ตอนที่ 360 หนทาง
ทั่วป๋าตานชิงสติแตกไปสิ้นแล้ว คนอื่นๆ ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันนัก
หลิ่วจงหยวนคุกเข่าลงกับพื้น สองมือทุบลงบนผืนดินด้วยความเจ็บใจ
ส่วนหงต้ายืนแข็งทื่ออยู่กับที่อย่างไร้อารมณ์ สายตาเหม่อลอยจ้องทุกสิ่งรอบตัว
ความสิ้นหวังปกคลุมทุกคน ขณะที่คนซึ่งไม่มีวันตายรอบด้านพากันหัวเราะเยาะทุกคนด้วยเสียงแหลมบาดหู
ในสถานการณ์เช่นนี้ ดูเหมือนทำอะไรก็ไร้ประโยชน์ แม้แต่ความตายยังกลายเป็นสิ่งเกินเอื้อมสำหรับพวกเขา
ทว่านั่นไม่นับหลี่ฮั่วหวัง ผู้ผ่านทางตันสารพัดมาแล้ว แทบไม่มีเรื่องใดบดขยี้เขาลงได้อีก
ครั้นเห็นสีหน้าไป๋หลิงเหมี่ยวเริ่มบิดเบี้ยวดุร้าย หลี่ฮั่วหวังกลับดึงนางมากอดไว้ เอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ “มีข้าอยู่ ตราบใดที่มีข้าอยู่ ไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้!”
ร่างทรงรองขยับเข้ามาจากด้านหลัง อิงแผ่นหลังหลี่ฮั่วหวังเบาๆ ครั้งนี้หลี่ฮั่วหวังไม่ผลักไสอย่างที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นนัก
“สถานการณ์เช่นนี้ ท่านมีวิธีรึ”
ไป๋หลิงเหมี่ยวเบิกตากว้างมองบุรุษตรงหน้า ในทางตันถึงเพียงนี้ เขาอาศัยอะไรถึงกล้าพูดเช่นนั้น
หลี่ฮั่วหวังพยักหน้าน้อยๆ แล้วแหงนมองฟ้าที่มืดสนิทเบื้องบน ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มขมขื่น
“ที่นี่ท่านเซียนเข้ามาไม่ได้ แต่ข้าคิดว่ามีอยู่ตนหนึ่งที่ต้องเข้ามาได้แน่”
“ใคร”
“ปาฮุย! ปาฮุยแห่งนครหยกขาว!”
หลี่ฮั่วหวังเคยไปนครหยกขาวมาแล้ว ไม่ว่าจิตขุ่นทำได้อย่างไร ต่อหน้าตัวตนที่แม้คิดถึงยังไม่กล้าเหล่านั้น ล้วนไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง ต่อให้เป็นจิตขุ่นที่เป็นกับตายหลอมรวมกันก็ตาม
ครุ่นคิดแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็เอ่ยด้วยสีหน้าแน่วแน่ “ข้าจะใช้ด้วงมูลไต่บันได ยืมพลังปาฮุยมาทำลายปมตายนี้”
หากตอนนี้ยังมีทางแก้ปมตายตรงหน้า ก็มีเพียงทางนี้เท่านั้น
ใจไป๋หลิงเหมี่ยวหล่นวูบ นางจำเรื่องนี้ได้ หลี่ฮั่วหวังเคยเล่าให้ฟัง “เช่นนั้นท่านก็ต้อง.....”
“ใช่ ไม่ผิด” หลี่ฮั่วหวังเหลียวมองทั่วป๋าตานชิงที่กำลังแทงจี้เซียงจนพรุนแวบหนึ่ง แล้วโอบไป๋หลิงเหมี่ยวเดินเข้าไปในป่าทึบด้านข้าง
ส่วนคนอื่นๆ ไม่สนใจแม้แต่น้อยว่าหลี่ฮั่วหวังจะไปไหน ยามนี้พวกเขาอาจไม่สนใจสิ่งใดอีกแล้ว
“ด้วงมูลไต่บันไดต้องอาศัยความเจ็บปวดทั้งกายและใจ ความเจ็บปวดทางเลือดเนื้อขีดสุดนั้นไม่ยาก แต่ข้าต้องหาความเจ็บปวดในใจขีดสุดให้ได้”
พูดถึงตรงนี้ หลี่ฮั่วหวังก็นึกบางอย่างขึ้นได้ แววตาเผยความดิ้นรนวูบหนึ่ง แต่ก็ถูกเขากดลงไปอย่างรวดเร็ว
ได้ยินเช่นนั้น ใจไป๋หลิงเหมี่ยวก็สั่นวาบ แล้วพูดโดยไม่ลังเล “ว่ามาเถิด จะให้ข้าทำอย่างไร ข้าทนไหว”
หลี่ฮั่วหวังส่ายหน้า ริมฝีปากสั่นน้อยๆ “ไม่ต้องให้เจ้าทำอะไร ข้าแค่ต้องการให้เจ้าคอยเฝ้าข้าไว้ก็พอ เพราะ..... ข้าต้องเข้าไปตามหาในภาพหลอน.....”
