ตอนที่ 358 จบสิ้นแล้ว
ข้างกองไฟที่ไหววูบวาบ หลี่ฮั่วหวังฟังไป๋หลิงเหมี่ยวในอ้อมแขนพูดต่อ
“เทียบใจเขาใจเรา ข้าเองก็เช่นกัน ไป๋หลิงเหมี่ยวเมื่อก่อนคือไป๋หลิงเหมี่ยว ไป๋หลิงเหมี่ยวตอนนี้ก็คือไป๋หลิงเหมี่ยวเหมือนกัน เป็นไป๋หลิงเหมี่ยวที่ดียิ่งกว่าเดิมด้วย!”
ขณะไป๋หลิงเหมี่ยวพูดเช่นนั้น ดวงตานางราวกับเปล่งประกาย
“อีกอย่าง ท่านอย่าลืมเสียล่ะ ท่านฆ่าคนทั้งบ้านข้า” ประโยคนี้ทำให้หลี่ฮั่วหวังชาวาบไปทั้งร่าง
“ข้าเมื่อก่อนเอาแต่ทุรนทุรายกลืนไม่เข้าคายไม่ออก วางไม่ลงสักทาง ทั้งให้อภัยท่านไม่ได้ ทั้งปล่อยวางครอบครัวที่ตายไปไม่ได้”
“แต่ข้าตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ข้ารู้แล้วว่าพวกเขาเป็นคนของลัทธิบัวขาว และเข้าใจแล้วว่าพวกเขาคิดจะทำอะไรกับท่าน ข้าจึงพูดได้คำเดียวว่าท่านฆ่าไม่ผิด สถานการณ์เช่นนั้น หากท่านไม่ฆ่าพวกเขา คนที่ตายก็คือท่าน”
“ท่านดูสิ ตอนนี้ข้าคิดได้กระจ่างแค่ไหน ไม่ลังเลสักนิด ไม่เจ็บปวดสักหน่อย!”
ได้ยินเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังพลันรู้สึกว่าไป๋หลิงเหมี่ยวตรงหน้าแปลกหน้ายิ่งนัก ราวกับกลายเป็นอีกคนหนึ่ง
หากจะต้องเปรียบกับใครสักคน ก็ย่อมเป็นเผิงหลงเถิงอย่างไม่ต้องสงสัย
ไป๋หลิงเหมี่ยวในยามนี้ ไม่ว่าน้ำเสียงหรือกิริยาล้วนเอนเข้าหาเผิงหลงเถิง เขาไม่ต้องการให้เป็นเช่นนี้
ในตอนนั้นเอง ร่างอ่อนนุ่มอีกร่างก็แนบเข้ามาจากด้านหลัง กอดแผ่นหลังหลี่ฮั่วหวังไว้เบาๆ ลิ้นเรียวยาวแยกสองแฉกตวัดเลื้อยผ่านข้างหูเขา
ครั้นรู้สึกได้ว่าเป็นร่างทรงรอง หลี่ฮั่วหวังก็สะดุ้งเฮือก รีบลุกพรวดออกจากวงล้อม มองสองร่างบนพื้นด้วยความหวาดหวั่นอยู่บ้าง
ท่าทางของหลี่ฮั่วหวังย่อมเรียกความสนใจจากคนอื่น เขาฝืนยิ้มแห้งๆ “ข้าไปปลดทุกข์ประเดี๋ยว”
เห็นจี้เซียงมองมาทางตน หลี่ฮั่วหวังก็พยักพเยิดไปยังความมืดด้านข้าง แล้วเดินนำเข้าไปก่อน
ไม่นาน จี้เซียงก็เดินตามเข้ามาในป่าดังคาด มองหลี่ฮั่วหวังด้วยรอยยิ้มระรื่น
“เอ่อร์จิ่วเอ๋ย มีเรื่องอันใดรึ มีอะไรก็บอกข้ามา! ช่วยได้ข้าช่วยแน่”
เมื่อครู่หลี่ฮั่วหวังแสดงออกชัดเพียงนั้น หากตนยังดูไม่ออกก็คงตาบอดแล้ว
นึกถึงสิ่งที่ไป๋หลิงเหมี่ยวพูดกับตนเมื่อครู่แล้วไตร่ตรองครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังก็ถามเขา “ใต้เท้าจี้เซียง ไอสังหารของสายนักรบที่เข้าสู่ร่าง มีทางขจัดออกหรือไม่”
ไป๋หลิงเหมี่ยวตอนนี้ไม่ใช่ไป๋หลิงเหมี่ยวคนเดิม ต่อให้นางไม่มีวันให้อภัยตน ตนก็ต้องช่วยนางกลับมาให้ได้
