ตอนที่ 357 ความเปลี่ยนแปลง
ไป๋หลิงเหมี่ยวหัวเราะ หัวเราะอย่างโจ่งแจ้งและเบิกบานถึงเพียงนั้น ราวกับจะระบายทุกสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจออกมาผ่านเสียงหัวเราะ
อยู่ร่วมกับไป๋หลิงเหมี่ยวมานานถึงเพียงนี้ หลี่ฮั่วหวังไม่เคยเห็นนางแสดงสีหน้าเช่นนี้มาก่อน
“เอากระบี่มาให้ข้า! เอากระบี่มาให้ข้าเร็วเข้า!!” หลี่ฮั่วหวังตัวสั่นเทาขณะก้าวเข้าไปหาไป๋หลิงเหมี่ยวที่ถือกระบี่อยู่
ทว่าทันทีที่เดินมาถึงตรงหน้านาง หลี่ฮั่วหวังก็เห็นดรุณีผมขาวยกมือขวาขึ้น กระบี่ยาวในมือแทงตรงเข้าหน้าอกของเขา
ตัวกระบี่ตวัดขึ้น หน้าอกของหลี่ฮั่วหวังก็เปิดอ้าออกในพริบตา หัวใจที่ยังเต้นตุบๆ ถูกเปลือยไว้กลางอากาศเย็นเยียบ
ชั่วพริบตาถัดมา ไป๋หลิงเหมี่ยวก็แนบกายเข้ามา กอดหลี่ฮั่วหวังไว้แน่น โลหิตที่พุ่งทะลักจากร่างหลี่ฮั่วหวังย้อมอาภรณ์สีอ่อนของนางจนแดงฉานอย่างรวดเร็ว
“อา.....” บนใบหน้าไป๋หลิงเหมี่ยวปรากฏแววผ่อนคลายสุขสมขึ้นวูบหนึ่ง
มองไป๋หลิงเหมี่ยวที่แปลกหน้าไปทั้งคนตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังเพิ่งจะเอ่ยปาก ก็เห็นนางเอียงศีรษะเล็กน้อยแล้วประกบจูบลงมา
ผ่านไปไม่กี่ลมหายใจ ไป๋หลิงเหมี่ยวจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นพินิจหลี่ฮั่วหวังอีกครั้ง มุมปากยกขึ้นน้อยๆ แล้วนางก็หัวเราะออกมาอีก
หลี่ฮั่วหวังประคองใบหน้านางด้วยมือที่สั่นเทา สีหน้าทุรนทุรายถึงที่สุด “เหมี่ยวเหมี่ยว อย่าเป็นเช่นนี้ได้หรือไม่”
เช่นเดียวกับลวี่ซิ่วฉายในครั้งนั้น ไอสังหารบนกระบี่พู่ม่วงได้เปลี่ยนนิสัยของไป๋หลิงเหมี่ยวไปจนได้
สีหน้าของไป๋หลิงเหมี่ยวค่อยๆ สงบลง ราวกับกลับเป็นดรุณีผู้อ่อนโยนคนเดิม นางเอ่ยถามอย่างเอียงอาย “ศิษย์พี่หลี่..... เป็นเช่นนี้ใช่หรือไม่เจ้าคะ”
ทว่าทันทีที่ประกายแห่งความหวังวาบขึ้นในดวงตาหลี่ฮั่วหวัง ความเอียงอายบนใบหน้าไป๋หลิงเหมี่ยวก็ถูกแทนที่ด้วยความคึกคะนองในพริบตา “ฮ่าๆๆ! จะเป็นไปได้อย่างไรกันเล่า! ท่านฝันกลางวันอะไรอยู่รึ”
“ข้าไม่อยากกลับไปเป็นผีน่าสมเพชที่เอาแต่ตีโพยตีพายสงสารตัวเองเหมือนเมื่อก่อนหรอก! ตอนนี้ข้าไม่สนอะไรทั้งนั้น อะไรก็ช่างมัน! บอกตามตรง ข้าไม่เคยรู้สึกปลอดโปร่งเช่นนี้มาก่อนเลย!”
