คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 327

ตอน 327

ตอนที่ 327 ครอบครัวพร้อมหน้า

“ท่านพ่อ นี่เป็นขนมไหว้พระจันทร์ไส้พุทราจีน ข้าจำได้ว่าท่านชอบกินไส้พุทราจีนที่สุด” ไป๋หลิงเหมี่ยวประคองขนมไหว้พระจันทร์ที่ประทับรอยชาดสีแดงชิ้นหนึ่งไว้เป็นพิเศษ เขย่งปลายเท้าวางลงเบื้องหน้าป้ายวิญญาณแผ่นหนึ่ง

“น้องชาย เจ้าชอบไส้ถั่วกวน แต่ในหมู่บ้านหาถั่วกวนไม่ได้ เจ้าลองไส้งาดำนี่ดูเถิด รสชาติไม่เลวเลยทีเดียว”

หลังจากแบ่งขนมไหว้พระจันทร์เสร็จ ไป๋หลิงเหมี่ยวก็หยิบธูปสามดอกออกมาจุดอีกครั้ง คุกเข่าลงกับพื้นกราบไหว้พวกเขา แล้วปักลงบนขนมไหว้พระจันทร์ที่เหลือ

ควันธูปจางๆ ลอยเอื่อยอยู่ท่ามกลางป้ายวิญญาณ ศาลบรรพชนตระกูลไป๋กลับมามีควันธูปบูชาอีกครา

ไป๋หลิงเหมี่ยวแหงนหน้ามองกำแพงสีดำเบื้องหน้า คล้ายกำลังครุ่นคิดสิ่งใด อยู่นานกว่าบนใบหน้าจะปรากฏรอยยิ้มบางๆ “คืนนี้เป็นคืนไหว้พระจันทร์ ข้าจะอยู่ฉลองเป็นเพื่อนทุกคนเองเจ้าค่ะ”

นางหยิบขนมไหว้พระจันทร์ชิ้นหนึ่งขึ้นมาจากจาน ก้าวไปข้างหน้าสองก้าวแล้วนั่งลงบนบันไดของศาลบรรพชนแห่งนั้น นางมองดูดวงจันทร์สว่างไสวบนท้องฟ้าพลางกัดกินขนมไหว้พระจันทร์ทีละคำเล็กๆ

ขณะที่กำลังกินอยู่ ร่างเงาร่างหนึ่งพลันปรากฏขึ้นข้างกายนาง ไป๋หลิงเหมี่ยวยื่นมือขวาออกไป สอดขนมไหว้พระจันทร์ในมือเข้าไปใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงของร่างทรงรอง จากนั้นนางก็เอียงศีรษะพิงไปทางซ้ายเบาๆ แนบชิดกับอาภรณ์ผ้าแพรไหมสีแดงของร่างทรงใหญ่

เช่นนี้เอง บนขั้นบันไดด้านนอกศาลบรรพชนตระกูลไป๋ สองสตรีที่มีศีรษะเหมือนกันทุกประการนั่งซบอิงกันอย่างเงียบงัน กินขนมไหว้พระจันทร์ชิ้นเดียวกัน ชมจันทร์เพ็ญดวงเดียวกันบนฟากฟ้า

ทันใดนั้นแสงเพลิงวูบหนึ่งก็สว่างขึ้นแต่ไกล ไป๋หลิงเหมี่ยวลุกขึ้นทอดสายตามองไป เห็นเตาดินที่ก่อขึ้นจากเศษกระเบื้องและก้อนหินอยู่ไกลออกไป

เตาดินนั้นสูงยิ่งนัก สูงกว่าเรือนหลังอื่นๆ ในหมู่บ้านหนิวซิน เปลวเพลิงพวยพุ่งเสียดฟ้าห่อหุ้มเตาไว้ทั้งหลัง ราวกับกองไฟมหึมา

โก่วหวายืนอยู่บนหลังคาเรือนด้านข้าง ส่งเสียงร้องประหลาดพลางหยิบเสื้อผ้าเก่าๆ สารพัดชนิดโยนเข้าไปข้างใน