“ไอสังหารเข้าสู่ร่างรึ เรื่องนี้เจ้าต้องไปหาคนสายนักรบถามดู ข้าเองก็ไม่ค่อยรู้หรอก”
รูม่านตาหลี่ฮั่วหวังหดลงเล็กน้อย เขาถามอีกครั้ง “ใต้เท้าจี้เซียง ท่านมีคนรู้จักในสายนักรบของต้าเหลียงหรือไม่ หากสะดวก ช่วยแนะนำคนสายนักรบของต้าเหลียงให้ข้ารู้จักได้หรือไม่”
จี้เซียงปรายตามองไปทางกองไฟ “ได้สิ นับเป็นเรื่องใหญ่อันใดกัน”
วันนี้หากไม่ได้หลี่ฮั่วหวัง คณะนี้อาจพลาดท่าไปแล้วจริงๆ ช่วยเรื่องเล็กน้อยเท่านี้ย่อมไม่ต้องพูดถึง
แน่นอนว่าเขาบอกเพียงว่าจะแนะนำให้ ส่วนหลี่ฮั่วหวังจะไปหาคนสายนักรบเพื่อทำอะไร ก็ไม่จำเป็นที่ตนต้องเอาหน้าตัวเองไปค้ำประกัน
พูดจบ จี้เซียงก็นึกถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นด้วยใจที่ยังหวาดผวาไม่หาย
“ยังดีที่เรื่องคราวนี้จัดการลงได้เสียที คอยดูว่าจะส่งของกำนัลให้พ่อบุญธรรมได้หรือไม่ วิ่งเต้นย้ายไปอยู่ที่ว่าการอื่นเสีย งานกองตรวจดารานี่ไม่ใช่งานที่คนจะทำไหวจริงๆ”
“เช่นนั้นขอบคุณใต้เท้าจี้เซียง” หลี่ฮั่วหวังกล่าวขอบคุณ
ไม่ว่าจะได้ผลหรือไม่ ตนก็ต้องพยายาม ให้ไป๋หลิงเหมี่ยวกลับเป็นปกติให้ได้
“เอาล่ะ ไม่มีเรื่องอื่นแล้วใช่หรือไม่ ถ้าไม่มีก็ออกไปกันก่อนเถิด พรุ่งนี้ยังต้องเดินทางต่ออีก”
จี้เซียงพูดจบกำลังจะเดินออกไป เขากับหลี่ฮั่วหวังก็หันขวับไปทางป่าด้านข้างพร้อมกัน “มีคน!”
ป่าเปลี่ยวนอกเมืองซ้ำยังเป็นกลางคืน จู่ๆ กลับมีสายตาจ้องมา นี่ผิดปกติชัดๆ
หลี่ฮั่วหวังควักกระดาษขมิ้นสองแผ่นออกมา ใช้เลือดตนวาดยันต์อย่างรวดเร็ว แปะลงบนหัวเข่า แล้วร่างก็พุ่งไปทางนั้นจนเหลือเพียงเงาติดตา
จี้เซียงที่อยู่ที่เดิมสีหน้าแปรเปลี่ยนไปมาหลายครั้ง แล้วรีบกลับไปข้างกองไฟ จับตาศพจิตขุ่นไว้ไม่วาง กันอีกฝ่ายใช้กลส่งเสียงบูรพาตีประจิม
หลี่ฮั่วหวังลัดเลาะผ่านป่าอย่างรวดเร็ว ไล่ประชิดคนผู้นั้นเข้าไปทุกที
เห็นอีกฝ่ายยังไม่ยอมหยุด หลี่ฮั่วหวังก็ยกมีดฟันฉับ ตัดนิ้วตัวเองทิ้งไปนิ้วหนึ่ง
นิ้วกลางอากาศแตกหนามกระดูกออกมาอย่างรวดเร็ว แล้วพุ่งปราดไปยังคนผู้นั้นที่อยู่ไกลออกไป
มันพุ่งโดนคนผู้นั้นตามคาด ครั้นหลี่ฮั่วหวังมาถึงตรงหน้า ในที่สุดก็เห็นหน้าตาของมันชัดเจน
เพียงแรกเห็น รูม่านตาหลี่ฮั่วหวังก็หดลงเล็กน้อย สิ่งนี้ดูคล้ายคน ทว่าร่างกลับผอมเล็กผิดปกติ หนังบางเฉียบชั้นหนึ่งที่ห่อร่างอยู่นั้นถูกโครงกระดูกค้ำไว้ล้วนๆ
ลูกตาโตเหมือนตาปลาวาฬทั้งสองข้างโปนถลนออกมา ราวกับจะหลุดร่วงลงมาได้ทุกเมื่อ
