ตอนที่ 331 พานพบคนคุ้นเคยในต่างแดน
หลี่ฮั่วหวังหันกลับมาที่เตียง หลับตาแล้วเอนกายลงนอน
ขณะที่จงแดงซึ่งอยู่ข้างๆ กำลังครุ่นคิดบางอย่างพร้อมรอยยิ้ม พระชราก็เดินเข้ามาแล้วเอ่ยว่า “เจ้าคิดอุบายชั่วอะไรอยู่อีก ข้าบอกไว้เลยนะ อย่าคิดทำร้ายนักพรต เขาเป็นคนดี”
“คนดีรึ หึๆ คนดี.....”
คืนนั้นไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์สุราหรือไม่ หลี่ฮั่วหวังหลับสนิทยิ่งนัก กว่าจะตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ตะวันก็ขึ้นสูงสามลำไม้ไผ่แล้ว
หลี่ฮั่วหวังหาวหวอดหนึ่งที แล้วเริ่มแต่งตัวล้างหน้า
ในเมื่อทั่วป๋าตานชิงบอกให้เขารออยู่ที่นี่ก่อน เขาก็จะอยู่ในเมืองอิ๋นหลิงไปพลางๆ
อีกอย่าง ตอนนี้เขาก็ไม่มีที่อื่นให้ไปแล้ว
จะต้องค้างอยู่นานเพียงใดคงขึ้นอยู่กับทั่วป๋าตานชิง ทว่าดูจากที่ผ่านมา น่าจะไม่นานนัก
“ขนมนึ่งจ้า~ ขนมนึ่งอร่อยๆ จ้า~”
“หวานเจี๊ยบจ้า~ ถังหูลู่เคลือบน้ำตาลจ้า~~”
“รับลับกรรไกรจ้า~ ลับมีดทำครัว~~”
“เล่ากันว่าแม่ทัพใหญ่เจียงผู้นั้น สูงแปดฉื่อ เอวกว้างสี่ฉื่อ ยืนตระหง่านตวาดใส่ค่ายข้าศึกเพียงคำเดียว ‘เฮ้~ ฮึ่ม~!!’ ทหารแคว้นฉีนับพันก็ตกใจจนดีแตกตายไปในบัดดล! ทันใดนั้นก็เห็น.....”
หลี่ฮั่วหวังเดินช้าๆ ไปบนถนนในเมืองอิ๋นหลิง ฟังเสียงที่ดังมาจากทุกสารทิศ
“พ่อค้าขนมนึ่ง ลูกละเท่าใด”
“ลูกละหนึ่งอีแปะ ท่านดูสิว่าลูกใหญ่เพียงใด ขนมนึ่งบ้านข้าถูกและคุ้มค่า~”
ซื้อขนมนึ่งหน้าตาคล้ายหมั่นโถวแตกดอกมาสี่ลูก หลี่ฮั่วหวังถือไว้ในมือ เดินไปกินไป
เขาเดินไม่เร็วนัก ที่ออกมาเดินถนนก็เพื่อให้หลี่ซุ่ยได้หัดฟังเสียงพูดของผู้คนรอบข้าง
ก่อนหน้านี้คนอื่นพูดคำว่าพ่อเพียงไม่กี่คำ มันก็จำได้แม่นยำถึงเพียงนั้น นี่พิสูจน์ได้ว่าเจ้าตัวนี้ไม่เพียงเลียนเสียงเขาได้ แต่ยังเลียนเสียงคนอื่นด้วย
วันนี้เขาอยากลองดูว่า หากได้พบผู้คนมากพอ หลี่ซุ่ยจะเรียนรู้ได้เร็วขึ้นหรือไม่
เมื่อมีเสียงเลียนแบบแว่วขึ้นข้างหูเป็นระยะ หลี่ฮั่วหวังก็รู้ว่าตนเดาถูก
ทว่ามีอยู่ข้อหนึ่งที่ต่างไป คือหลี่ซุ่ยรับทุกอย่างไม่เลือก แม้แต่คำหยาบที่หญิงปากร้ายยืนด่ากลางถนนมันก็จำไปด้วย
ได้ยินเสียงบาดหูเหล่านั้น หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วเล็กน้อย รีบสาวเท้าเร็วๆ ผละไปจากตรงนั้น
หลี่ฮั่วหวังยืนกลางถนน มองความคึกคักรอบด้าน ต้องยอมรับว่าต้าเหลียงก็คือต้าเหลียง รุ่งเรืองสมคำร่ำลือ มีของทุกสิ่งอย่าง
ทว่าผู้กุมอำนาจแห่งความรุ่งเรืองนี้กลับใช้ของอย่างกระดาษโฉมงามและจอกหนังเนื้อ ความย้อนแย้งนี้ไม่อาจเรียกว่าเล็กน้อยได้
แต่ก็เป็นไปได้ว่า เพราะความรุ่งเรืองนี้เองจึงให้กำเนิดของเหล่านั้นขึ้นมา
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังยืนรำพึงอยู่กลางฝูงชน เขาก็เหลือบเห็นบางสิ่ง สีหน้าเคร่งขรึมลงทันใด แล้วสาวเท้าพุ่งตามไป
เพื่อเร่งความเร็ว หลี่ฮั่วหวังถึงกับใช้วิชาเคลื่อนเหลื่อมของตนกลางฝูงชน
เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาอยู่พักหนึ่ง หลี่ฮั่วหวังก็ตบบ่าชายคนหนึ่งที่ยืนเหม่อมองแผงเกี๊ยวน้ำอย่างแรง “เหตุใดเจ้ามาอยู่ที่นี่”
ชายผู้นั้นหันมาอย่างงุนงง แต่พอเห็นหลี่ฮั่วหวังก็ร้องออกมาอย่างตื่นเต้น “ท่านอาจารย์!”