คืนไหว้พระจันทร์จำต้องเผาเตาดิน ไป๋หลิงเหมี่ยวจำได้ว่าทุกๆ ปีล้วนเป็นเช่นนี้ เพียงแต่เรื่องพรรค์นี้เป็นสิ่งที่พวกพี่ชายและน้องชายในหมู่บ้านชื่นชอบมาโดยตลอด เด็กผู้หญิงมิได้ชอบใจเท่าใดนัก

ยามมองดูแสงเพลิงพวยพุ่งเสียดฟ้าแต่ไกล ไป๋หลิงเหมี่ยวพลันนึกถึงน้องชายแท้ๆ ของตนที่มักทำให้ต้องเป็นห่วงอยู่เสมอคนนั้น

พี่สาวคนโตเปรียบดั่งมารดา พ่อแม่มีเรื่องต้องวุ่นอยู่ทุกวัน น้องชายคนนี้แทบจะเป็นนางคนเดียวที่เลี้ยงมาจนโต

นางมองดูทารกน้อยในเปลไกวผู้นั้นค่อยๆ กลายเป็นเด็กหนุ่มที่กระโดดโลดเต้นวิ่งเล่นได้ด้วยตาตนเอง ทว่าทุกสิ่งทุกอย่างกลับต้องหยุดชะงักลงกะทันหัน

ความคิดถึงที่มีต่อคนในครอบครัวแทบจะพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด ในที่สุดมือที่สั่นเทาของนางก็เอื้อมไปแตะกลองที่ข้างเอวแล้วเริ่มตีขึ้น

“ตึง ตึง ตึง~ ตึง ตึง ตึง~” เสียงกลองเป็นจังหวะดังก้องขึ้นในหมู่บ้านอันเงียบเหงาวังเวง

ไป๋หลิงเหมี่ยวลังเลอยู่ชั่วครู่ จากนั้นจึงอ้าปากอันสั่นเทาเริ่มขับขาน หยาดน้ำตาที่อดกลั้นมาตลอดทั้งคืนในที่สุดก็รินไหลลงมา

นางขับเพลงโศกวิญญาณควันของตระกูลเปย น้ำเสียงประหนึ่งแฝงความโศกเศร้าอาดูรลึกล้ำถึงขีดสุด ทุกสรรพสิ่งรอบด้านพลอยสั่นสะท้านตามไปด้วย

“สายลมใสเอ๋ย~~ วิญญาณควันเอย~~~ ฮือๆๆ.....”

ชั่วขณะนี้นางรู้สึกสอดประสานไปกับเนื้อร้อง หากที่ผ่านมาทั้งหมดเป็นเพียงการทำตามแบบอย่างไม่รู้ความเพราะถูกท่านเซียนบีบบังคับ ยามนี้นางกลับเข้าใจและซาบซึ้งต่อโองการอัญเชิญพลเหล่านั้นลึกซึ้งขึ้นอย่างฉับพลัน

มีเพียงผู้ที่คนในครอบครัวตายไปมากพอเท่านั้น จึงจะเข้าใจว่าการขับเพลงโศกวิญญาณควันต้องอาศัยความรู้สึกเช่นไร

นางพบว่าอารมณ์ในใจของตนส่งผ่านไปถึงท่านเซียนได้ ความรู้สึกเช่นนี้แปลกประหลาดยิ่งนัก

กล่าวได้ว่าไป๋หลิงเหมี่ยวในยามนี้ อย่างน้อยในวิชาของตระกูลเปย นางเหนือกว่าหลี่จื้อในตอนนั้นมากนัก ทว่าราคาที่ต้องจ่ายเช่นนี้ กลับเป็นสิ่งที่ไป๋หลิงเหมี่ยวไม่ต้องการแม้แต่น้อย

เสียงกลองยังคงดังต่อไป เพลงเชิญวิญญาณอันวังเวงสุดแสนยังคงถูกขับขาน

“วิญญาณควันเอย~ อยู่ภพมนุษย์สามแดนเป็นคน ฮือๆๆ..... ลงยมโลกสามเมืองเป็นวิญญาณควันแล”

“ต่างว่าฟ้าเป็นฉัตรดินเป็นสระ คนเราเปรียบดั่งมัจฉาในน้ำขุ่นแห่งภพมนุษย์ ฮือๆๆ.....”

