คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 330

ตอน 330

ตอนที่ 330 จอกหนังเนื้อ

ในห้องรับรองแบบโบราณอันประณีตและสว่างไสว หลี่ฮั่วหวังคีบเนื้อเป็ดพะโล้ชิ้นหนึ่งเข้าปาก เคี้ยวแล้วกลืนลงไป หวังจะกดความคลื่นไส้ที่ยังค้างอยู่ในปากให้หายไป

แม้ความรู้สึกเช่นนี้จะทรมานยิ่ง ทว่าหากทำให้ทั่วป๋าตานชิงคลายความระแวงในตัวเขาลงได้ ก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว

อย่างน้อยทำเช่นนี้ก็ทำให้อีกฝ่ายเข้าใจว่าเหตุใดเขาจึงต้องสวมหน้ากากเหรียญทองแดง

อีกทั้งจากสีหน้าตกตะลึงของอีกฝ่าย หลี่ฮั่วหวังก็รู้ว่าตนเดาถูก ต่อให้คนผู้นี้รอบรู้กว้างขวางเพียงใด ก็ไม่เคยเห็นใครมีหนวดติดลูกตางอกออกมาจากปาก

ทั่วป๋าตานชิงจิบสุราเบาๆ คำหนึ่ง แล้วเอ่ยขึ้นอย่างยังขวัญผวาไม่หาย “น้องเอ๋ย ข้าดูแล้วเจ้าเป็นผู้ฝึกวิชามาร พี่ขอพูดสักคำเจ้าอย่าถือสา วิชามารหากไม่ฝึกได้ก็อย่าฝึกเป็นดีที่สุด มิฉะนั้นถึงบั้นปลายเจ้าจะไม่รู้จริงๆ ว่าเจ้าเป็นคนฝึกมัน หรือมันเป็นฝ่ายฝึกเจ้ากันแน่”

หลี่ฮั่วหวังยกจอกสุราขึ้นชนเบาๆ กับจอกของทั่วป๋าตานชิง “ขอบคุณพี่ทั่วป๋าที่เตือน ข้ามีแผนการของข้าอยู่แล้ว”

“มีแผนก็ดีแล้ว ที่จริงไม่ปิดบังเจ้าหรอก ตั้งแต่แรกที่ข้าเห็นเจ้า ข้าก็รู้แล้วว่าเจ้าจะต้องทำการใหญ่ได้” ทั่วป๋าตานชิงพร่ำพูดเรื่องไร้สาระไปเรื่อยๆ บรรยากาศในห้องรับรองก็ค่อยๆ กลับมาเป็นเหมือนก่อน ทั้งสองเริ่มชนจอกแลกสุรากันอีกครา

ทั่วป๋าตานชิงยิ่งดื่มยิ่งครึกครื้น พออารมณ์พุ่งถึงขีดสุดก็ขยับเข้ามาชิดหลี่ฮั่วหวังด้วยสีหน้าแปลกๆ หัวเราะหึๆ แบบที่ผู้ชายด้วยกันย่อมรู้ดี แล้วกระซิบ “น้องเอ๋ย มาเถิด พี่จะให้เจ้าได้เห็นว่าหมู่เหรินได้เสวยสุขมากกว่าพลกุ่ยเพียงใด”

กล่าวจบ เขาก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นตบเบาๆ ชั่วครู่ต่อมา สตรีรูปร่างอวบอัดสี่นางก็ก้มหน้าก้มตาอย่างนอบน้อม เดินเรียงแถวตามกันเข้ามาภายในห้อง

ในจังหวะที่หลี่ฮั่วหวังคิดว่าสตรีทั้งสี่นี้คือนางรำขับขาน หญิงสาวทั้งสี่กลับสะบัดแขนเสื้อพร้อมกัน เผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าล่อนจ้อนต่อหน้าต่อตาพวกเขาเช่นนั้นเอง

