คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 333

ตอน 333

ตอนที่ 333 วัดอัฐิพุทธ

เสียงเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้น เงาร่างมหึมาในห้องขังก็ก้าวออกมา

หลี่ฮั่วหวังแหงนมองหลวงจีนตรงหน้า หลวงจีนผอมซูบผู้มีสีหน้าไร้ทุกข์ไร้สุขรูปนี้ร่างสูงใหญ่ผิดธรรมดา ยืนอยู่ตรงนั้นสูงพอๆ กับเผิงหลงเถิงไร้หัวที่อยู่ข้างๆ

สองมือของหลวงจีนถูกขื่อไม้ตรึงไว้ ข้อเท้าก็ถูกโซ่ล่าม ทว่าเขาไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย พนมมือแล้วนั่งขัดสมาธิลงกับพื้น ไม่มีทีท่าคิดจะปลดพันธนาการบนร่างออกแม้สักนิด

“เอาละ~ คนมาครบแล้ว ข้าจะเล่าว่างานครั้งนี้เป็นมาอย่างไร” ได้ยินคำนี้ ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็มีสีหน้าจริงจังขึ้น ผู้คุมรอบด้านต่างทยอยปีนบันไดออกไปจนหมด

จี้เซียงกระแอมเบาๆ แล้วเอ่ยช้าๆ “ครั้งนี้นะ~ วัดอัฐิพุทธเกิดเรื่อง ข่าวจากทางนั้นบอกว่ามั่งมีแห่งนิกายลวงลืมเป็นคนลงมือ ไม่รู้ว่าไอ้พวกสมควรถูกแล่พันมีดนี่คิดจะทำอะไรอีก”

มั่งมี! หนึ่งในสามมังกรแห่งนิกายลวงลืม หลี่ฮั่วหวังกำหมัดแน่นทันที มิน่าแม้แต่จี้เซียงที่ประจำอยู่เมืองหลวงยังต้องมาเอง เรื่องครั้งนี้ไม่ธรรมดาแน่นอน

“ประเดี๋ยวตอนลงมือ ฉันจะหาทางล้วงข่าวของลมเหนือจากมั่งมีได้ไหมนะ”

ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังคิดว่าทางนี้มีโอกาสสำเร็จสักเท่าไร จี้เซียงก็ยังพูดต่อ

“ในเมื่อเป็นมั่งมีแห่งนิกายลวงลืม ข้าไม่พูดพวกเจ้าก็คงรู้ว่างานนี้หนักหนาเพียงใด จึงต้องเชิญธรรมาจารย์ซินชือมาช่วย”

อีกสามคนหันไปมองหลวงจีนร่างสูงใหญ่รูปนั้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย เผชิญสายตาของพวกเขา หลวงจีนรูปนั้นก็ยังไม่พูดสักคำ

“ธรรมาจารย์ซินชือฝึกสมาธิปิดวาจา เล่ห์กลของมั่งมีหลอกธรรมาจารย์ซินชือไม่ได้ ฉะนั้นเมื่อไปถึงวัดอัฐิพุทธ พวกเจ้าต้องจำไว้ข้อหนึ่ง คือสิ่งที่ธรรมาจารย์ซินชือพูดเป็นความจริงแน่นอน”

“ข้อสอง เมื่อเข้าวัดไปแล้ว ห้ามผู้ใดคลาดจากสายตาคนอื่น ต่อให้ไปเพียงชั่วจิบชาถ้วยเดียว ก็ต้องระวังว่าคนที่กลับมาถูกนิกายลวงลืมเล่นตุกติกไปแล้ว”

“ยังมีข้อสาม สิบปีก่อนข้าเคยปะทะกับมั่งมี นางผู้นี้รับมือยากนัก คำพูดของนางอย่าฟังตาม อย่าฟังกลับ แต่ก็จะไม่ฟังเลยไม่ได้”

“โอ้ ไม่ฟังก็ไม่ได้หรือ” ทั่วป๋าตานชิงรับมุกเต็มที่ เอนตัวไปข้างหลัง เบิกตากว้างอย่างตกใจ

“อืม บางครั้งต่อให้ไม่ฟังเลยก็ยังตกหลุมพรางของนาง วิธีที่ดีที่สุดคือเชื่อคำพูดของนางสามส่วน สงสัยสามส่วน แล้วเผื่อไว้ให้ตัวเองอีกสามส่วน”

