ตอนที่ 328 ไท่ซุ่ย
ไป๋หลิงเหมี่ยวผู้กำลังขาดอากาศรู้สึกว่าตนลอยขึ้น ลอยขึ้นไปถึงขื่อหลังคาของศาลบรรพชน ครั้นก้มหน้าลงมอง ก็เห็นตนเองที่ตาเหลือกขาวกับผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงของร่างทรงใหญ่
“นี่หรือคือความรู้สึกของการตาย” ไป๋หลิงเหมี่ยวก้มหน้าหมายจะมองร่างของตน ทว่าตรงนั้นกลับว่างเปล่า ไม่มีสิ่งใดเลย
จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ไป๋หลิงเหมี่ยวพลันลิงโลดใจ “ท่านพ่อท่านแม่ต้องยังไปได้ไม่ไกลแน่ ข้ายังตามพวกเขาได้ทัน!”
ทว่านางเพิ่งเงยหน้าขึ้น เตรียมจะไปตามหาคนในครอบครัว ก็พบว่ามีสิ่งที่ยากจะพรรณนาเป็นกลุ่มก้อนปิดทับท้องฟ้าที่ดาวพราวพรายไว้จนมิด
มองสิ่งที่แปรเปลี่ยนรูปลักษณ์ไม่หยุดหย่อนเหล่านั้น ไป๋หลิงเหมี่ยวมั่นใจได้ว่าพวกมันคือท่านเซียน ซ้ำยังเป็นท่านเซียนของตระกูลเปยทั้งสิ้น เพราะอารมณ์ที่เพิ่งติดตัวพวกมันไปเมื่อครู่ยังมิทันจางหาย
“ข้าก็ตายไปแล้ว พวกท่านยังจะเอาอย่างไรกับข้าอีกเล่า”
ไป๋หลิงเหมี่ยวพูดพลางคิดจะทะลุผ่านพวกมันไป ทว่ากลับถูกดีดกระเด็นลงมาในพริบตา ซ้ำยังห้อยหัวลงมาเผชิญหน้ากับตนเองที่แขวนอยู่บนเชือกพอดี
นางเห็นว่าตนเองในยามนี้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ดวงตาทั้งคู่ที่ควรเป็นสีชมพู ถูกแทนที่ด้วยดวงตาสัตว์ร้ายสีแดงเรียวยาวอันดุดันคู่หนึ่ง
ที่พิลึกยิ่งกว่านั้น บนใบหน้าของนางยังปริแยกเป็นรอยหลายสาย ข้างในล้วนมีดวงตาสัตว์ร้ายจ้องมองนางอยู่เช่นกัน
ทันใดนั้นไป๋หลิงเหมี่ยวก็เห็นตนเองที่อยู่ตรงหน้ายกสองมือที่งอกเล็บเต็มไปหมดขึ้นคว้าศีรษะของนางไว้ แล้วอ้าปากกลืนนางเข้าไปทั้งร่าง
เกล็ดงูที่พลิกตลบแทงทะลุผิวหนังของไป๋หลิงเหมี่ยว ตัดเชือกที่ตึงเปรี๊ยะจนขาดสะบั้นอย่างง่ายดาย
ไป๋หลิงเหมี่ยวร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง ยังไม่ทันได้สติ ความเจ็บปวดรุนแรงก็ระเบิดขึ้นจากส่วนลึกของสมอง จนนางต้องกุมศีรษะกรีดร้องลั่น
ความรู้สึกนี้เจ็บปวดเหลือเกิน นางไม่เคยเจ็บปวดถึงเพียงนี้มาก่อน
ครั้นแล้วตัวอักษรคำว่าสองอันเย็นเยียบไร้ไออุ่นก็ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของไป๋หลิงเหมี่ยว
นี่คือภารกิจของนางในเดือนนี้ หากทำไม่สำเร็จ จุดจบจะเป็นเช่นไรย่อมคิดเอาเองได้
อีกทั้งคาดได้ว่าตัวเลขนี้จะค่อยๆ เพิ่มขึ้น
ไป๋หลิงเหมี่ยวผู้มีลำคอเขียวช้ำเงยหน้าขึ้นมองขื่อหลังคาอันมืดมิดด้วยความสิ้นหวัง
นับแต่วินาทีที่กลายเป็นคนทรงเจ้า ชีวิตของนางก็มิได้เป็นของนางอีกต่อไป แม้แต่จะตายก็ยังทำไม่ได้
เรื่องที่ผ่านมาทำให้นางแอบดีใจอยู่ในใจว่าตนมีความสามารถพอจะช่วยศิษย์พี่หลี่ได้แล้ว ทว่าครานี้ท่านเซียนทั้งหลายเริ่มเผยเขี้ยวเล็บออกมาในที่สุด
ไป๋หลิงเหมี่ยวนึกถึงคำที่หลี่จื้อกล่าวไว้ก่อนตาย “ชาติหน้าจะไม่ขอเป็นคนทรงเจ้าอีกแล้ว มันคับแค้นใจเหลือเกิน...”