“ถ้ารู้แต่แรกว่าจะปลอดโปร่งถึงเพียงนี้ ข้าคงคว้ากระบี่ของท่านไปนานแล้ว! อีกอย่าง ท่านดูสภาพตัวเองสิ แล้วดูสภาพข้า! ช่างเหมาะสมกันเสียนี่กระไร! ฮ่าๆๆ!!”
ขณะพร่ำถ้อยคำบ้าคลั่งเหล่านี้ ใบหน้าไป๋หลิงเหมี่ยวก็เผยสิ่งที่มีแต่ท่านเซียนเท่านั้นจะมีออกมาเป็นครั้งคราว เช่นหูมีขน หรือเกล็ดงูสองสามเกล็ด
ได้ยินนางพูดจาวิปริตผิดมนุษย์มากมายเพียงนี้ หลี่ฮั่วหวังที่สีหน้าเจ็บปวดถึงขีดสุดก็ดึงนางเข้ามากอดด้วยแขนที่สั่นเทา “เหมี่ยวเหมี่ยว..... ข้าขอโทษ...”
ไป๋หลิงเหมี่ยวซบอยู่ในอ้อมอกเขา หลับตาลง สูดกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นบนกายหลี่ฮั่วหวัง ใบหน้าปรากฏแววสบายใจขึ้นวูบหนึ่ง “หลี่ฮั่วหวัง ท่านกลับหมู่บ้านหนิวซินได้แล้ว ทุกคนรอท่านอยู่นะ”
หลี่ฮั่วหวังคลายอ้อมกอด มองใบหน้าที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้านั้นด้วยสีหน้าซับซ้อนยิ่ง
หลังจากต่อสู้กับตัวเองในใจอยู่นาน เขาก็เอ่ยกับนาง “วางใจเถิด เรื่องนี้เกิดเพราะข้า ข้าจะหาวิธีทำให้เจ้ากลับเป็นเหมือนเดิมให้ได้”
คิดไม่ถึงว่าสิ้นเสียงหลี่ฮั่วหวัง สีหน้าไป๋หลิงเหมี่ยวพลันบิดเบี้ยวดุร้าย นางยกมือขวาเรียวบางอ่อนนุ่มขึ้น สอดตรงเข้าไปในช่องอกหลี่ฮั่วหวังแล้วกำหัวใจที่ร้อนผ่าวไว้แน่น
“ท่านฟังที่ข้าพูดบ้างหรือไม่ ข้าบอกว่าความรู้สึกเช่นนี้มันปลอดโปร่ง! ท่านมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินว่าข้าต้องเป็นคนแบบไหน” ไป๋หลิงเหมี่ยวตั้งเล็บดำแหลมคมขึ้นเล็กน้อย กดปลายแหลมจิ้มลงไปในหัวใจหลี่ฮั่วหวังแผ่วเบา
ชั่วพริบตาถัดมา หนวดนับสิบเส้นก็พุ่งออกจากร่างหลี่ฮั่วหวัง รัดแขนไป๋หลิงเหมี่ยวไว้แน่นจนนางขยับต่อไม่ได้อีก
“หลี่ซุ่ย อย่าทำเช่นนี้” สิ้นคำสั่งอันเจ็บปวดของหลี่ฮั่วหวัง หนวดของหลี่ซุ่ยก็ค่อยๆ หดกลับไป
ไป๋หลิงเหมี่ยวที่สีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มดึงมือออกจากอกหลี่ฮั่วหวัง แล้วเช็ดเลือดบนมือกับตัวหลี่ฮั่วหวัง
ทำเช่นนั้นเสร็จ ไป๋หลิงเหมี่ยวก็ขยับเข้าไปซบอกหลี่ฮั่วหวังอย่างออดอ้อนราวนกน้อยเกาะกิ่ง
