ตอนที่ 329 ร่วมงานเลี้ยง
กระทั่งรู้สึกว่าท้องฟ้านอกหน้าต่างค่อยๆ มืดลง หลี่ฮั่วหวังที่ปากแห้งคอแห้งจึงค่อยๆ หยุดท่อง
เขาเอามือลูบท้อง นึกถึงตอนรับมือกับภูตเซียวก่อนหน้านี้ ไท่ซุ่ยดำช่วยเขาไว้จริงๆ
ครุ่นคิดถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในระยะนี้ ในใจเขาก็วางแผนไว้แล้วว่าต่อจากนี้จะอยู่ร่วมกับไท่ซุ่ยดำอย่างไร
แม้ไท่ซุ่ยดำกำลังยึดครองร่างของเขาไม่หยุด ทว่าดูแล้วมันไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อเขา ในเมื่อไม่มีเจตนาร้าย เขาก็ไม่จำเป็นต้องรับมือกับมันเหมือนที่รับมือกับตันหยางจื่อ
อย่างไรเสียในตอนนั้นเขาทุ่มเททุกสิ่งเพื่อสลัดตันหยางจื่อให้หลุด แต่สำหรับไท่ซุ่ยดำ เขาไม่เพียงสลัดมันไม่หลุด ซ้ำยังขาดมันไม่ได้ด้วยซ้ำ
มันอยู่ในร่างของเขา หากทั้งสองสัมพันธ์กันดีย่อมมีแต่ผลดีไม่มีผลเสีย ไม่แน่ว่าพอคุ้นเคยกันแล้ว อาจเกลี้ยกล่อมให้มันหยุดกัดกินร่างของเขาได้
“พ่อ”
หลี่ฮั่วหวังผ่อนลมหายใจ เอามือลูบท้องอีกครั้ง “ฟังให้ดี ต่อไปเจ้าชื่อหลี่ซุ่ย ก่อนจะหาทางแก้ปัญหาเรื่องจิตวิสุทธิ์ได้ พวกเราพยายามอยู่กันอย่างสงบเถิด”
“พวกเราต่างเป็นตั๊กแตนที่ผูกอยู่บนเชือกเส้นเดียวกัน ขอเพียงเจ้าช่วยข้า ข้าก็จะไม่ทิ้งเจ้า พยายามหาทางที่ดีทั้งสองฝ่ายด้วยกัน”
“ได้”
ได้ยินคำตอบของอีกฝ่าย หลี่ฮั่วหวังก็แปลกใจอยู่บ้าง มันถึงกับพูดคำว่าได้เป็นแล้ว ดูท่าตำราเรียนรู้ขั้นต้นที่อ่านมาหลายวันนี้ไม่สูญเปล่า มันเข้าใจสิ่งที่เขาพูดได้แล้ว
“กุ๊กๆ~” เสียงที่คุ้นเคยทำให้หลี่ฮั่วหวังเงยหน้ามองขื่อโดยไม่รู้ตัว ตรงนั้นมีนกพิราบตัวหนึ่งเกาะอยู่และกำลังมองเขา
“เอาละ ประเดี๋ยวพอถึงเวลากินข้าว เจ้าทำตัวสงบเสงี่ยมไว้” หลี่ฮั่วหวังลุกขึ้น สะพายกระบี่ทั้งสองเล่มขึ้นหลัง แล้วเดินออกจากโรงเตี๊ยม
ยังคงเป็นที่เดิม และยังคงได้ยินเสียงก่อนเห็นตัว “ฮ่าๆๆ~ ไอ้หยาๆ น้องเอ่อร์จิ่วเอ๋ย ไม่ได้พบกันเสียนาน คิดถึงยิ่งนัก”
ทั่วป๋าตานชิงเดินเข้ามาด้วยใบหน้ากลมดูใจดีของเขา ด้านหลังมีสาวใช้แถวหนึ่งถือสุราชั้นเลิศและอาหารรสเยี่ยมตามมา
พบกันมาหลายครั้ง หลี่ฮั่วหวังรู้แนวทางของอีกฝ่ายแล้ว พอนั่งลงก็เริ่มกินดื่มเป็นเพื่อนเขา
ไม่รู้ว่าเป็นนิสัยเฉพาะของคนผู้นี้ หรือคนของกองตรวจดาราล้วนเป็นเช่นนี้ ดูเหมือนหากไม่ได้กินได้ดื่มอะไรสักหน่อยก็จะพูดไม่ออก
สุราผ่านไปสามรอบอาหารผ่านไปห้ารส เมื่อรู้สึกว่าบรรยากาศได้ที่แล้ว ทั่วป๋าตานชิงก็ล้วงป้ายห้อยเอวแผ่นหนึ่งออกจากอกเสื้อ วางบนโต๊ะแล้วเลื่อนไปให้