ลวดลายรอยสักเครื่องลายครามสีน้ำเงินเข้มแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทั้งร่างของพวกนาง ทำให้สตรีทั้งสี่ที่ยืนอยู่ตรงนั้นดูราวกับเครื่องลายครามอันวิจิตรบรรจงสี่ชิ้น

อีกทั้งพวกนางล้วนเป็นหญิงเท้าเล็กโดยไม่มีข้อยกเว้น ส่วนบนอวบหนา ส่วนล่างเรียวเล็ก ยามยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นจึงแลดูคล้ายเครื่องเคลือบดินเผายิ่งขึ้นไปอีก

ทว่าต่างจากเครื่องเคลือบดินเผาชั้นเลิศตรงที่ เมื่อสตรีสองนางเยื้องกรายเข้ามาแนบชิดข้างกายหลี่ฮั่วหวัง คอยเบียดกายปรนนิบัติคีบกับข้าวให้เขา หลี่ฮั่วหวังกลับพบว่าเครื่องลายครามชนิดนี้นุ่มนิ่ม มีไออุ่น และลื่นมือ ทุกท่วงท่ายกมือขยับเท้าล้วนเปี่ยมล้นไปด้วยเสน่ห์ยั่วยวน

คล้ายจะโอ้อวดต่อหน้าหลี่ฮั่วหวัง ทั่วป๋าตานชิงทำท่าทางยกจอกดื่มสุรา สตรีนางนั้นก็ยกจอกสุราขึ้นรินใส่ปากตนเองอย่างช้าๆ ในทันที

ครั้นรินจนหมด นางก็นั่งคร่อมลงบนตักของทั่วป๋าตานชิง ใช้เรียวลิ้นม้วนเป็นรูปกรวยประกบแนบลงไป ค่อยๆ ป้อนส่งสุราในปากของตนเข้าไปให้เขา

เมื่อได้กลืนสุราอุ่นซ่านในปากลงคออย่างพึงพอใจ ทั่วป๋าตานชิงก็หันขวับมาทางหลี่ฮั่วหวังแล้วเอ่ยถาม “น้องชายเอ่อร์ เจ้ารู้หรือไม่ว่าสิ่งนี้เรียกว่าอะไร นี่เรียกว่าจอกหนังเนื้อ เป็นอย่างไรเล่า อยู่ที่ซื่อฉีของเจ้า ไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อนเลยกระมัง ฮ่าๆๆๆ”

หลี่ฮั่วหวังชำเลืองมองสตรีข้างกายอย่างอึดอัด “พี่ทั่วป๋า เรียกสตรีทั้งสี่เข้ามาเช่นนี้ พวกเราจะคุยกันไม่สะดวกกระมัง”

ทั่วป๋าตานชิงโอบนางไว้ แล้วบอกหลี่ฮั่วหวังอย่างได้ใจ “วางใจเถิด พวกนางเป็นภูตขับขานที่ข้าคัดมาจากเจดีย์หลิงหลงเป็นพิเศษ หูไม่ได้ยินปากพูดไม่ได้ ไม่ว่าพวกเราพูดอะไร พวกนางก็ไม่ได้ยินและเอาไปพูดต่อไม่ได้”

“ภูตขับขานพวกนี้ถูกเลี้ยงดูมาเพื่อคนอย่างพวกเราโดยเฉพาะเชียวนะ” พูดจบ เขาก็ยื่นปากเข้าไปประกบ ดื่มสุราจากจอกหนังเนื้อนั้นอีกคำหนึ่ง

ภาพนี้ทำให้หลี่ฮั่วหวังนึกถึงมารดาของซุนเป่าลู่ที่เคยถูกทำเป็นกระดาษโฉมงามขึ้นมาทันที จนรู้สึกพะอืดพะอมขึ้นมาวูบหนึ่ง ช่วงนี้อยู่ในต้าเหลียงมาตลอด เขาเกือบลืมไปแล้วว่าดินแดนนี้มีธรรมเนียมวิปริตที่ชอบใช้คนเป็นเครื่องมือ

