ตอนที่ 362 ความเจ็บปวด
มองเจ้าเหล็กในมืออีกฝ่าย หลี่ฮั่วหวังก็หัวเราะเบาๆ ในลำคอ
เขาส่ายหน้า แล้วเริ่มพูดกับกำแพงข้างๆ
“เหมี่ยวเหมี่ยว พาหลี่ซุ่ยถอยไปไกลๆ หน่อย ถึงในนี้จะไม่มีใครตาย แต่กันไว้ก่อนก็ดี”
“แกพูดกับใครอยู่ห๊ะ! ถอดหูฟังบลูทูธออกเดี๋ยวนี้!”
เสียงของหลี่ฮั่วหวังดังขึ้นอีกครั้งในช่องบันไดที่ค่อนข้างโล่ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและอัดอั้น
“แกรู้ไหม ตอนนี้อารมณ์ฉันแย่จนไม่รู้จะแย่ยังไงแล้ว ฉันอยากหาอะไรสักอย่างมาระบายให้สาแก่ใจจริงๆ!”
หลี่ฮั่วหวังพลิกข้อมือ ปลายมีดคมกริบโผล่ออกจากฝ่ามือ สีหน้าเปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียมสุดขีดในพริบตา สองเท้าถีบขั้นบันไดเต็มแรง พุ่งเข้าใส่สามคนตรงหน้าดั่งพยัคฆ์หิวโหยตะครุบเหยื่อ
“ปัง!” ดอกเลือดผลิบานบนร่างหลี่ฮั่วหวัง ทว่าความเจ็บอันคุ้นเคยนี้กลับทำให้เขายิ่งคึกคักขึ้น
ประกายเย็นวาบ นิ้วมือที่ยังติดอยู่กับปืนพกก็หมุนคว้างกลางอากาศไปพร้อมเลือดสด
เสียงกรีดร้องของชายคนนั้นเพิ่งดังได้ครึ่งเดียว กล่องเสียงของเขาก็ถูกเฉือนขาดเป็นสองซีก เหลือเพียงเสียงลมรั่วสั่นระริกอยู่ในอากาศ
ภาพนี้ทำให้สองคนที่เหลือตกใจจนตัวแข็ง พวกเขากอดรัดนักศึกษาหญิงในอ้อมแขนไว้แน่น ตะโกนขู่อย่างเสียสติ “อะ-อย่า อย่าเข้ามานะ! พวกเรามีตัวประกัน!!”
“ไปพูดกับตำรวจตัวจริงโน่น!! ในโลกของพวกแก ฉันมันคนบ้าโว้ย!!”
เลือดร้อนระอุพุ่งทะลักจากรอยขาด ชโลมจนใต้ฝ่าเท้าหลี่ฮั่วหวังเปียกชุ่ม
หลี่ฮั่วหวังไม่แม้แต่ชายตามองนักศึกษาหญิงสองคนที่ตกใจจนปัสสาวะราด เขาที่มีมีดปักอกอยู่เล่มหนึ่งย่ำรอยเท้าเลือดขึ้นชั้นบนต่อไป เสียงโหยหวนราวผีร่ำหมาป่าหอนของเขาดังก้องในช่องบันไดไม่หยุด
“หยางน่า! ฉันขอโทษ!! ฉันมาหาเธอแล้ว!!”
หลี่ฮั่วหวังไล่หาทีละห้องทีละห้อง ครั้นขึ้นมาถึงชั้นสี่ เขาก็เห็นชายอีกสี่คนที่เหลือ
หลี่ฮั่วหวังที่เลือดไหลอาบตัวเอียงคอ จ้องลำคอของแต่ละคนเขม็ง
ต่อหน้าหลี่ฮั่วหวังในสภาพเช่นนี้ ต่อให้พวกเขามีตัวประกันในมือ มีอาวุธครบ ทว่าเชิงกลับไม่ได้อยู่ข้างพวกเขา
ในที่สุดหนึ่งในสี่ที่ดูใจเสาะที่สุดก็ปล่อยนักศึกษาหญิงในอ้อมแขน พูดเสียงสั่น “ตอนนี้พวกเรามอบตัวได้ไหม พวกเราไม่ได้ทำอะไรจริงๆ นะ! ที่ปล้นธนาคารก่อนหน้านี้พี่เป้าบังคับผม เขาเป็นหัวโจก!”
มือซ้ายหลี่ฮั่วหวังกระชากมีดสั้นบนตัวออก โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย หัวเราะอย่างวิปลาสทั้งน้ำตา พุ่งเข้าใส่พวกเขา
คนที่เคยฆ่าคนกับคนที่ไม่เคย ช่างห่างชั้นกันลิบลับ
เลือดสีแดงคล้ำไหลไปตามบันได หยดลงทีละขั้นทีละขั้น
หลี่ฮั่วหวังที่บาดแผลเต็มตัวนั่งหอบหายใจหนักหน่วงอยู่บนศพสองร่าง รับรู้ความเจ็บปวดทั่วทั้งกาย
แขนขวาไม่รู้ว่าเส้นประสาทหรือเส้นเอ็นถูกตัดขาด จึงยกแทบไม่ขึ้น
“ฮั่ว..... ฮั่วหวัง”
ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนั้น ร่างหลี่ฮั่วหวังก็สะท้านเฮือก ในใจพลันเกิดแรงกระตุ้นให้ไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ หนีให้ไกลที่สุดเท่าที่จะไกลได้
ทว่าเมื่อนึกถึงไป๋หลิงเหมี่ยวที่ถูกจิตขุ่นกักขังไว้ หลี่ฮั่วหวังก็พร่ำคำว่าภาพหลอนซ้ำไปมา ค่อยๆ เงยหน้ามองไปที่หัวบันได
นั่นคือหยางน่า หูขวาของเธอสวมต่างหูหยกเขียวอันประณีต หลี่ฮั่วหวังจำต่างหูนี้ได้ มันคือของขวัญวันเกิดที่เขาเคยฝากแม่ไปให้หยางน่า
“ฮือๆๆ..... ฮั่วหวัง! ทำไมเจ็บหนักขนาดนี้!”