“ไอ้หยา กบฏที่รับมือยากถึงเพียงนี้ สิบปีก่อนใต้เท้าจี้เซียงยังบีบให้นางถอยไปได้ พวกผู้น้อยเทียบไม่ติดฝุ่นจริงๆ”

“รับมือยากใช่หรือไม่ล่ะ ฮะๆ~ ฉะนั้นวิธีที่ดีที่สุดคือฆ่านางทิ้งตอนที่นางยังไม่ทันอ้าปาก เอ่อร์จิ่วเอ๋ย ในพวกเราเจ้าลงมือฉับไวที่สุด ฉะนั้นเมื่อธรรมาจารย์ซินชือบอกให้ลงมือ เจ้าต้องลงมือทันที”

“รับคำสั่ง ใต้เท้าจี้เซียง แต่ธรรมาจารย์ซินชือฝึกสมาธิปิดวาจามิใช่หรือ จะบอกข้าได้อย่างไร” หลี่ฮั่วหวังอยากถามข้อนี้มานานแล้ว หลวงจีนรูปนี้พูดไม่ได้ชัดๆ ต่อให้ไม่ถูกมั่งมีหลอกก็ไร้ประโยชน์

หลี่ฮั่วหวังเพิ่งพูดจบ เสียงอมิตาพุทธก็ดังกึกก้องขึ้นในห้วงความคิดของเขา “อาตมามีวิชาเชื่อมจิต ประสกเอ่อร์ไม่ต้องกังวล”

เสียงนี้ทำให้หลี่ฮั่วหวังนึกถึงพวกซือไท่แห่งอารามอันฉือที่มีความสามารถเช่นนี้เหมือนกัน รักบ้านก็พลอยรักกาบนหลังคา ความประทับใจที่หลี่ฮั่วหวังมีต่อหลวงจีนรูปนี้จึงดีขึ้นมาก

“เอาละ เรื่องจุกจิกอื่นๆ ค่อยว่ากันระหว่างทาง”

หลี่ฮั่วหวังลุกขึ้น ตามคนอื่นๆ ออกไปนอกคุก ขึ้นรถม้าเทียมสี่ที่เตรียมไว้แล้ว

ไม่มีใครถามว่ามั่งมีหน้าตาเป็นอย่างไร ในเมื่อเป็นคนของนิกายลวงลืม นางจะมีหน้าตาเช่นไรก็ขึ้นอยู่กับว่านางอยากให้หน้าตาเป็นเช่นไร

สถานีม้าเร็วของต้าเหลียงครบครันอย่างเห็นได้ชัด จี้เซียงชูป้ายไปตลอดทาง ทุกสถานีที่ไปถึงจึงมีรถม้าเฉพาะให้ผลัดเปลี่ยน

ความเร็วเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่หลี่ฮั่วหวังในตอนนั้นจะเดินเท้าเทียบได้ เพียงสองวันหนึ่งคืน พวกเขาก็มาถึงเมืองล่างจงอันเป็นที่ตั้งของวัดอัฐิพุทธ

ราตรีมาเยือน หลี่ฮั่วหวังเลิกม่านก้าวลงจากรถม้า ยังไม่ทันยืดแขนขาที่เหน็บชา ก็เห็นวัดสะดุดตาแห่งหนึ่งที่สูงกว่าอาคารรอบด้านไปช่วงหนึ่งอยู่ไกลๆ

“จำคำที่ข้าบอกไว้ให้ดี ไปกันเถิด” จี้เซียงพูดพลางก้าวเดินไปยังวัดที่อยู่ไกลออกไป

ยิ่งเข้าใกล้หมู่อารามนั้น สีหน้าของทุกคนก็ยิ่งเคร่งเครียด ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่ลูกคิดทองคำในมือจี้เซียงเริ่มถูกดีดดังเปาะแปะ

ดึกปานนี้แล้ว วัดอัฐิพุทธทั้งวัดกลับยังไม่ปิดประตู สาธุชนชายหญิงถือธูปเดินเข้าออกไม่ขาดสาย ดูท่าวัดอัฐิพุทธจะมีผู้ศรัทธาคับคั่งไม่ต่างจากวัดเจิ้งเต๋อในตอนนั้น

นับแต่ก้าวข้ามธรณีประตู หัวใจของหลี่ฮั่วหวังก็แขวนอยู่บนเส้นด้าย แม้รอบด้านจะมีผู้คนเต็มไปหมด คึกคักยิ่งนัก ทว่าหลี่ฮั่วหวังรู้ดีว่าที่นี่ถูกนิกายลวงลืมแปดเปื้อนแล้ว นอกจากสามคนข้างกาย ผู้อื่นทุกคนอาจกลายเป็นศัตรูได้ทุกเมื่อ

