ตอนที่ 332 จี้เซียง
“กุบกับๆ” เสียงกีบม้าดังไม่ขาดสายบนถนนในเมืองอิ๋นหลิง เพราะฝนตก ผู้คนบนถนนจึงบางตา ม้าตัวนี้จึงควบได้เต็มฝีเท้า
งอบของผู้ขี่ม้าเชิดขึ้น เผยดวงตาแน่วแน่ของหลี่ฮั่วหวัง เขาใช้มือเดียวรั้งบังเหียน อีกมือล้วงกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากอกเสื้อขึ้นมาดูอีกครั้ง
นี่คือสารนกพิราบที่ทั่วป๋าตานชิงส่งมาให้เขา บนนั้นมีอักษรไม่กี่ตัว “จี้เซียงเรียกพบ รีบมา คุกหลวงอิ๋นหลิง”
หลี่ฮั่วหวังรู้สึกว่าตนรู้จักทั่วป๋าตานชิงดีพอแล้ว ด้วยนิสัยของคนผู้นี้ ครั้งนี้กลับสั่งงานโดยไม่มีการกินดื่ม ย่อมพิสูจน์ได้ว่าเรื่องนี้เร่งด่วนเพียงใด
เรื่องนี้ไม่รู้ว่าเป็นโชคหรือเคราะห์สำหรับตนกันแน่ สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือเตรียมใจรับสิ่งที่เลวร้ายที่สุดไว้ก่อน
ยังดีที่ตอนนี้เขาตัวคนเดียว หากเกิดอะไรขึ้นจริงๆ ก็ไม่มีสิ่งใดต้องหวาดกลัว
เหยียบโกลนพลิกตัวลงจากหลังม้า หลี่ฮั่วหวังแหงนมองอาคารอิฐเขียวอันเยือกเย็นน่าขนลุกตรงหน้า ผู้คุมหน้าประตูที่แววตาฉายไอสังหารบ่งบอกว่า ที่นี่คือที่คุมขังนักโทษคดีร้ายแรงของเมืองอิ๋นหลิง
ผู้คุมเหล่านี้ทำให้เขาเห็นเงาของสายนักรบอยู่บ้าง
หลี่ฮั่วหวังเพิ่งลงจากม้า ก็รู้สึกเจ็บแปลบเบาๆ ตรงจุดตายหลายแห่ง มีคนซุ่มอยู่ในที่ที่มองไม่เห็นและเล็งอาวุธลับมาที่เขา
หลี่ฮั่วหวังหยิบป้ายห้อยเอวของกองตรวจดาราขึ้นแกว่งให้ดู แล้วก้าวเข้าประตูคุกที่มีสิงโตหินหน้าดุร้ายสองตัวเฝ้าอยู่
เพิ่งเข้าไป หลี่ฮั่วหวังก็เห็นทั่วป๋าตานชิงนั่งอยู่บนม้านั่งยาว โบกมือเรียกให้เขาเข้าไปหา
“น้องเอ่อร์ ทางนี้ รีบมาเร็ว!”
หลี่ฮั่วหวังเดินเข้าไป ชำเลืองมองคนข้างกายอีกฝ่ายแวบหนึ่ง เป็นคนคุ้นเคย หงต้าคนขายมีดเงินเชื่อที่เคยพบกันครั้งหนึ่ง
ยังไม่ทันที่หลี่ฮั่วหวังจะประสานมือคารวะ ทั่วป๋าตานชิงก็ดึงเขามานั่งม้านั่งตัวเดียวกันอย่างกระตือรือร้น “น้องเอ่อร์เอ๋ย ดูสิว่าพี่ถูกใจเจ้าเพียงใด มีงานดีปุ๊บก็มาหาเจ้าปั๊บ”
“โอ้ ครั้งนี้เป็นงานดีหรือ” ได้กลิ่นอับชื้นเน่าเหม็นเย็นเยียบเข้าจมูก มองนักโทษในกรงรอบด้านที่ไม่รู้ว่าตายหรือเป็น หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกว่าไม่น่าจะใช่เรื่องดี
ทั่วป๋าตานชิงตบต้นขาอย่างตื่นเต้น สีหน้าระริกระรี้ “งานดีแน่นอน เพราะครั้งนี้คืองานจัดการนิกายลวงลืม!”
