชนย่อมไม่เป็นอันใดแน่นอน” ลวี่จ้วงหยวนตบหน้าอกตนเองพลางกล่าวอย่างหนักแน่นเด็ดขาด

แม้จะไม่มีผู้ใดเฝ้ามองดูอยู่แม้แต่คนเดียว ทว่าลวี่จ้วงหยวนกลับไม่กล้าทำสิ่งใดผิดพลาด หากศาลบรรพชนเกิดเรื่องขึ้นมา คนสกุลหูคงจับคนทั้งคณะสกุลลวี่ฝังทั้งเป็นแน่

“อีกอย่าง เมื่อเริ่มร้องแล้ว คนเป็นห้ามพูดกับคนร้องงิ้ว เดี๋ยวบรรพบุรุษจะฟังไม่สบายใจ”

“งิ้วน่ะ เลือกเรื่องสนุกสนานหน่อยก็พอ บรรพบุรุษเข้าฝันว่าปรโลกเงียบเหงาเกินไป อยากดูเรื่องครึกครื้น”

“ไม่ต้องร้องทั้งคืน พ้นยามห้าไปแล้ว ลูกชายข้าจะมารับป้ายวิญญาณกลับบ้าน พวกท่านก็พักได้”

ลวี่จ้วงหยวนผงกหัวรัวดั่งลูกไก่จิกข้าว “ขอรับๆ นายท่านหูวางใจ ไม่ผิดกฎเด็ดขาด”

ด้วยความช่วยเหลือของคนสกุลหู ไม่นานเวทีก็ตั้งเสร็จในศาลบรรพชน คืนนี้มีคนขึ้นเวทีเพียงห้าคน หลัวเจวียนฮัวไม่ได้มา เพราะผู้หญิงเข้าศาลบรรพชนไม่ได้

จากนั้นหูชิงเหอก็ตะโกนไล่ ฝูงคนที่มุงดูอยู่แน่นขนัดเมื่อครู่ก็แยกย้ายกลับบ้าน

“เช้งเช้ง~ เช้งเช้งเท้ง~!” ขณะที่คนสกุลลวี่ขึ้นเวทีร้องงิ้ว หลี่ฮั่วหวังก็นั่งรออยู่หลังเวที

เวลาผ่านไปทีละน้อย ทั้งเนินอู่หลี่เงียบลง หมู่บ้านใหญ่จมอยู่ในความมืด มีเพียงศาลบรรพชนตรงนี้ที่มีแสงไฟ

คนเป็นร้องงิ้วให้คนตายดู นี่ก็เป็นครั้งแรกสำหรับหลี่ฮั่วหวังเช่นกัน เขาแหวกม่านหลังเวทีมองออกไป

ต้องยอมรับว่าน่าขนลุกไม่น้อย บนเวทีครึกครื้น ใต้เวทีกลับเงียบสงัดดั่งความตาย ไม่มีเสียงปรบมือ มีเพียงป้ายวิญญาณสีดำสลักชื่อเรียงเป็นแถวๆ กับเทียนและกระดาษเหลืองระหว่างป้าย

ผ่านอารามลมใสมาแล้ว ภาพเช่นนี้ทำให้เขากลัวไม่ได้ ทว่าคณะสกุลลวี่ไม่ใช่ ไม่ทันไร ลวี่จวี่เหรินที่ร้องอยู่ก็ลืมบทไปหลายครั้ง จนลวี่จ้วงหยวนที่ตีฆ้องร้อนใจนัก

ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป พวกเขาก็เริ่มเข้าที่ และร้องได้ลื่นไหลขึ้น

ในดึกสงัด เสียงร้องงิ้วลอยไปไกล หลี่ฮั่วหวังที่สะพายกระบี่นั่งหลับตาพักอยู่หลังเวที มีเสียงนี้เป็นเพื่อน

ฟังไปฟังมา ไม่น่าเชื่อ หลี่ฮั่วหวังที่เบื่ออยู่บ้างกลับฟังออกถึงเสน่ห์ขึ้นมา ศีรษะโยกไปตามเสียงร้องอี๊อ๊า

ในบรรยากาศเช่นนี้ ยามสองผ่านไปโดยไม่รู้ตัว จนถึงยามสาม

ตอนนี้หลี่ฮั่วหวังเข้าใจแล้วว่า ยามสามคือห้าทุ่มถึงตีหนึ่ง ยามสี่คือตีหนึ่งถึงตีสาม ยามห้าคือตีสามถึงตีห้า ปกติพ้นตีห้า ไก่ในหมู่บ้านก็จะขัน

เขาหาว ไม่รู้ว่าเหตุใด มาที่นี่แล้วเขามักง่วงง่ายกว่าคนอื่น

รับเงินมาทำงานจะหลับจริงก็ไม่ได้ หลี่ฮั่วหวังจึงหยิบคัมภีร์สวรรค์มาถือ พินิจเพื่อแก้ง่วง

ช่วงหลังมานี้ ยามเฝ้ายามกลางคืน เขาก็หยิบออกมาศึกษา ทว่านอกจากยิ่งมั่นใจว่าเป็นบทสวดที่สอนให้คนทำดีแล้ว ก็ไม่ได้อะไรอีกเลย

ดูไปดูมา ยามสองผ่านไปถึงยามสาม ศาลบรรพชนทั้งหลังยังปกติ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หลี่ฮั่วหวังเงยหน้ามองลวี่จ้วงหยวนที่กำลังส่องคันฉ่องเปลี่ยนหน้าอยู่ตรงหน้า แล้วคิดในใจ “หัวหน้าคณะลวี่คงใจเลือดตกยางออกแล้วมั้ง อยู่ดีๆ ก็เสียเงินไปหกตำลึง”

คิดๆ ไปก็ใช่ ตามหลักแล้วก็ไม่น่ามีเรื่อง นี่คือศาลบรรพชนสกุลหู ลูกหลานเชิญผู้ใหญ่มาดูงิ้ว ผู้ใหญ่ก็คงไม่มาพังเวที

ขณะที่หลี่ฮั่วหวังคิดว่าคืนนี้จะผ่านไปเช่นนี้ เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เขาได้ยินเสียงร้องงิ้วอี๊อ๊าข้างนอกหยุดลงกะทันหันโดยไม่มีลางบอกเหตุ

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 32
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 33 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 31กลับหน้าเรื่อง
ตอน 31ตอน 33