“มาสิน้อง อุตส่าห์กลับมาได้สักครั้ง ไม่ผ่อนคลายให้เต็มที่หน่อยรึ วางใจเถิด นี่เป็นค่าใช้จ่ายปกติของกอง ไม่ใช้ก็เสียเปล่า” ทั่วป๋าตานชิงยืนอยู่ที่เดิมพลางขยิบตาให้หลี่ฮั่วหวัง

มองเรือนร่างน่าเวทนาที่แทบจะห้อยอยู่สองข้างลำตัว หลี่ฮั่วหวังก็ส่ายหน้า “พี่ทั่วป๋า ขอบคุณมาก แต่วันนี้ข้ามาเพื่อดื่มสุราเท่านั้น ไม่คิดทำอย่างอื่น”

ครั้นเห็นท่าทีปฏิเสธสตรีเพศของหลี่ฮั่วหวัง ทั่วป๋าตานชิงก็ประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง “โอ้ หรือว่าน้องชายเอ่อร์จะเหมือนข้า เบื่อหน่ายสตรีแล้วอยากลองลิ้มรสหนุ่มน้อยหน้าหวานดูบ้างเล่า ก็จริงนะ โบราณว่าไว้ว่าสามแบนมิสู้หนึ่งกลม ข้าจะรีบไปเปลี่ยนตัวให้เจ้าประเดี๋ยวนี้”

สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังเคร่งขรึมลงทันที น้ำเสียงดังขึ้นเล็กน้อย “พี่ทั่วป๋า ตราบใดที่ยังไม่ได้ล้างแค้นให้ศิษย์พี่น้อง ข้าก็ไม่อาจสงบใจได้แม้แต่วันเดียว ข้าไม่มีกะจิตกะใจทำเรื่องพวกนี้จริงๆ”

เห็นหลี่ฮั่วหวังไม่ได้พูดเล่น ทั่วป๋าตานชิงจึงโบกมือเบาๆ ให้สตรีเหล่านั้นออกไป

พอพวกนางออกไปหมดแล้ว ทั่วป๋าตานชิงก็ยกจอกสุรากระดกรวดเดียว แล้วถอนหายใจหนักๆ “น้องเอ่อร์ เจ้านี่มีคุณธรรมน้ำมิตรจริงๆ สมัยนี้คนที่ยอมบุกน้ำลุยไฟเพื่อศิษย์พี่น้องเหลือไม่มากแล้ว แต่ละคนล้วนแต่มีเล่ห์แอบแฝงในใจ”

“หนึ่งวันเป็นอาจารย์ ชั่วชีวิตเป็นบิดา พวกมันฆ่ามหาผู้อาวุโสทั้งหกของพวกเรา ข้าทำเช่นนี้ก็สมควรแล้ว”

“ก็ได้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าก็พักอยู่ในเมืองอิ๋นหลิงไปก่อน ข้ารู้ว่าเจ้าร้อนใจ มีเรื่องอะไรข้าจะเรียกเจ้าก่อนใคร”

“ได้ ขอบคุณพี่ทั่วป๋า ข้าขอคารวะพี่ทั่วป๋าหนึ่งจอก!”

หลี่ฮั่วหวังกลับถึงโรงเตี๊ยมพร้อมกลิ่นสุราคลุ้งทั้งตัว ทิ้งร่างลงบนเตียง หลับตาแล้วใช้ปลายนิ้วกดคลึงขมับทีละครั้งๆ

รับมือกับเสือยิ้มอย่างทั่วป๋าตานชิงไม่ได้ง่ายไปกว่าออกไปรบข้างนอก เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายรู้อะไรมากเพียงใด และเชื่อใจตนมากแค่ไหน สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือต้องระแวดระวังอยู่ตลอดเวลา เพื่อมิให้อีกฝ่ายจับพิรุธได้