“เวียนว่ายผ่านไปหนึ่งยามพ่วงสองครึ่งวัน เวียนว่ายผ่านสองครึ่งวันขาดไปหนึ่งยามแล...”

ครานี้ถึงคราวร่างทรงใหญ่ยืนมองอยู่ด้านข้าง เฝ้าดูไป๋หลิงเหมี่ยวขับเพลงเชิญวิญญาณเรียกขวัญ ลมหยินสายแล้วสายเล่าพัดผ่านประตูใหญ่ของศาลบรรพชนตระกูลไป๋ พัดผ่านผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงของร่างทรงใหญ่ จนพัดโคมกระดาษสีขาวดับลง แล้วเริ่มหมุนวนรอบกายไป๋หลิงเหมี่ยวอย่างช้าๆ

คล้ายสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง ไป๋หลิงเหมี่ยวแทบขับขานต่อไปไม่ไหว ทว่าสุดท้ายนางก็กัดฟันกระหน่ำตีกลองที่เอวอย่างแรง

“สดับฟังวิญญาณควันหลั่งน้ำตาโศกศัลย์ ในใจขมขื่นราวกลืนบอระเพ็ด วิญญาณควันมีความแค้นไร้ที่ระบาย มีความคับแค้นไร้ที่ร้องหาความยุติธรรมหนา...”

ลมหยินยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น แผ่นป้ายวิญญาณทั่วทั้งศาลบรรพชนถูกพัดจนสั่นไหวดังกราวๆ กระเบื้องทั่วทั้งศาลบรรพชนก็ถูกพัดจนสั่นไหวดังกราวๆ เช่นกัน ราวกับว่าศาลบรรพชนตระกูลไป๋ทั้งหมดได้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาในชั่วขณะนี้

ขับขานไปได้สักพัก ลมหยินสายหนึ่งก็เฉียดผ่านชายกระโปรงของร่างทรงใหญ่อย่างแผ่วเบา มุดเข้าไปใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงฉานผืนนั้น

กลิ่นไหม้เกรียมสายหนึ่งเริ่มโชยออกมาจากร่างของร่างทรงใหญ่ นางยกมือทั้งสองข้างขึ้นอย่างสั่นเทา ขยับเข้าไปหาไป๋หลิงเหมี่ยวอย่างเชื่องช้า “ลูกแม่...”

ทันทีที่ได้ยินเสียงนี้ หัวใจของไป๋หลิงเหมี่ยวก็สะท้านวาบ นางไม่สนสิ่งใดอีก กางแขนทั้งสองข้างโผเข้าหาร่างทรงใหญ่ “ท่านแม่!!”

ชั่วขณะที่กอดร่างทรงใหญ่ไว้ ไป๋หลิงเหมี่ยวคล้ายได้พบที่พึ่งพิงอีกครา นางระบายทุกสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจออกมาจนหมดสิ้น

นางหลับตาพร่ำเล่าอยู่นานแสนนาน ทว่าจนกระทั่งนางหยุด ก็ไม่ได้รับการตอบสนองใดๆ

ครั้นนางเงยดวงตาแดงก่ำขึ้นมองผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงของร่างทรงใหญ่ สิ่งที่ได้รับกลับเป็นคำตอบอันน่าผิดหวัง ทันทีที่นางหยุดขับเพลงเชิญวิญญาณ อีกฝ่ายก็จากไปแล้ว

“ตอนที่ท่านแม่ของข้าไป นางได้กล่าวสิ่งใดไว้หรือไม่เจ้าคะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ร่างทรงใหญ่จ้องมองไป๋หลิงเหมี่ยวผ่านผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงผืนนั้นอยู่นานแสนนาน ในที่สุดก็เอ่ยขึ้นช้าๆ ว่า “นางหาใช่... ท่านแม่ของเจ้าไม่...”