ทว่าที่ขัดกับท่าทางออดอ้อนนั้นคือถ้อยคำเต็มไปด้วยหนามจากปากนาง “อย่าคิดว่าชาตินี้ข้าจะเกาะท่านไม่ปล่อย ยังไม่ได้แต่งงานกันด้วยซ้ำ อะไรก็ยังไม่แน่หรอก แม่นางผู้นี้เป็นคนเป็นๆ มีเลือดมีเนื้อ ไม่ใช่ของห้อยติดตัวท่าน หลี่ฮั่วหวัง”
หลี่ฮั่วหวังมองไป๋หลิงเหมี่ยวตรงหน้าด้วยสีหน้าซับซ้อนยิ่ง เขาไม่ร้อนรนเหมือนเมื่อครู่แล้ว ในเมื่อเรื่องเกิดขึ้นแล้ว บัดนี้ตนควรสะสางอย่างไรดี
ระหว่างที่หลี่ฮั่วหวังกำลังกลัดกลุ้ม คนอื่นๆ ก็ตามมาถึง พวกเขามองศพจิตขุ่นบนพื้นพลางทอดถอนใจอยู่พักหนึ่ง แล้วจึงหันความสนใจมาที่ไป๋หลิงเหมี่ยว
ไป๋หลิงเหมี่ยวเองก็ไม่ประหม่าแม้แต่น้อย นางถลึงตาจ้องกลับไปอย่างโอหัง
“น้องชายเอ่อร์เอ๋ย โบราณว่าไว้ จะเลือกเมียต้องเลือกคนมีคุณธรรม ภรรยาเจ้าคนนี้อารมณ์ร้ายไม่เบา หากต้องอยู่กินด้วยกันจริงๆ คงไก่บินหมาวิ่งวุ่นวายทุกวันแน่” ทั่วป๋าตานชิงถ่ายทอดประสบการณ์ให้หลี่ฮั่วหวังด้วยน้ำเสียงของผู้อาบน้ำร้อนมาก่อน
ไป๋หลิงเหมี่ยวเพิ่งจะอ้าปาก ก็ถูกหลี่ฮั่วหวังรั้งไว้
เห็นได้ชัดว่าจี้เซียงไม่คิดว่านี่เป็นเวลาเหมาะจะคุยเรื่องเช่นนี้
“เฮ้อ ตานชิงเอ๋ย เจ้าคิดว่านี่ใช่เวลาพูดเรื่องนี้รึ รีบกลับกันเถิด ข้าเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว”
การกระทำเมื่อครู่ทำให้จี้เซียงดูโซซัดโซเซอ่อนแรงยิ่ง ราวกับจะล้มพับลงได้ทุกเมื่อ คณะคนสภาพสะบักสะบอมค่อยๆ เดินหน้าต่อไป
ขณะถูกไป๋หลิงเหมี่ยวประคอง ในหัวหลี่ฮั่วหวังก็ผุดภาพแววตาและรอยยิ้มของไป๋หลิงเหมี่ยวในอดีตขึ้นมาไม่หยุด
“ไม่ได้ จะปล่อยให้ไป๋หลิงเหมี่ยวกลายเป็นเช่นนั้นไม่ได้ ต้องยังมีทางทำให้เธอกลับมาเป็นเหมือนเดิมแน่!” หลี่ฮั่วหวังบอกตัวเองในใจอย่างแน่วแน่
ขนาดเรื่องที่แทบเป็นไปไม่ได้อย่างจิตวิสุทธิ์ ฉันยังดั้นด้นตามหาวิธีแก้ แล้วจะต้องมากลัวไอสังหารเข้าร่างแค่นิดเดียวนี่หรือไง
เมื่อใจมั่นคงแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็รีบหันไปมองคนอื่นๆ รอบตัว หากเมื่อก่อนตนเป็นดั่งแมลงวันไร้หัวที่บินสะเปะสะปะ คนรอบกายเหล่านี้อาจช่วยเรื่องนี้ได้ก็เป็นได้
