ตอนที่ 361 โรงเรียน
“นี่คือภาพหลอน ที่นี่คือภาพหลอน!!”
ในโพรงใต้สะพานอันมืดทึบ หลี่ฮั่วหวังที่หัวแตกเลือดอาบคุกเข่าอยู่บนพื้น ตัวสั่นเทาพร่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับต้องการตอกความเชื่อของตนให้มั่นคง
ภาพนี้ทำให้ฮวนฮวนตกใจจนร้องไห้ เสี่ยวหลงเปาในมือเธอร่วงหล่นลงพื้น เธอหันหลังร้องไห้จ้าวิ่งออกไปนอกโพรงใต้สะพาน
หลี่ฮั่วหวังคุกเข่าอยู่ตรงนั้น คิดอยู่นานแสนนาน สภาพรอบตัวเดี๋ยวมืดเดี๋ยวสว่าง
เมื่อสลับไปมาระหว่างโพรงใต้สะพานกับป่าครบสามครั้ง เขาก็เดินไปริมน้ำ ล้างสะเก็ดเลือดบนใบหน้าจนสะอาด แล้วหันหลังเดินออกไปนอกโพรงใต้สะพาน ประกายเย็นเยียบวาบหนึ่งแลบออกมาจากซอกนิ้วของหลี่ฮั่วหวัง
ส่วนบนพื้นที่เดิม เหลือเพียงชื่อซุนเสี่ยวฉิน อีกชื่อหนึ่งถูกเลือดกลบจนมิดแล้ว
หลี่ฮั่วหวังจำได้ว่ามหาวิทยาลัยของหยางน่าอยู่ที่ไหน เธอเคยเล่าให้เขาฟังอย่างดีใจว่าถนนของกินแถวนั้นมีอะไรอร่อยบ้าง ตอนนั้นเธอยังนัดกับเขาไว้ว่า รอวันที่เขาหายดี ทั้งสองจะไปเดินเที่ยวด้วยกันให้เต็มที่
เรื่องของหยางน่า หลี่ฮั่วหวังจำได้แม่นเสมอ แม้เธอจะเคยเอ่ยถึงเพียงครั้งเดียว
คมมีดแนบไปกับศีรษะหลี่ฮั่วหวัง โกนผมที่จับตัวเป็นก้อนแข็งออก เผยหนังศีรษะที่เลือดหยุดซึมแล้ว
ถอดเสื้อผ้าเก่าที่สกปรกโสโครกออก หลี่ฮั่วหวังก็หยิบเสื้อผ้าที่คนอื่นตากไว้ข้างนอกมาสวม
หลี่ฮั่วหวังในสภาพนี้ดูปกติเหลือเกิน เขาเดินอยู่กลางฝูงชน ไม่มีใครชี้นิ้วซุบซิบถึงเขาอีก
เขาอาศัยความมืดปีนข้ามเข้าไปในสถานีรถไฟ แล้วทำทีเป็นญาติผู้โดยสารที่มาช่วยส่งกระเป๋า ปะปนขึ้นรถไฟไป
กว่าหลี่ฮั่วหวังที่มึนงงเลื่อนลอยจะได้สติอีกครั้ง เขาก็พบว่าตนมาถึงเมืองที่หยางน่าอยู่แล้ว
มองป้ายที่ป้ายรถเมล์แวบหนึ่ง หลี่ฮั่วหวังก็ก้าวเท้าหนักอึ้ง เดินไปทางเขตมหาวิทยาลัยอย่างยากลำบาก
เขาเดินช้ามาก ช้าราวกับอยากให้ทางยาวไกลนี้ไม่มีวันสิ้นสุด ทว่าต่อให้เดินช้าเพียงใด สุดท้ายก็ต้องถึงจนได้
หลี่ฮั่วหวังนั่งบนเก้าอี้พลาสติกของร้านปิ้งย่าง สายตาเหม่อจ้องประตูมหาวิทยาลัยที่อยู่ไกลออกไป ท่าทางผิดปกตินั้นเรียกสายตาสงสัยมาจำนวนหนึ่ง
“นายยังรออะไรอยู่! ที่นี่คือภาพหลอน หยางน่าเป็นของปลอม! ลุกขึ้นไปลงมือ! ฉันจะทิ้งโลกจริงเพราะภาพหลอนไม่ได้! หรือนายอยากให้เหมี่ยวเหมี่ยวกลายเป็นตัวอะไรที่ไม่ใช่คนไม่ใช่ผีแบบนั้นจริงๆ”
“ฉันข้ามมิติแล้ว ฉันข้ามมิติไปนานแล้ว!! หยางน่าไม่เป็นอะไรหรอก เธอจะใช้ชีวิตที่โลกนั้นได้อย่างดี! จะไม่มีคนบ้าคนไหนคอยตามตอแย ขวางความสุขของเธออีก!”