บัดนี้นางเข้าใจความหมายในคำพูดของผู้อาวุโสท่านนั้นแล้ว ในฐานะคนทรงเจ้า นางก็คือทาสของท่านเซียนเหล่านั้น ไร้ซึ่งอิสรภาพใดๆ
“ฮือๆๆ.....” ไป๋หลิงเหมี่ยวเอามือทั้งสองปิดหน้า ทรุดนั่งยองๆ ร้องไห้โฮอยู่ในศาลบรรพชนอันมืดมิด เสียงร่ำไห้สะท้อนก้องไปมาไม่ขาดสาย
ร่างทรงใหญ่ที่กำลังชมจันทร์ได้ยินเสียงร้องไห้ก็คล้ายนึกบางสิ่งขึ้นได้ สามปากใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงถอนใจยาวอย่างสะท้อนใจ นางล้วงป้ายหยกชิ้นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อแล้วพินิจดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“พ่อ”
“ไม่ใช่พ่อ เป็นอาจารย์”
“พ่อ”
หลี่ฮั่วหวังแก้ให้จนไม่มีแรงจะโมโหแล้ว ตอนนี้เขาเสียใจเหลือเกิน เหตุใดก่อนหน้านี้ต้องไปกินบะหมี่ที่แผงนั้นด้วย แค่กินบะหมี่ชามเดียวยังกินจนได้เรื่องยุ่งยากติดตัวมา
“ก๊าบๆๆ~!” เป็ดในกรงข้างๆ ส่งเสียงดังจนหลี่ฮั่วหวังหงุดหงิดใจ วันนี้ไม่รู้ว่ามีงานอันใด คนที่จะเข้าไปขายของในเมืองอิ๋นหลิงถึงได้มากมายเช่นนี้ ถนนกว้างขวางถูกปิดจนแน่นขนัด
“.....พ่อ”
“พอได้แล้ว หุบปาก” หลี่ฮั่วหวังควักก้อนนุ่นสองก้อนออกมายัดหูให้แน่นขึ้นอีก
นั่งรถม้าต่อแถวอยู่ครึ่งค่อนวัน ในที่สุดก็ถึงคิวของหลี่ฮั่วหวัง พอแสดงป้ายห้อยเอวของกองตรวจดาราก็ได้รับอนุญาตให้ผ่านทันที
กลับมาถึงเมืองอิ๋นหลิงอันรุ่งเรืองอีกครา หลี่ฮั่วหวังก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก บังคับรถม้ามุ่งหน้าไปยังโรงเตี๊ยม รอนแรมมาเนิ่นนานเพียงนี้ในที่สุดก็มาถึงเสียที
เมื่อเห็นเตาดินที่ก่อขึ้นชั่วคราวตรงสี่แยก หลี่ฮั่วหวังก็ฉงนอยู่บ้าง “นี่คืออะไร”
“นักพรต วันนี้วันไหว้พระจันทร์นะ เจ้าไม่รู้หรือว่าวันไหว้พระจันทร์ต้องก่อเตาดิน” พระชราช่วยไขข้อข้องใจให้หลี่ฮั่วหวัง
หลี่ฮั่วหวังสะบัดบังเหียนแล้วส่ายหน้า “แถวบ้านข้าไม่มีธรรมเนียมนี้”
“เช่นนั้นแถวบ้านเจ้ามีธรรมเนียมอะไรเล่า”
“แถวบ้านข้าไม่มีธรรมเนียมอะไรเลย แค่กินขนมไหว้พระจันทร์”
กว่าหลี่ฮั่วหวังจะเข้าพักที่โรงเตี๊ยมเรียบร้อย ข้างนอกก็ค่อยๆ มืดลงแล้ว เมืองอิ๋นหลิงที่ปกติต้องห้ามสัญจรยามค่ำคืน วันนี้กลับยกเลิกข้อห้ามอย่างที่หาได้ยาก
ตรอกตลาดสว่างไสวด้วยแสงไฟ เด็กๆ ถือโคมส้มโอเดินขวักไขว่ ทำให้ทั้งเมืองอิ๋นหลิงกลายเป็นนครที่ไม่หลับใหล
หลี่ฮั่วหวังรออยู่ในโรงเตี๊ยม รอให้ทั่วป๋าตานชิงมาหา ทว่ารอแล้วรอเล่า สิ่งที่มาถึงกลับมีเพียงนกพิราบส่งสาร
“วันนี้วันไหว้พระจันทร์ ผู้เป็นพี่ต้องกลับไปอยู่พร้อมหน้ากับลูกเมีย มีธุระใดค่อยคุยกันละเอียดคืนพรุ่งนี้”
เห็นกระดาษแผ่นนี้แล้วหลี่ฮั่วหวังก็หมดแรงใจขึ้นมาทันที กองตรวจดาราถึงกับต้องหยุดฉลองเทศกาลด้วยหรือนี่
หลี่ฮั่วหวังได้รู้จักองค์กรมหึมาแห่งนี้ในอีกแง่มุมหนึ่ง