คนอื่นๆ เห็นได้ชัดว่าเข้าใจข้อนี้เช่นกัน ต่างกำอาวุธของตนไว้แน่นโดยมิได้นัดหมาย ลูกคิดทองคำในมือจี้เซียงยังถูกดีดไม่หยุด เสียงกระทบใสกังวานทำให้เสียงจอแจรอบด้านเบาลงไปมาก

การแต่งกายประหลาดของทั้งสี่ทำให้ผู้คนรอบด้านชี้ไม้ชี้มือ ทว่าพวกเขาทำเป็นมองไม่เห็นทั้งสิ้น

“ไป ตามข้ามา เข้าวิหารหน้าก่อน” อีกสามคนเดินตามจี้เซียงเข้าไป

ในวิหารไม่มีพระโพธิสัตว์หรือพระพุทธรูป สิ่งที่ตั้งอยู่กลางวิหารใหญ่รับการกราบไหว้ของผู้มาสักการะ กลับเป็นศพแห้งสีแดงคล้ำทั้งร่างที่หน้าตาบิดเบี้ยวร่างหนึ่ง

“นี่เป็นฝีมือนิกายลวงลืมรึ ให้คนพวกนี้กราบไหว้ศพแห้งแทนพระพุทธองค์” หลี่ฮั่วหวังกำกระบี่พู่ม่วงแน่นพลางอดถามไม่ได้

“มิใช่ๆ นี่คือพระโพธิสัตว์กายเนื้อ เป็นพระพุทธะผู้ยังมีชีวิตที่วัดอัฐิพุทธสักการะอยู่แต่เดิม” หลวงจีนซินชือบอกในจังหวะที่เหมาะพอดี

พระโพธิสัตว์กายเนื้อหรือ หลี่ฮั่วหวังพินิจซากศพน่าสะพรึงกลัวตรงหน้า ทันใดนั้นก็เข้าใจว่าเหตุใดวัดนี้จึงชื่อวัดอัฐิพุทธ

ตอนนั้นเองเสียงของซินชือพลันดุดันผิดปกติ “ประสก รีบลงมือ! ผู้มาไหว้ที่คุกเข่าอยู่ทางซ้ายสามก้าว! ฆ่า!”

“เคร้ง~!” แขนขวาของหลี่ฮั่วหวังออกแรงพรวด ไอสังหารพวยพุ่งเสียดฟ้า เขาพุ่งไปถึงหน้าคนผู้นั้นแล้วเงื้อกระบี่ฟันลงอย่างหนักหน่วง

ศาสตราที่ตัดเหล็กดุจตัดหยวกกล้วยฟันผ่านร่างคน ง่ายดายราวกรีดกระดาษบางๆ แผ่นหนึ่ง

เลือดแดงฉานพุ่งทะลักออกจากรอยแยกพร้อมเครื่องใน ชายที่ขาดเป็นสองท่อนกรีดร้องอย่างสิ้นหวังได้ไม่กี่ครั้งก็แน่นิ่งไป

ภาพสยดสยองนี้ทำให้ผู้มาสักการะรอบด้านกรีดร้องวิ่งหนีกระเจิงในพริบตา

หลวงจีนซินชือที่ยังสวมขื่อไม้เดินเข้าไป คุกเข่าหน้าศพ พนมมือสวดบางอย่าง แล้วใช้สองนิ้วหยิบหัวคนบนพื้นขึ้นมาพินิจอย่างละเอียด

“ท่านธรรมาจารย์ เป็นอย่างไร คนผู้นี้คือมั่งมี หรือเป็นคนอื่นของนิกายลวงลืม” หลี่ฮั่วหวังคุกเข่าข้างเดียวลงเช่นกัน พินิจศพสดๆ ร่างนี้อย่างละเอียด เขาไม่คิดว่ามั่งมีจะถูกตนฟันตายได้ง่ายดายเพียงนี้

“อมิตาพุทธ บาปกรรมๆ อาตมาจำผิดคน ประสกเอ่อร์ พวกเราไปเถิด” หลวงจีนซินชือโยนหัวในมือทิ้ง แล้วลุกขึ้นหันหลังเดินจากไป

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 333
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 334 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 332กลับหน้าเรื่อง
ตอน 332ตอน 334