ลวี่ซิ่วฉายเห็นหลี่ฮั่วหวังก็ตื่นเต้นจนแทบจะโผเข้าใส่
“ข้าถามเจ้าว่าเหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่ได้ แล้วหัวหน้าลวี่เล่า”
ได้ยินหลี่ฮั่วหวังเอ่ยถึงพ่อของตน ลวี่ซิ่วฉายก็ทำหน้าดูแคลน “ข้าเบื่อเขาจะแย่อยู่แล้ว มารดามันเถอะ ถ้าไม่ใช่เพราะข้า ป่านนี้ยัง-”
เห็นแววตาเย็นชาของหลี่ฮั่วหวัง ลวี่ซิ่วฉายก็หุบปากทันที “ท่านอาจารย์ ตอนนี้ข้าเป็นคนมีอิทธิฤทธิ์แล้วนะ! จะให้ตามไปร้องงิ้วกับเขาต่อได้อย่างไร ข้าก็ต้องออกมาท่องยุทธภพสิ!”
หลี่ฮั่วหวังมองซ้ายมองขวา แล้วดึงเขาไปนั่งที่แผงเกี๊ยวน้ำข้างทาง
“ท่องยุทธภพรึ เสื้อผ้าผลัดเปลี่ยนของเจ้าเล่า เงินค่าเดินทางของเจ้าเล่า อาวุธติดตัวของเจ้าเล่า เจ้าจะท่องยุทธภพด้วยมือเปล่าเช่นนี้หรือ”
ได้ยินคำนี้ ลวี่ซิ่วฉายก็กัดฟันกรอด แววตาเผยความอำมหิตอย่างไม่ยอมแพ้ “ข้าพกมาครบแท้ๆ! แต่เมื่อวานไม่รู้ถูกไอ้เดรัจฉานตัวไหนขโมยไป! อย่าให้ข้าจับได้! มารดามันเถอะ ถ้าข้าจับได้ละก็!”
“พอแล้วๆ” หลี่ฮั่วหวังเผยความรำคาญออกมาเล็กน้อย ลวี่ซิ่วฉายในตอนนี้ทำให้เขานึกถึงหมาพุดเดิลของเพื่อนบ้านข้างห้องในอดีต ตัวกระจิริดอ่อนแอสุดขีด แต่กลับกร่างเหลือเกิน
แม้กระบี่พู่ม่วงจะทำให้นิสัยของเขาเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ทว่านิสัยจะเปลี่ยนไปเพียงใด ก็เปลี่ยนความจริงไม่ได้ว่าลวี่ซิ่วฉายยังเป็นเด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดที่อ่อนต่อโลก
“เงินค่าเดินทางถูกขโมยไปเมื่อวานรึ เช่นนั้นคงยังไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันกระมัง เถ้าแก่ เกี๊ยวน้ำสองชาม”
พอเกี๊ยวน้ำโรยงากับกุ้งแห้งตัวเล็กถูกยกมาวางตรงหน้า ลวี่ซิ่วฉายก็ไม่สนสิ่งใดอีก แทบอยากจะเอามือหยิบกิน
มองลวี่ซิ่วฉายที่ร้อนจนต้องสูดปากแต่ก็เสียดายไม่ยอมคาย หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยถามเสียงทุ้มต่ำ “หลังจากข้าไปแล้ว หมู่บ้านเป็นอย่างไรบ้าง”
“ยะ- ฮ้า- ฮ้า- ยังเหมือนเดิม”
พยายามกลืนเกี๊ยวในปากลงไปได้ ลวี่ซิ่วฉายก็พูดว่า “ทุกคนสบายดี ตาเฒ่าไม่รู้จักตายซื้อวัวมาเพิ่มอีกหลายตัว เตรียมจะเพาะปลูกนารอบหมู่บ้านให้เต็มตอนต้นฤดูใบไม้ผลิปีหน้า เขาบอกว่าคนไม่พอ กำลังกลุ้มใจเรื่องหาผู้เช่านาอยู่”
“แล้วเหมี่ยวเหมี่ยวเล่า”
“แม่นางไป๋ก็ไม่เลว กินได้นอนหลับ เพียงแต่มักจะใจลอยบ่อยๆ”
หลี่ฮั่วหวังผ่อนลมหายใจยาว ท้าวศอกบนเข่า หลับตาแล้วใช้สองมือถูหน้าตัวเองแรงๆ “ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว...”