ทันใดนั้นเขาก็นึกบางอย่างขึ้นได้ หลี่ฮั่วหวังล้วงป้ายห้อยเอวออกมาจากเอว มองอักษรหมู่เหรินบนนั้น ตนเข้าใกล้ความสำเร็จไปอีกก้าวแล้ว

มุมปากของหลี่ฮั่วหวังยกขึ้นเล็กน้อย ดูท่าเมื่อฐานะของตนในกองตรวจดาราสูงขึ้น ก็จะสามารถเรียกใช้กำลังส่วนหนึ่งของกองตรวจดาราได้เช่นกัน

ลมเหนือมีชีวิตมาถึงร้อยเก้าสิบปี แค่ฟังก็รู้ว่าร้ายกาจเพียงใด ทว่าเขาก็ไม่จำเป็นต้องบุกเดี่ยวไปดวลกับนิกายลวงลืมตัวต่อตัว

หลี่ฮั่วหวังที่นอนแผ่อยู่บนเตียงผุดลุกขึ้นนั่ง พึมพำกับตัวเอง “ใช่แล้ว ในเมื่อข้างหลังฉันมีกองตรวจดาราเป็นหลังพิงใหญ่โตขนาดนี้ ไม่ใช้ก็ผิดธรรมชาติเกินไปแล้ว ยิ่งกว่านั้นพวกเขายังเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันอยู่แล้วด้วย”

“ขอแค่ถึงเวลานั้นยุให้พวกมันตีกันเอง ฉันก็จะได้เป็นตาอยู่ที่คว้าพุงปลาไปกิน!”

“ฮะๆๆๆ.....” เสียงหัวเราะต่ำๆ ทำให้หลี่ฮั่วหวังหันไปมอง ไม่ผิดคาด เป็นจงแดงอีกแล้ว

“ไอ้หัวทึบอย่างเจ้า จะไปหลอกใครได้ ยังคิดจะยุแยงให้แตกคออีกรึ”

“พวกสี่วายุสามมังกรล้วนเจ้าเล่ห์ถึงกระดูก เกรงว่าถึงเวลานั้น เจ้ายังไม่ทันยุแยง พวกมันก็ชิงลงมือก่อนจนเจ้าตกหลุมไปแล้ว”

ครั้งนี้หลี่ฮั่วหวังไม่เมินมันอย่างที่หาได้ยาก “เมื่อก่อนเจ้าพูดอยู่ตลอดไม่ใช่รึว่าข้าคือจงแดงหนึ่งในสามมังกร ตอนนี้ข้าเชื่อแล้ว ในเมื่อข้ากับพวกมันล้วนเป็นระดับสูงของนิกายลวงลืม แล้วเหตุใดข้าจะยุแยงพวกมันไม่ได้”

ได้ยินคำนี้ สีหน้าของจงแดงก็ตื่นเต้นขึ้นมา คล้ายนึกบางอย่างขึ้นได้

“ใช่แล้ว นี่อาจเป็นแผนของจงแดงตั้งแต่แรกก็ได้! สะกดความทรงจำของตัวเองไว้ แล้วแอบแทรกซึมเข้ากองตรวจดารา จากนั้นค่อยเป็นไส้ศึกป่วนจากข้างใน!!”

“ใช่ๆๆ ถูกต้อง ข้าคิดไว้เช่นนี้เอง!” หลี่ฮั่วหวังลุกขึ้นยืนเช่นกัน สีหน้าตื่นเต้นไม่แพ้มัน

สุดท้ายทั้งสองก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน ยิ่งหัวเราะยิ่งดัง ทว่าในวินาทีที่เสียงหัวเราะดังถึงขีดสุด มันก็เงียบกริบลง ทั้งสองมองหน้ากันด้วยสีหน้าเย้ยหยันพร้อมกัน

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 330
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 331 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 329กลับหน้าเรื่อง
ตอน 329ตอน 331