“มาๆๆ น้องเอ่อร์ ดูสิว่านี่คืออะไร งานครั้งนี้เจ้าทำได้ไม่เลวเลย เกรงว่าข้าในตอนนั้นยังทำได้ไม่ดีเท่าเจ้า”
หลี่ฮั่วหวังหยิบป้ายขึ้นมาดู อักษรหมู่เหรินบนนั้นทำให้เขาตาลุกวาว ตนเข้าใกล้ความสำเร็จไปอีกก้าวแล้ว
“มาๆๆ ป้ายกระจอกแผ่นเดียวมีอะไรน่าดู กินกับข้าวๆ น้องเอ่อร์จิ่วเอ๋ย เรื่องครั้งนี้มันเป็นมาอย่างไรรึ เล่าให้พี่ฟังหน่อยเป็นไร”
เรื่องเช่นนี้ไม่มีสิ่งใดต้องปิดบัง หลี่ฮั่วหวังเก็บป้ายเข้าอกเสื้อ แล้วค่อยๆ เล่าให้ทั่วป๋าตานชิงฟัง
เล่าความเป็นมาจบ หลี่ฮั่วหวังก็ถามข้อข้องใจที่ค้างอยู่ในใจก่อนหน้านี้ออกมาด้วย “พี่ทั่วป๋า ภูตเซียวที่เป็นนักพรตตนนั้นมันเป็นอย่างไรกันแน่ เหตุใดจึงประหลาดถึงเพียงนั้น”
“เฮ้อ มีอะไรให้ประหลาดเล่า คนเราอยู่นานเกินไป หากไม่ได้บรรลุเต๋าเป็นเซียน ก็ย่อมกลายเป็นสิ่งอัปมงคลเป็นธรรมดา อย่างไรเสียเกิดแก่เจ็บตายก็คือมหาวิถีแห่งฟ้าดิน คิดจะเปลี่ยนชะตาฝืนลิขิตฟ้า จะง่ายดายปานนั้นได้อย่างไร”
“เรื่องพรรค์นี้พี่เห็นมามากแล้ว ล้วนเป็นผู้ฝึกตนที่หลงผิดไม่รู้จักตื่น ฝืนใช้โอสถอายุขัยต่อชีวิต สุดท้ายจึงกลายเป็นภูตเซียว”
“เพียงแต่ไม่นึกว่าจะก่อเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้ ตัวเองเป็นภูตเซียวแล้วยังเลี้ยงภูตเซียวอีก นับเป็นครั้งแรกที่ข้าเคยเห็น”
“ฝืนใช้โอสถอายุขัยต่อชีวิต สุดท้ายล้วนต้องกลายเป็นภูตเซียวหรือ” หลี่ฮั่วหวังประหลาดใจยิ่งนัก เช่นนั้นโอสถอายุขัยมิใช่ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิงหรอกหรือ
“ก็ไม่เชิง ปกติแล้วหนึ่งร้อยยี่สิบปีคือด่านหนึ่ง ยิ่งใกล้หนึ่งร้อยยี่สิบ ผลของโอสถอายุขัยก็ยิ่งอ่อนลง เมื่อเกินหนึ่งร้อยยี่สิบไปแล้ว เจ้าต้องหาวิธีสลายความยึดติดในใจ มิฉะนั้นฝืนใช้โอสถอายุขัยต่อไปก็มีแต่จะกลายเป็นภูตเซียว”
“แต่ละสำนักแต่ละนิกายล้วนมีวิธีของตน มีทั้งดีทั้งเลว ทว่าเจ้าอย่าหวังว่าผู้อื่นจะบอกเจ้าเปล่าๆ ของพรรค์นี้พวกเขาซ่อนไว้มิดชิดยิ่งนัก”
“แต่ก็มีบางวิธีที่ใครๆ ก็รู้ ทว่าวิธีที่ใครๆ ก็รู้มักทำได้ยาก ยกตัวอย่างเช่น ใช้ความสับสนของจิตวิสุทธิ์สลายความยึดติด เป็นวิธีที่ง่ายที่สุดและดีที่สุด”
ได้ยินคำนี้ นิ้วมือของหลี่ฮั่วหวังก็งอเข้าเล็กน้อยโดยไม่มีผู้ใดสังเกต
“แต่เจ้าลองคิดดู จิตวิสุทธิ์ที่ยังมีชีวิตอันตรายเพียงใด ได้มาแล้วยังต้องคอยระวังคนอื่นมาแย่งชิงตลอดเวลา วิธีนี้พูดไปก็เหมือนไม่ได้พูด เจ้าว่าจริงหรือไม่”
พูดมาถึงตรงนี้ ทั่วป๋าตานชิงก็ยังคงบ่นพึมพำต่อไม่หยุด ราวกับสหายเก่าคุยเล่นกัน