ขณะพูด แววตาหลี่ฮั่วหวังเผยการต่อสู้ในใจอย่างรุนแรง ทว่าเมื่อมองไป๋หลิงเหมี่ยวตรงหน้า แววตาก็แน่วแน่ขึ้น
ฉันไม่ใช่คนธรรมดา ฉันเป็นจิตวิสุทธิ์ จิตขุ่นใช้ความสามารถของตัวเองได้ จิตวิสุทธิ์ก็ใช้ได้เหมือนกัน
เหมือนตอนใช้ด้วงมูลไต่บันไดครั้งแรก ในภาพหลอนฝั่งนั้น ขอเพียงฉันกล้าลงมือ ฝั่งนั้นจะส่งความเจ็บปวดในใจขีดสุดมาให้ไม่ขาดสาย
ในป่ายามค่ำที่ไร้ผู้คน หลี่ฮั่วหวังพินิจดรุณีตรงหน้าอย่างละเอียด
“ไม่ต้องห่วง ข้าจะพาเจ้าออกจากภัยครั้งนี้ให้ได้ เหมือนตอนที่อารามลมใส”
“ไม่ได้! คิดหาวิธีอื่นอีก!” ไป๋หลิงเหมี่ยวปัดตกคำของหลี่ฮั่วหวังทันที
ทว่าหลี่ฮั่วหวังไม่คิดจะฟังนาง “หลี่ซุ่ย ออกมาเถิด อยู่กับแม่เจ้าดีๆ อย่าวิ่งซน ข้าจะรีบกลับมา”
หนวดสีดำเส้นแล้วเส้นเล่าแทรกออกมาจากอกหลี่ฮั่วหวัง จนสุดท้ายกลายเป็นสัตว์ประหลาดก้อนหนวดที่ขยับยุบยับ
“เหมี่ยวเหมี่ยว เขาเป็นลูกชายข้า ไม่ต้องกลัว” หลี่ฮั่วหวังอธิบายแก่ไป๋หลิงเหมี่ยวที่เพิ่งเห็นหลี่ซุ่ยเป็นครั้งแรก
ไป๋หลิงเหมี่ยวเบิกตากว้างมองสัตว์ประหลาดหนวดน่าสยองตรงหน้า “ท่านพูดอีกทีซิ นี่คือ..... ลูกชายท่านกับใคร”
หลี่ฮั่วหวังหัวเราะเบาๆ ครั้นรู้สึกว่าทุกสิ่งรอบตัวเริ่มสั่นไหวแปรเปลี่ยน เขาก็ไม่อธิบายอะไรอีก
“พวกเจ้ารอข้ากลับมา ถอยไปยืนห่างๆ หน่อย จะได้ไม่โดนลูกหลง ถึงไม่ตายก็เจ็บ”
ทุกสิ่งรอบด้านเริ่มหลอมละลาย ครั้งนี้ไม่รู้ด้วยเหตุใด มันเปลี่ยนช้ากว่าครั้งอื่นมาก ทว่าสุดท้ายหลี่ฮั่วหวังก็กลับมาอยู่ใต้สะพานที่มืดทึบและสกปรกแห่งนั้นอีกครั้ง
มองทุกสิ่งรอบตัวที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตา หลี่ฮั่วหวังตะลึงงันไปครู่หนึ่ง แล้วพุ่งไปที่ริมน้ำข้างๆ วักน้ำล้างหน้า
จ้องเงาตัวเองบนผิวน้ำ หลี่ฮั่วหวังราวกับกำลังสะกดจิตตัวเอง
“เหมี่ยวเหมี่ยวยังรอฉันอยู่ ฉันต้องใช้ภาพหลอนหาความเจ็บปวดในใจขีดสุดให้ได้ถึงจะช่วยเธอได้!”