“เจ้ามีความแค้นกับพวกต้มตุ๋นกลุ่มนั้นไม่ใช่รึ พี่จงใจเก็บไว้ให้เจ้าได้ล้างแค้น เป็นอย่างไร พี่มีน้ำใจกับเจ้าพอหรือยัง”
ได้ยินคำนี้ หลี่ฮั่วหวังก็ตกใจวาบอยู่ในใจ รีบถามว่า “ขอฟังรายละเอียดด้วย งานครั้งนี้เป็นอย่างไรกันแน่”
“อย่าเพิ่งร้อนใจ รอจี้เซียงมาแล้วให้เขาบอกเจ้าเอง พวกเราก็รู้ไม่มาก” หงต้าที่ถือถ้วยชาอยู่เอ่ยอย่างไม่ค่อยใส่ใจ
“ผู้อาวุโสหง ไม่ได้พบกันนาน วันนั้นต้องขอบคุณที่ท่านเสนอชื่อ มิฉะนั้นข้าคงเข้ากองตรวจดาราไม่ได้จริงๆ”
หลี่ฮั่วหวังคารวะหงต้าพลางคิดในใจ “จี้เซียงที่อยู่ไกลถึงเมืองหลวงยังมาเอง งานนี้อันตรายขนาดนั้นเลยเหรอ”
สำหรับใต้เท้าจี้เซียงคนนี้ นอกจากรู้ว่าเป็นหัวหน้าของทั่วป๋าตานชิงแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็ไม่รู้สิ่งใดอีก ทว่าเมื่อดำรงตำแหน่งสำคัญในหน่วยงานอย่างกองตรวจดารา ฝีมือคงไม่ธรรมดา
“มีอะไรต้องขอบใจ อย่างไรเสียเส้นทางนี้เจ้าก็เลือกเอง ขอแค่ภายหน้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น อย่าโทษว่าข้าลากเจ้าเข้ารังโจรก็พอ”
“เอ๊ะ~ หงต้า คำนี้ข้าฟังไม่เข้าหูนะ เอากองของเราไปเปรียบเป็นรังโจรได้อย่างไร ทุกครั้งทำงานเสร็จ โอสถอายุขัยก็ไม่เคยขาดเจ้าใช่หรือไม่ ค่ากินอยู่ใช้สอยแต่ละปีก็ไม่เคยขาดเจ้าใช่หรือไม่”
“ไหว้พระจันทร์ปีนี้ ขนมไหว้พระจันทร์ที่กองส่งมาก็ไม่ได้ขาดเจ้าใช่หรือไม่ กองถึงกับออกค่าหอนางโลมให้เจ้า ดีกับเจ้าถึงเพียงนี้ เจ้ายังมีหน้ามาว่ากองตรวจดาราต่อหน้าคนใหม่ได้อย่างไร”
“พอแล้ว เจ้าเป็นขุนนางภักดี ข้าเป็นขุนนางกังฉินพอใจหรือยัง” หงต้าดูจะรำคาญความพูดมากของทั่วป๋าตานชิงนัก ค้อนให้ทีหนึ่งแล้วหันหลังเอาท้ายทอยให้อีกฝ่าย
เห็นทั่วป๋าตานชิงชี้นิ้วตั้งท่าจะร่ายยาวอีก หลี่ฮั่วหวังจึงดึงเขาไว้ “พี่ทั่วป๋า เหตุใดวันนี้เราต้องมาหารือกันในคุก”
“น้องเอ๋ย เห็นตรงนั้นหรือไม่ ใช่ กรงรองสุดท้ายด้านในสุดนั่นแหละ นักโทษที่ถูกขังอยู่ข้างในก็เป็นคนของกองตรวจดาราเรา ประเดี๋ยวเขาจะไปด้วยกัน”
หลี่ฮั่วหวังมองไปอย่างแปลกใจ กรงนั้นอยู่ไกลมาก แม้สายตาของเขาจะดีเยี่ยมก็เห็นเพียงเงาร่างสูงใหญ่เลือนรางที่นอนอยู่บนกองฟาง
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังจะลุกไปดูใกล้ๆ เสียงแหลมแหบเหมือนเป็ดก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “โอ้~ ตานชิงเอ๋ย มากันครบแล้วรึ ดูท่าข้าจะมาช้าไปเสียแล้ว”
“หืม ขันทีรึ” หลี่ฮั่วหวังหันไปอย่างฉงน ก็เห็นชายชราร่างขาวอ้วนท้วนสวมชุดขุนนาง สวมหมวกขุนนางประดับขนนกยูง
ใบหน้าขาวซีดที่ทาแป้งไว้เข้าคู่กับชุดขุนนาง บวกกับรอยยิ้มมันเยิ้มนั่น หากไม่ใช่เพราะเขาเดินเข้ามาได้ หลี่ฮั่วหวังเกือบคิดไปว่าสิ่งตรงหน้าคือผีดิบในหนังผีดิบที่กลายเป็นปีศาจแล้ว