“นายยังรออะไรอยู่! ลุยสิ! ลุยเข้าไป! นายทำให้เหมี่ยวเหมี่ยวกลายเป็นผีบ้าแบบนั้น นายไม่อยากไปช่วยเธอเหรอ!”
หลี่ฮั่วหวังดิ้นรนเจ็บปวดอยู่ในใจ ชั่วขณะนี้เขาอยากให้มีอะไรสักอย่างช่วยให้ตนหลุดจากความลังเล ให้ตนลุกขึ้นได้อย่างเด็ดขาดเหลือเกิน
ตอนนั้นเอง เถ้าแก่เนี้ยหน้ากลมข้างๆ ก็เดินเข้ามา “แค่กๆ หนุ่มน้อย เป็นอะไรหรือเปล่า หน้าตาดูไม่ค่อยดีเลยนะ”
หลี่ฮั่วหวังไม่มีปฏิกิริยา จมอยู่ในโลกของตัวเองโดยสิ้นเชิง
เถ้าแก่เนี้ยเอาผ้าเช็ดโต๊ะตรงหน้าหลี่ฮั่วหวังสองสามที แล้วหันไปทำงานของตนต่อ
จู่ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องดังมาจากในประตูมหาวิทยาลัย ดึงความสนใจของเถ้าแก่เนี้ยไปทันที ไม่นานเธอก็เห็นนักศึกษาชายหญิงวิ่งตื่นตระหนกออกมาจากในมหาวิทยาลัย “เอ๊ะ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย”
ขณะคนอื่นวิ่งผ่านหน้าแผง เถ้าแก่เนี้ยก็คว้าตัวนักศึกษาชายที่มากินร้านตนเป็นประจำไว้คนหนึ่ง “เฮ้ย เสี่ยวพั่ง เสี่ยวพั่ง ในมหาลัยเกิดอะไรขึ้น”
“พี่หลิว รีบแจ้งตำรวจเร็ว! แก๊งปล้นธนาคารหนีมาถึงแถวเราแล้ว! ตอนนี้บุกเข้าหอพักหญิงไปแล้ว! คนหนึ่งมีปืนด้วย!!”
ได้ยินเช่นนั้น หลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ หันไปมองนักศึกษาชายคนนั้นอย่างเชื่องช้า แล้วจู่ๆ เขาก็หัวเราะออกมา
“ปลอมได้มากกว่านี้อีกไหม เรื่องบ้าๆ ที่โอกาสเกิดน้อยขนาดนี้ยังมาเจอฉันจนได้ ดูท่าที่นี่จะเป็นภาพหลอนจริงๆ ไม่ผิดแน่” ชั่วขณะนี้ หลี่ฮั่วหวังที่วางความกังวลทั้งหมดลงได้ก็ลุกขึ้นยืน เดินสวนกระแสคนมุ่งหน้าไปยังประตูมหาวิทยาลัย
หลี่ฮั่วหวังเดินไปตามถนนสายหลักของมหาวิทยาลัย คอยมองเหล่านักศึกษาหญิงที่วิ่งหนีไปทุกทิศ พยายามหาใบหน้าที่คุ้นเคยนั้น
ยิ่งเดินลึกเข้าไป ร่างของเขาก็ยิ่งสั่นรุนแรงขึ้น
เพื่อบรรเทาอาการสั่นที่อย่างไรก็หยุดไม่อยู่ หลี่ฮั่วหวังมองหาคนไปพลาง กำชับต้นแมกโนเลียที่ออกดอกเต็มต้นทางซ้ายไปพลาง “เหมี่ยวเหมี่ยว พอฉันได้ความเจ็บปวดในใจมาแล้ว ถ้าฉันเจ็บจนขยับมือไม่ได้ ช่วยทำให้ฉันได้ความเจ็บปวดทางกายขีดสุดด้วยนะ”
“ยังจำได้ไหม ตอนเราอยู่ที่เกาะดงอ้อ คนคนนั้นควักคอหอยตัวเองออกมายังไง ทำตามแบบเขาก็พอ”