ดื่มไปดื่มมา ทั่วป๋าตานชิงก็นึกบางอย่างขึ้นได้ ยกมือตบหน้าผากตนเองฉาดหนึ่ง “ไอ้หยา ดูสมองข้าสิ น้องเอ่อร์เอ๋ย
ในเมื่อเจ้าเป็นหมู่เหรินแล้ว ก็ไปลงชื่อที่เมืองหลวงเสียหน่อยเถิด”
“ภายหน้าเจ้าไปที่กรมพิธีการ ยังเอาโอสถอายุขัยไปแลกของในกองได้ ในนั้นไม่เพียงมีของหลายชนิด บางอย่างยังหาไม่ได้ในตลาดผีข้างนอกด้วย ทว่าจำไว้ ต้องเป็นโอสถอายุขัยที่หามาได้จากงานของกองเท่านั้น ของข้างนอกใช้ไม่ได้”
“เมืองหลวงหรือ” พอเอ่ยถึงกองบัญชาการใหญ่ของกองตรวจดารา หลี่ฮั่วหวังก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที “ไม่เป็นไร ข้าหามาได้ไม่มาก รอให้มากกว่านี้ค่อยไปแลก”
“ฮะๆๆ น้องเอ่อร์นี่ไม่เหมือนใครจริงๆ คนอื่นพอรู้เข้าก็รีบควบม้าไม่หยุดพักไปเมืองหลวง เจ้ากลับคอยแต่หลบ ฮะๆๆ”
ทั่วป๋าตานชิงยกจอกเหล้ากระดกรวดเดียว ดวงตาเริ่มเลื่อนลอย ขยับม้านั่งเข้ามาใกล้หลี่ฮั่วหวัง “น้องเอ๋ย ในเมื่อพี่กับเจ้าสนิทกันถึงเพียงนี้ พี่ขอถามสักเรื่องคงไม่เกินไปกระมัง”
“พี่ทั่วป๋าว่ามาเถิด”
เขาหัวเราะหึๆ ชี้นิ้วไปที่หน้ากากเหรียญทองแดงบนใบหน้าหลี่ฮั่วหวัง “เหตุใดเจ้าสวมของสิ่งนี้อยู่ตลอดเล่า ข้างหลังนั่นซ่อนอะไรไว้หรือ”
ตอนนั้นเองจงแดงก็มาโผล่ข้างกายหลี่ฮั่วหวัง “ตาเฒ่านี่หยั่งเชิงเจ้ามาตั้งแต่ก้าวเข้ามาแล้ว ระวังตัวด้วย”
คำถามนี้ทำให้บรรยากาศหนักอึ้งขึ้นมาทันที หลี่ฮั่วหวังรู้ดีว่าต่อให้ปากพูดจาไพเราะเพียงใด ขอเพียงตัวตนของเขาถูกเปิดโปง ทุกสิ่งก็จบสิ้น
เห็นหลี่ฮั่วหวังไม่พูด ทั่วป๋าตานชิงก็ตบแก้มตนเองเบาๆ “ไอ้หยาๆ พี่ปากมากไปเอง เมาแล้วพลั้งปาก น้องเอ่อร์อย่าถือสาๆ ข้าขอลงโทษตัวเองสามจอก”
หลี่ฮั่วหวังรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังถอยเพื่อรุก หากวันนี้เขาไม่จัดการให้จบ ภายหน้าจะยุ่งยากยิ่งกว่านี้
ความคิดสารพัดแล่นผ่านสมอง หลี่ฮั่วหวังกดท้องแล้วเริ่มขย้อน “ไม่เป็นไร พี่ทั่วป๋าอยากดู ข้าบอกให้ก็ได้ ข้ามีบางสิ่งที่ชอบโผล่ออกมา จึงต้องหาของปิดไว้”
ไม่นานนัก หนวดสีดำเหนียวหนืดสองเส้นก็ค่อยๆ ยื่นออกมาจากสองข้างของหน้ากาก ที่พิลึกยิ่งกว่าคือบนหนวดทั้งสองยังพันลูกตาตาซ้อนไว้สองลูก
ภาพนี้ทำเอาหางตาของทั่วป๋าตานชิงกระตุกรัว “พอแล้วๆ เจ้ารีบเก็บเข้าไปเถิด”
คีบกับข้าวเข้าปากคำหนึ่งให้หายตกใจ ทั่วป๋าตานชิงก็มองหลี่ฮั่วหวังด้วยสีหน้ากระวนกระวายอยู่บ้าง “น้องเอ่อร์ เจ้าฝึกอะไรข้าจะไม่ถาม แต่เจ้าฝึกปะปนสะเปะสะปะถึงเพียงนี้ ไม่กลัวธาตุไฟเข้าแทรกจริงๆ หรือ”
หลี่ฮั่วหวังใช้นิ้วยัดหนวดกลับเข้าปาก แล้วฝืนกลั้นความคลื่นไส้กลืนลงคอไป “ก็พอไหว”
กำลังโหลดความเห็น...