ชั่วครู่นั้น ลวี่ซิ่วฉายกินไปได้เกือบครึ่งชาม ความหิวทุเลาลง ท่าทางที่ซึมเซาก็กลับมากระปรี้กระเปร่า
“ท่านอาจารย์! ต่อไปข้าขอติดตามอยู่ข้างกายท่านเถิด!”
หลี่ฮั่วหวังส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด “กินมื้อนี้เสร็จ ข้าจะให้ค่าเดินทางกลับเขาหนิวซิน เจ้าห้ามไปไหนทั้งนั้น ตรงกลับไปเลย”
เขาไม่มีทางพาตัวถ่วงไปด้วย ยิ่งตัวถ่วงคนนี้ไม่ได้เป็นญาติเป็นมิตรอะไร ให้ค่าเดินทางก็นับว่ามีน้ำใจถึงที่สุดแล้ว
“ข้าไม่กลับ! ถ้ากลับไป พี่ใหญ่ต้องเอากำปั้นบังคับให้ข้าไปทำนาแน่!”
หลี่ฮั่วหวังคว้ามือเดียวกระชากคอเสื้อของลวี่ซิ่วฉาย จ้องเขาอย่างดุดันผิดปกติ “มีแต่พ่อเจ้าที่จะตามใจเจ้า แต่ข้าไม่ใช่พ่อเจ้า!”
“เรื่องของข้าเองก็วุ่นพออยู่แล้ว! ไม่มีเวลามาสนใจเจ้า! พูดเพ้อเจ้ออีกคำเดียว เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะหักขาเจ้าโยนทิ้งข้างถนนให้ขอทานกิน!”
ริมฝีปากของลวี่ซิ่วฉายสั่นระริก เมื่อเผชิญสายตาดุดันของหลี่ฮั่วหวัง สุดท้ายก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก
“กลับไปแล้ว อย่าบอกว่าเจอข้า” หลี่ฮั่วหวังตบเศษเงินขนาดเท่าหัวแม่มือลงบนโต๊ะตรงหน้าลวี่ซิ่วฉาย แล้วหันหลังเดินจากไป
มองแผ่นหลังของหลี่ฮั่วหวังที่ค่อยๆ ห่างออกไป สีหน้าของลวี่ซิ่วฉายเต็มไปด้วยความไม่ยอม
ในจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังจะลับหายไปในฝูงชน ลวี่ซิ่วฉายก็ตะโกนใส่แผ่นหลังนั้นอย่างเดือดดาล “ท่านเป็นคนบอกเองว่าจะสอนอิทธิฤทธิ์ให้ข้า! แต่ท่านสอนแค่วิธีใช้กระบี่ แล้วยังไม่ยอมทิ้งกระบี่ไว้ให้ข้าสักเล่ม! ท่านเป็นอาจารย์ประสาอะไร! ท่านมันพูดแล้วไม่รักษาคำพูด!!”
เห็นหลี่ฮั่วหวังหันกลับมา ลวี่ซิ่วฉายก็รีบคว้าเงินยัดเข้าอกเสื้อ ตั้งท่าพร้อมจะวิ่งหนีทุกเมื่อ
หลี่ฮั่วหวังสะบัดมือ เหรียญทองแดงสีดำคล้ำห้าเหรียญพุ่งมาดุจลูกดอกเหรียญ ปักตรึงลงบนโต๊ะไม้ตรงหน้าลวี่ซิ่วฉาย
เหรียญเหล่านั้นถอดมาจากกระบี่เหรียญทองแดงในมือหลี่ฮั่วหวัง แม้มีเพียงห้าเหรียญ แต่หากลวี่ซิ่วฉายใช้มุทราสะกดนครเซียนควบคุม อานุภาพก็ไม่ธรรมดา
“หายกันแล้ว! ต่อไปอย่าได้เรียกข้าว่าอาจารย์อีก!”
พบคนเก่าในต่างถิ่นแล้วยังถูกขัดจังหวะเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังก็หมดอารมณ์จะเดินเที่ยว หันหลังเดินกลับไปยังโรงเตี๊ยม
“เหมี่ยวเหมี่ยว” เสียงของไท่ซุ่ยดำดังขึ้นข้างหูหลี่ฮั่วหวัง
“ในเมื่อหลี่ฮั่วหวังเป็นพ่อเจ้า เจ้าก็ต้องเรียกเหมี่ยวเหมี่ยวคนนี้ว่าแม่สิ” จงแดงที่กลับมายิ้มระรื่นอีกครั้งกระโดดมาข้างกายหลี่ฮั่วหวังแล้วบอก
“แม่”
พอไท่ซุ่ยดำพูดคำนี้ออกมา หลี่ฮั่วหวังก็ชะงักไปครู่หนึ่ง “หลี่ซุ่ยได้ยินภาพหลอนพูดด้วยเหรอ”
กำลังโหลดความเห็น...