แล้วหลี่ฮั่วหวังก็ยังไม่วางใจ หันไปพูดกับจักรยานที่ล้มอยู่ข้างๆ “หลี่ซุ่ย ถ้าเหมี่ยวเหมี่ยวทำแบบนั้นจริงๆ ห้ามขวางเด็ดขาด เข้าใจไหม เธอไม่ได้ทำร้ายพ่อ เรื่องนี้เกี่ยวกับว่าพวกเราจะออกจากที่บ้านี่ได้หรือเปล่า”
“ถึงตอนนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จำไว้ว่าต้องตามฉันไว้ให้ติด พวกกองตรวจดาราช่วยได้ก็ช่วย ช่วยไม่ได้ก็ช่างมัน”
มหาวิทยาลัยทั้งแห่งกว้างใหญ่ยิ่ง หลี่ฮั่วหวังหาอยู่พักใหญ่ก็ยังไม่เห็นเงาหยางน่า ครั้นมาถึงหอพักหญิง นอกมหาวิทยาลัยก็มีเสียงไซเรนตำรวจดังมาแล้ว
เงยหน้ามองตึกสูงตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังพบว่ามีเสียงด่าทอดังมาจากชั้นกลางๆ นักศึกษาหญิงนับร้อยที่พักอยู่ชั้นบนดูเหมือนถูกขังไว้หมด
“นี่มันภาพหลอนทั้งนั้น นี่มันภาพหลอนทั้งนั้น!” หลี่ฮั่วหวังพึมพำกับตัวเองพลางก้าวผ่านประตูเหล็กเข้าไปข้างใน
ชั้นหนึ่งชั้นสองว่างเปล่า พวกเธอหนีออกไปหมดแล้ว ครั้นหลี่ฮั่วหวังเดินตามบันไดขึ้นไปต่อ ก็สวนกับชายสองคนที่กำลังลากนักศึกษาหญิงคนหนึ่งลงมาพอดี
หลี่ฮั่วหวังพยักหน้าให้พวกเขา เบี่ยงตัวหลีกทางให้ผ่าน แล้วตั้งใจจะขึ้นบันไดต่อ
“หยุด!! ฉันบอกให้หยุด! อย่าเข้ามา!! อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าพวกแกเล่นตุกติกอะไร! แกเป็นตำรวจนอกเครื่องแบบ ฉันดูออกตั้งนานแล้ว!”
ชายหัวโล้นคนหนึ่งใช้มีดในมือจ่อลำคอนักศึกษาหญิงในอ้อมแขน เขาดูตึงเครียดมาก กระทั่งลมหายใจยังขาดเป็นห้วงๆ
“พวกเราต้องการรถออฟโรดสามคัน! น้ำมันเต็มถัง! แล้วก็เงินห้าล้าน! ไม่! สิบล้าน! แล้วถอนคนออกไปให้หมด! ให้เวลาเตรียมแค่ชั่วโมงเดียว! เร็วเข้า!! เกินทุกครึ่งชั่วโมง เราจะฆ่าเพิ่มอีกคน!”
หลี่ฮั่วหวังไม่สนใจเขา หันไปถามนักศึกษาหญิงในอ้อมแขนเขา “น้อง รู้จักหยางน่าไหม เธอพักห้องเบอร์อะไร”
นักศึกษาหญิงคนนั้นเห็นได้ชัดว่าตกใจกับสถานการณ์ตรงหน้าจนช็อกไปแล้ว นอกจากเสียงสะอื้นอู้อี้ในลำคอ เธอก็ตอบสนองอะไรไม่ได้อีก
หลี่ฮั่วหวังก็ไม่ถือสา เตรียมเดินขึ้นชั้นบนต่อ
“ไอ้เวร ยืนอยู่ตรงนั้นแหละแก!!” ปืนพกเก่าคร่ำคร่ากระบอกหนึ่งโผล่ออกมาจากหัวมุมบันไดเหนือศีรษะ เล็งมาที่หลี่ฮั่วหวัง
พร้อมเสียงฝีเท้า ชายร่างสูงสีหน้าอึมครึมคนหนึ่งถือปืนพกเดินลงมาจากชั้นบน
“เห็นไหมว่าในมือฉันคืออะไร นี่มันปืนนะโว้ย!”
กำลังโหลดความเห็น...