“ไม่... นางคือท่านแม่ของข้า! ท่านพ่อ ท่านปู่ ทุกคนเพิ่งกลับมาเมื่อครู่นี้เอง! พวกเขาล้วนโทษข้าอยู่!” ไป๋หลิงเหมี่ยวส่ายหน้าปฏิเสธเสียงดัง

ร่างทรงใหญ่มิได้กล่าวคำใด นางอ้าแขนทั้งสองข้างโอบกอดอีกฝ่ายไว้ในอ้อมอกอีกครา โน้มตัวลงอุ้มไป๋หลิงเหมี่ยวขึ้นมาทั้งตัว ประคองไว้ในอ้อมแขนแล้วไกวเบาๆ

ไป๋หลิงเหมี่ยวลืมตาค้าง ไหวโยกไปตามแรงไกวแผ่วเบา จ้องมองขื่อหลังคาเหนือศีรษะในศาลบรรพชนอย่างเงียบงัน คล้ายกำลังครุ่นคิดบางสิ่ง

เตาดินด้านนอกมอดดับไปตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้ ทั้งสองนั่งเงียบงันอยู่ในศาลบรรพชนอันมืดมิดเช่นนั้น

“หากข้าจากไปแล้ว ท่านช่วยอยู่เคียงข้างศิษย์พี่หลี่แทนข้าได้หรือไม่เจ้าคะ ข้างกายเขาไม่อาจขาดคนได้จริงๆ” ไป๋หลิงเหมี่ยวพลันเปิดปากพูดขึ้นมา

ร่างทรงใหญ่เพียงกอดนางไว้ ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

“ข้าขอโทษ แต่ข้าทนต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ ข้าทำสิ่งใดไม่ได้เลยสักอย่าง แม้แต่จะช่วยคนในครอบครัวแก้แค้นข้ายังทำไม่ได้!”

ไป๋หลิงเหมี่ยวผู้หลั่งน้ำตาดิ้นหลุดออกจากอ้อมอกของอีกฝ่าย นางล้วงเอาเชือกที่ตระเตรียมไว้นานแล้วออกมาจากอกเสื้อ

นางเดินไปที่กึ่งกลางศาลบรรพชน โยนเชือกในมือขึ้นไปพาดบนขื่อหลังคาแล้วเริ่มผูกมัด

ร่างทรงใหญ่ลุกขึ้นตาม เดินไปด้านหลังไป๋หลิงเหมี่ยวแล้วโอบน่องเรียวเล็กของนางไว้ ช่วยนางทำขั้นตอนถัดจากนั้นจนเสร็จสิ้น

ยามที่ร่างทรงใหญ่วางมือลงเบาๆ แล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว เสียงเอี๊ยดอ๊าดของเชือกที่ตึงเปรี๊ยะในชั่วพริบตา กับเสียงสูดหายใจอย่างไม่อาจควบคุมพลันดังขึ้น

ร่างทรงใหญ่เมินเฉยต่อเสียงเหล่านั้น เดินอ้อมกลับมานั่งลงตรงหน้าขั้นบันไดของศาลบรรพชนอย่างเงียบงันตามเดิม ทอดสายตาชื่นชมดวงจันทร์วันเพ็ญบนท้องฟ้าต่อไป

ด้านหลังผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงของนาง คือรองเท้าสีขาวคู่เล็กของไป๋หลิงเหมี่ยวที่กำลังแกว่งไกวแผ่วเบา และเบื้องหลังของรองเท้าสีขาวคู่นั้น คือป้ายวิญญาณของผู้ล่วงลับที่เรียงรายแน่นขนัดราวกับกำแพงทมิฬอันมืดมิด

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 327
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 328 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 326กลับหน้าเรื่อง
ตอน 326ตอน 328