เพียงแต่ตอนนี้ไป๋หลิงเหมี่ยวอยู่ข้างกาย จะถามก็ไม่สะดวกนัก
ตลอดทางกลับไม่มีใครพูดอะไร ทุกคนต่างจมอยู่กับเรื่องในใจของตน
เดินช้า ทั้งยังถูกขัดจังหวะไปก่อนหน้า เมื่อความมืดมาเยือน พวกเขาจึงไปไม่ถึงหมู่บ้านที่ใกล้ที่สุดอย่างไม่น่าแปลกใจ
จากนั้นก็ไม่มีอะไรน่ากล่าวถึง พวกเขาเก็บฟืนก่อไฟ แล้วทั้งคณะก็ล้อมกองไฟพักผ่อน
ไป๋หลิงเหมี่ยวกับหลี่ฮั่วหวังกอดกันหลับเหมือนเมื่อก่อน ความรู้สึกเช่นนี้ห่างหายไปนานแล้ว
เพียงแต่เห็นได้ชัดว่าทั้งคู่นอนไม่หลับ ใต้แสงกองไฟ ทั้งสองสบตากัน
เห็นหลี่ฮั่วหวังจ้องตนอยู่ มุมปากไป๋หลิงเหมี่ยวก็ยกขึ้นน้อยๆ นางขยับไปกระซิบข้างหูเขาอย่างเจ้าเล่ห์ “จ้องข้าทำไม อะไรกัน เจ็บหนักขนาดนี้แล้วยังคิดจะร่วมหออีกรึ”
หลี่ฮั่วหวังถอนหายใจยาว แล้วโอบไป๋หลิงเหมี่ยวไว้ในอ้อมอกด้วยความปวดใจ
ไป๋หลิงเหมี่ยวแหวกเนื้อหนังหลี่ฮั่วหวังออก มุดศีรษะเข้าไปจุมพิตหัวใจที่เต้นตุบๆ นั้นเบาๆ “วางใจเถิด ข้ายังเป็นไป๋หลิงเหมี่ยวคนเดิมที่ร่วมเป็นร่วมตายกับท่านมา”
“ทุกเรื่องที่เราผ่านมาด้วยกันตลอดทาง ข้าไม่ลืมเลยสักเรื่อง แทบทุกอย่างไม่ได้เปลี่ยน ที่เปลี่ยนไปมีเพียงวิธีคิดของข้าเท่านั้น”
“แต่..... สุดท้ายก็ยังเปลี่ยนไปอยู่ดี...” น้ำเสียงหลี่ฮั่วหวังแฝงความโทษตัวเองและความจนใจ
“โอ้ เช่นนั้นท่านกล้าพูดหรือไม่ว่า หลี่ฮั่วหวังที่เดินมาตลอดทางนี้ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด ท่านเองก็เปลี่ยนไปแล้วไม่ใช่หรือ”
“ฉันเปลี่ยนไปเหรอ” ความคิดนี้แวบผ่านหัวหลี่ฮั่วหวัง แล้วเขาก็ส่ายหน้าแรงๆ “ไม่ ข้าไม่ได้เปลี่ยน ข้ายังเป็นหลี่ฮั่วหวัง”
“ท่านหลอกตัวเองเช่นนี้มีความหมายอะไร” ไป๋หลิงเหมี่ยวค้อนหลี่ฮั่วหวังทีหนึ่ง
“ท่านเปลี่ยนไปมากกว่าข้าเสียอีก หลี่ฮั่วหวังเมื่อก่อนไม่มีทางเอะอะก็ตัดนิ้วตัวเอง ควักลูกตาตัวเองแบบนี้หรอก”
“หรือหลี่ฮั่วหวังเมื่อก่อนคือหลี่ฮั่วหวัง แต่หลี่ฮั่วหวังตอนนี้ไม่ใช่หลี่ฮั่วหวังแล้วเล่า”
กำลังโหลดความเห็น...