ปากยุบบุ๋มเข้าไป ข้างในแทบไม่เหลือฟันสักกี่ซี่ ฟันที่เหลือก็ขึ้นเกะกะไม่เป็นระเบียบ
ชั่วขณะนั้นหลี่ฮั่วหวังถึงกับแยกไม่ออกว่าสิ่งตรงหน้าเป็นคนหรือสิ่งอัปมงคลชนิดใดกันแน่
ต่อหน้าอาวุธในมือหลี่ฮั่วหวัง ในดวงตาของมันไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย ได้แต่หัวเราะแหะๆ อย่างทึ่มทื่อ
“หรือจะโดนกลล่อเสือออกจากถ้ำเข้าแล้ว” หลี่ฮั่วหวังที่ระแวงอยู่ในใจหักแขนขาของมันโดยไม่ลังเล แล้วหิ้วมันรีบกลับไปที่กองไฟ
กลับมาถึงข้างกองไฟ เห็นทุกคนยังอยู่ ศพจิตขุ่นก็ยังอยู่ เขาจึงค่อยถอนหายใจโล่งอก
“ใต้เท้าจี้เซียง ท่านรู้จักสิ่งนี้หรือไม่ เมื่อครู่มันจ้องพวกเราอยู่ในป่า” หลี่ฮั่วหวังลากสิ่งนั้นมาตรงหน้าจี้เซียง
“หืม” ขณะจี้เซียงเดินเข้ามาพินิจอย่างสงสัย ด้านหลังพลันมีเสียงหวาดผวาสุดขีดดังขึ้น
หลี่ฮั่วหวังหันไปมอง พบว่าเป็นหงต้า
ยามนี้หงต้ามองสิ่งนั้นด้วยแววตาหวาดกลัวลึกล้ำ “นี่..... คือคนที่ถูกจิตขุ่นซ่อนไว้! หากไม่ใช่จิตขุ่นปล่อยพวกเขาออกมา เช่นนั้น.....”
ชั่วพริบตาถัดมา เขาก็ราวกับถูกบางสิ่งเข้าสิง หมอบลงแทะโคลนเน่าบนพื้น แววตายิ่งหวาดหวั่นหนักขึ้น
“ไม่มีรส ไม่มีอะไรเลย! กลืนไม่ลง! พวกเราเข้ามานานแล้ว! ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร พวกเราถูกจิตขุ่นนี่ซ่อนไว้แล้ว!”
คำนี้ทำให้ทุกคนใจเย็นวาบ ต่างกวาดตามองป่ามืดมิดรอบตัว
จี้เซียงพุ่งเข้าไปตวาด “อย่าพูดเหลวไหล! จิตขุ่นที่เราจะจับตายไปแล้ว! จิตขุ่นที่ตายแล้วไม่มีทางซ่อนพวกเราทั้งหมดได้! หรือว่ายังมีอีกตัวหนึ่ง”
ได้ยินเช่นนี้ ใจหลี่ฮั่วหวังก็สั่นวาบ “ใต้เท้าจี้เซียง ยังมีจิตขุ่นอีกตัวที่ยังไม่ตายจริงๆ จิตขุ่นหญิงที่เจอตอนแรกนั่น”
“อะไรนะ จิตขุ่นหญิงที่ไหนกัน ไม่ใช่มีจิตขุ่นแค่ตัวเดียวหรอกรึ”
ยามนี้ทุกคนต่างมองมาที่หลี่ฮั่วหวัง จนหลี่ฮั่วหวังเองเริ่มสงสัยว่าตนเดาผิด
ทว่าเมื่อมองรอยแผลเป็นบนแขนตน เขาก็ส่ายหน้าแรงๆ ความทรงจำของตนไม่มีปัญหา ความทรงจำส่วนนี้ของพวกเขาต่างหากที่ถูกซ่อนไว้
“ไม่ใช่! เรามาที่นี่เพื่อจับจิตขุ่นหญิง ไม่ใช่ตัวผู้ตัวนี้”
“แล้วจิตขุ่นหญิงเล่า” เสียงของจี้เซียงยามนี้แหลมสูงยิ่งนัก เหงื่อเย็นค่อยๆ ไหลลงตามแก้ม
หลี่ฮั่วหวังชี้ไปที่ศพจิตขุ่นชายบนพื้น “ถูกมันซ่อนไว้ในวิบากกรรม”
สิ้นคำหลี่ฮั่วหวัง ใบหน้าจี้เซียงก็ซีดเผือดไร้สีเลือด ขาอ่อนทรุดฮวบลงกองกับพื้น
“จิตขุ่นหนึ่งเป็นหนึ่งตายมาเจอกัน ตัวตายซ่อนอยู่ในตัวเป็น ตัวเป็นซ่อนอยู่ในตัวตาย จบแล้ว จบแล้ว พวกเราจบกันหมดแล้ว!”
กำลังโหลดความเห็น...