พูดซ้ำติดกันสามรอบ หลี่ฮั่วหวังจึงยืดตัวตรง ต่อไปที่ต้องคิดคือจะหาความเจ็บปวดในใจขีดสุดได้อย่างไร
เรื่องนี้ดูเหมือนไม่ต้องคิดด้วยซ้ำ อยากได้ความเจ็บปวดขีดสุด ต้องทำอะไรย่อมเห็นได้ชัดอยู่แล้ว
ในตอนนั้นเอง หลี่ฮั่วหวังได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากข้างนอก ไม่นาน ฮวนฮวนที่ถือเสี่ยวหลงเปามาก็ปรากฏตัวที่หน้าประตู
เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังจ้องตนเขม็ง ใบหน้าเธอก็เผยรอยยิ้มดีใจขึ้นมาทันที “คุณลุง คุณลุงหายเพี้ยนอีกแล้วเหรอคะ”
“ความเจ็บปวดขีดสุด ความเจ็บปวดขีดสุด..... ไม่เป็นไร นี่มันของปลอมทั้งนั้น นี่มันภาพหลอนทั้งนั้น”
หลี่ฮั่วหวังที่พึมพำไม่หยุดมองซ้ายมองขวา หยิบเชือกเส้นเล็กขึ้นมาจากพื้นเส้นหนึ่ง แล้วเดินเข้าไปหาฮวนฮวน
“มีที่ไหน ฉันเพิ่งมาถึงเด็กนี่ก็โผล่มาพอดี ไม่มีทางบังเอิญขนาดนี้หรอก ใช่ มองแวบเดียวก็รู้ว่าของปลอม ฉันไม่ต้องลังเลอะไรทั้งนั้น”
หลี่ฮั่วหวังยืนค้ำมองเธอจากเบื้องบน มือขวาที่พันเชือกไว้สั่นหนักขึ้นเรื่อยๆ
“คุณลุงคะ” ฮวนฮวนถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างหวาดกลัว เธอรู้สึกว่าคุณลุงตรงหน้าไม่เหมือนเดิมเสียแล้ว
ทันใดนั้น หลี่ฮั่วหวังก็เหมือนลูกบอลที่ลมรั่ว ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจในปอดออกมาจนหมด
“ไม่ได้ ไม่ใช่ แบบนี้ไม่ถูก”
หลี่ฮั่วหวังหันหลังกลับ ขบฟันจนดังกรอด เดินวนไปวนมาอยู่กับที่
“ไม่ใช่ ฉันรู้จักเด็กนี่มาไม่นาน ต่อให้ฆ่าเธอ ความเจ็บปวดขีดสุดก็ยังไม่พอ ฉันต้องการมากกว่านี้ มากกว่านี้!”
เขาคุกเข่าลงกับพื้น ใช้นิ้วเขียนชื่อสองชื่อลงบนดิน หยางน่ากับซุนเสี่ยวฉิน
จ้องสองชื่อนั้นอยู่ แววตาหลี่ฮั่วหวังก็เผยความหวาดกลัว กลัวจนตัวสั่นไปทั้งร่าง
“นี่มันภาพหลอนทั้งนั้น นี่มันภาพหลอน! ฉันข้ามมิติไปนานแล้ว ทั้งหมดนี่ไม่ใช่ของจริง!”
มือที่สั่นเทาของหลี่ฮั่วหวังเพิ่งยกขึ้น ก็ชักกลับราวกับถูกไฟช็อต
ทันใดนั้นเขาก็คว้าก้อนกรวดบนพื้นขึ้นมา ทุบลงที่ศีรษะตัวเองเต็มแรง
ชั่วพริบตา เลือดสดก็ไหลอาบศีรษะหลี่ฮั่วหวัง ทว่าแค่นี้ยังไม่พอ เขากำก้อนหินนั้นกระหน่ำทุบหัวตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า แรงขึ้นทุกที
ไม่นาน น้ำตา เหงื่อ และเลือดของหลี่ฮั่วหวังก็ปนเปกัน ทำให้สภาพเขายามนี้น่าสยดสยองยิ่งนัก
“นี่มันของปลอม นี่มันของปลอมชัดๆ! นี่มันภาพหลอนชัดๆ! บ้าเอ๊ย แล้วฉันจะมัวลังเลอะไรอยู่! เหมี่ยวเหมี่ยวยังรอให้ฉันไปช่วยอยู่นะ!!”
กำลังโหลดความเห็น...