เขานั่งอยู่ในห้อง แววตาเลื่อนลอยไปชั่วขณะ ต่อจากนี้ตนควรทำสิ่งใดดี
“ยังจะทำอะไรได้อีกเล่า ก็ฉลองเทศกาลด้วยกันสิ นอกจากปีใหม่แล้ว ข้าชอบเทศกาลไหว้พระจันทร์ที่สุด” พระชราวิ่งมาข้างๆ แล้วเอ่ยเตือน
“ฉลองไหว้พระจันทร์รึ ฉลองกับผู้ใดเล่า”
“ก็ฉลองกับพวกเราอย่างไรเล่า” จงแดงกระโดดออกมาในจังหวะนั้นพอดี
หลี่ฮั่วหวังปรายตามองภาพหลอนทั้งสี่ตรงหน้า แล้วเดินไปที่หน้าต่าง ผิวปากเรียกหมั่นโถวที่กำลังเฝ้ารถม้าอยู่ในคอกม้า
หมั่นโถวเห่าโฮ่งขึ้นทันที แลบลิ้นห้อยวิ่งพรวดขึ้นมาอย่างตื่นเต้น
เขาเรียกเสี่ยวเอ้อร์มา สั่งให้ห้องครัวจัดสำรับโต๊ะหนึ่งยกขึ้นมาส่งถึงในห้อง
เงินให้ไปไม่น้อย ไก่ เป็ด ปลา เนื้อ จึงมีครบทุกอย่าง หลี่ฮั่วหวังมองหมั่นโถวที่กำลังสวาปามอยู่ใต้โต๊ะ แล้วหยิบตะเกียบคีบเนื้อไก่ซานหวงชิ้นหนึ่งเข้าปากเคี้ยว
เนื้อไก่รสชาติไม่เลว ทว่าหลี่ฮั่วหวังกลับรู้สึกจืดชืดไร้รส เขาหยิบกาเหล้าเครื่องเคลือบขึ้นกรอกเข้าปากอึกใหญ่ คนคออ่อนอย่างเขาก็เมาในทันที
หลี่ฮั่วหวังที่เมาจนตัวโอนเอนยกจอกเหล้าขึ้นคารวะดวงจันทร์วันเพ็ญบนฟ้า “สู้ก้อนแป้งต้มที่ตักกินจากกระทะเหล็กกับพวกเขากลางป่าเขารกร้างในตอนนั้นไม่ได้ อันนั้นหอมกว่ากันมากนัก”
“พ่อ”
“เอ๋! ลูกพ่อ!” หลี่ฮั่วหวังยกเท้าเขี่ยหมั่นโถวไปทีหนึ่ง “พวกเราสามพี่น้องฉลองไหว้พระจันทร์กัน!”
หลี่ฮั่วหวังไม่รู้ว่าตนหลับไปตอนไหน เมื่อลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง ก็เห็นหมั่นโถวหมอบราบกับพื้น แยกเขี้ยวคำรามขู่ต่ำๆ ไม่หยุดใส่หนวดสีดำที่โผล่ออกมาจากร่างของเขา
หลี่ฮั่วหวังงอนิ้วดีดใส่หนวดนั้นทีหนึ่ง มันหดกลับเข้าไปในสะดือในพริบตา “ตอนนี้ไท่ซุ่ยดำรู้จักออกมาเองได้แล้วเหรอ”
นี่อาจเป็นข่าวร้าย ทว่าตอนนี้หลี่ฮั่วหวังไม่ได้ใส่ใจเรื่องเหล่านี้นัก
“ลงไป เฝ้ารถม้าไว้” พอหลี่ฮั่วหวังชี้ไปทางประตู หมั่นโถวก็หนีบหางเดินคอตกออกไป
หลี่ฮั่วหวังลุกขึ้นนั่ง หยิบตะเกียบขึ้นมากินสำรับบนโต๊ะที่เย็นชืดไปนานแล้วต่อ
กินอิ่มดื่มหนำแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็ไปนั่งริมหน้าต่าง หยิบตำราเล่มหนึ่งออกมา ครั้งนี้ไม่ใช่ตำราสามอักษรอีกแล้ว แต่เป็นตำราพันอักษรที่สูงขึ้นอีกขั้น
“...กระบี่นามจวี้เชวี่ย มุกเรียกราตรีประภา ผลไม้ล้ำค่าคือพลัมและแอปเปิลจีน ผักสำคัญคือผักกาดเขียวและขิง ทะเลเค็มธารจืด มีเกล็ดดำดิ่งมีปีกโบยบิน.....”
ท่องไปท่องมา หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกว่ามีเสียงอู้อี้ท่องซ้อนตามอยู่ข้างหู ทีแรกยังสับสนวุ่นวาย ทว่าค่อยๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
“.....ดนตรีแยกสูงศักดิ์ต่ำต้อย พิธีจำแนกผู้ใหญ่ผู้น้อย บนกลมเกลียวล่างปรองดอง สามีนำภรรยาตาม...”
กำลังโหลดความเห็น...