คนเช่นนี้เองที่ยืนอยู่ตรงนั้น กอดลูกคิดทองคำไว้ในมือ หรี่ตายิ้มมองสำรวจพวกเขา นี่ก็คือจี้เซียง
หลี่ฮั่วหวังตึงเครียดขึ้นมาทันที กลัวว่าอีกฝ่ายจะมองทะลุการปลอมตัวของเขา จนเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาใดจึงค่อยโล่งอก
พอเห็นคนผู้นี้ปรากฏตัว ทั่วป๋าตานชิงก็นอบน้อมยิ่งกว่าเจอพ่อแท้ๆ คอหดลง ตัวเตี้ยลงไปหนึ่งนิ้ว รีบเข้าไปต้อนรับด้วยสีหน้าถ่อมตน
“ไอ้หยาๆ ใต้เท้าจี้เซียง ท่านพูดอะไรเช่นนั้น ใต้เท้ามิได้มาช้าเลย พวกผู้น้อยต่างหากที่มาเร็วเกินไป”
เขาใช้สองมือประคองมือที่สวมแหวนหยกหัวแม่มือของขันทีอ้วน นำมายังโต๊ะ กลิ่นหอมหวานเลี่ยนสายหนึ่งโชยมาจนหลี่ฮั่วหวังที่จมูกไวต้องขมวดคิ้วเล็กน้อย กลิ่นหอมนี้ประหลาดนัก ยังมีกลิ่นฉุนของฉี่ปนอยู่ด้วย
“ใต้เท้าจี้เซียง หงต้าท่านรู้จักแล้ว ข้าขอแนะนำท่านนี้ นี่คือน้องเอ่อร์จิ่ว อิทธิฤทธิ์สายลัทธิอ่าวจิ่งร้ายกาจนัก ภูตเซียวอักษรเสวียนในสายตาเขาไม่มีค่าแม้แต่ตด งานนี้ช่วยได้มากแน่นอน!”
จี้เซียงกวาดตามองหลี่ฮั่วหวังตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง แววตาแปลกๆ นั้นทำให้หลี่ฮั่วหวังอึดอัดไปทั้งตัว “คารวะใต้เท้าจี้เซียง”
“อืม เอ่อร์จิ่วสินะ ข้าจำเจ้าได้ เสี่ยวหลิ่วจื่อเคยพูดถึงเจ้า บอกว่าเจ้าเป็นคนของลัทธิอ่าวจิ่ง แต่ดูเหมือนอารมณ์จะไม่ค่อยดี คราวก่อนโมโหขึ้นมาก็เผาพวกลัทธิบัวขาวทั้งรังที่กำลังจะคุมตัวไปเมืองหลวงตายเกลี้ยง หากไม่ใช่เพราะเสี่ยวหลิ่วจื่อไม่เอาเรื่อง บวกกับเจ้าเป็นคนของตานชิง ทางกองก็คิดจะเรียกเจ้ามาชี้แจงอยู่แล้ว”
ได้ยินจี้เซียงพูดเช่นนี้ ทั่วป๋าตานชิงก็รีบไกล่เกลี่ย “ฮะๆๆ น้องข้าคนนี้เกลียดความชั่วเข้ากระดูก อารมณ์ร้ายไปบ้างก็เป็นเรื่องปกติ คนที่ทั้งเก่งกาจทั้งเข้าถึงง่าย ทั่วทั้งกองก็มีแต่ใต้เท้าจี้เซียงเท่านั้น~”
จี้เซียงหัวเราะจนตาหยีหายไป “โอะฮะๆ~ ตานชิงเอ๋ย ข้าชอบออกงานกับเจ้าก็ตรงนี้แหละ คำพูดจากปากเจ้าฟังแล้วชื่นใจนัก~”
ขณะที่ทั้งสองกำลังรับลูกส่งลูกกันอย่างกลมเกลียว หงต้าที่อยู่ข้างๆ ก็พูดขัดขึ้น “จี้เซียง สั่งงานให้เสร็จก่อนแล้วค่อยฟังไอ้ขี้ประจบนี่เลียแข้งเลียขาได้หรือไม่”
ทั้งสองที่รับส่งกันอยู่ได้ยินเข้าก็หน้าบึ้งลงพร้อมกัน ขณะที่หลี่ฮั่วหวังคิดว่าจี้เซียงจะเล่นงานหงต้า อีกฝ่ายกลับยกมือที่สวมแหวนทองชี้ไปยังกรงขังที่อยู่ไกลออกไป
“ตานชิงเอ๋ย~ ไปเชิญธรรมาจารย์ซินชือมาเถิด เรามาเรียงลำดับงานครั้งนี้กัน”
หลี่ฮั่วหวังในฐานะคนใหม่ได้แต่เฝ้าสังเกตทุกอย่างเงียบๆ ดูท่าความสัมพันธ์ระหว่างผู้บังคับบัญชากับผู้ใต้บังคับบัญชาของกองตรวจดาราจะไม่ได้เข้มงวดอย่างที่เขาคิดไว้
กำลังโหลดความเห็น...