หยางน่าที่น้ำตานองหน้าวิ่งมาข้างตัวหลี่ฮั่วหวัง มองแผลที่เลือดไหลไม่หยุดของเขาอย่างทำอะไรไม่ถูก
เธอพยายามเอามือกดไว้ แต่อย่างไรก็กดไม่อยู่
“ของปลอม... ของปลอม..... ของปลอม.....” หลี่ฮั่วหวังพร่ำในใจไม่หยุด มือซ้ายที่กำมีดสั้นยิ่งกำแน่นขึ้นเรื่อยๆ
ทันทีที่เขาเงื้อมีดสั้นขึ้น หยางน่าก็พูดขึ้น
“เธอมาช่วยฉันทำไม! เธอบ้าไปแล้ว!! เธอมาช่วยฉันทำไม! เธอทำแบบนี้แล้วจะให้ฉันลืมเธอได้ยังไง!”
“อ๊าก!!” หลี่ฮั่วหวังรู้สึกว่ามีดสั้นในมือยามนี้หนักดั่งพันชั่ง คำพูดของเธอแทบทำให้เขาพังทลายสิ้น
หลี่ฮั่วหวังที่เจ็บปวดราวใจถูกฉีกทึ้งรวบรวมเจตจำนงทั้งหมดที่มี แทงปลายมีดเข้าที่หน้าอกหยางน่า คมมีดกรีดผ่านเสื้อไหมพรมรัดรูปสีม่วง และกรีดผ่านผิวหนังของหยางน่าด้วยเช่นกัน
รู้สึกเจ็บที่หน้าอก หยางน่ากะพริบตาสั่นระริกมองหลี่ฮั่วหวัง ยามนี้ในแววตาเธอไม่มีความกลัว ไม่มีความผิดหวังหรือตัดพ้อ มีเพียงความน้อยใจท่วมท้น “ฮั่วหวัง ทำไมล่ะ”
แววตาของเธอดั่งมีดแหลมที่แทงเข้ากลางใจหลี่ฮั่วหวัง ไม่ มันเจ็บยิ่งกว่านั้นนัก เจ็บยิ่งกว่านั้นมาก
ขณะเขาสิ้นหวังแตกสลายและกำลังจะออกแรงต่อ ก็พลันรู้สึกเจ็บแสบร้อนราวไฟลวกที่ลำคอ ความเจ็บนั้นรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนทุกสิ่งรอบตัวราวกับเริ่มไม่มั่นคง
“เคร้ง” มีดสั้นในมือหลี่ฮั่วหวังร่วงลงพื้น ความเจ็บแสนสาหัสทำให้ร่างเขาสั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่ได้
ไม่สนแผลที่อกตัวเอง หยางน่ารีบโผเข้าไปกอดหลี่ฮั่วหวังที่กำลังหงายหลังไว้ในอ้อมอก
“ตูม” ทุกสิ่งรอบตัวหายวับไปในพริบตา หลี่ฮั่วหวังกลับมาอยู่ในป่ามืดมิดแห่งนั้นอีกครั้ง
ตัวเขากำลังคุกเข่าทั้งสองข้างอยู่บนพื้น ม้วนไม้ไผ่สีแดงตรงหน้าคือบันทึกมหาภพ ในม้วนไม้ไผ่ดูเหมือนห่อบางสิ่งไว้
ทันใดนั้น ลิ้นเส้นหนึ่งก็ห้อยออกมาจากในม้วนไม้ไผ่ และเริ่มพูด บันทึกมหาภพมีชีวิตขึ้นมาแล้ว
“หนึ่งลิ้นหมุนกงล้อ! หนึ่งขนตาคือมหาภพ! แดนอัศจรรย์สุดขอบเขต มิอาจพรรณนาด้วยวาจา! ฟ้าโปรดเทพพิสดาร ปราณใดจะจารึกได้! องค์เหนือหัวของข้าสูงสุด! ผู้ใดบังอาจมาตื่นตระหนก!”
ฟังเสียงของบันทึกมหาภพ หลี่ฮั่วหวังรู้สึกว่าประสาทสัมผัสทั้งหมดของตนเริ่มหลอมรวมกันอีกครั้ง กลายเป็นสัมผัสพิสดารที่รับรู้การมีอยู่ของปาฮุยได้
ภายใต้สัมผัสนี้ หลี่ฮั่วหวังได้ยินว่าบันทึกมหาภพนั้นมีชีวิตจริงๆ
เขาสัมผัสได้ว่าซี่ไม้ไผ่สีแดงทีละซี่ลอกคราบกลายเป็นหนอนสีแดงที่บิดดิ้นไม่หยุด
ในภวังค์เลือนราง หลี่ฮั่วหวังเงยหน้ามองเหนือศีรษะ ฟ้ามืดมิดนั้นราวกับปริแยกออก ลูกตาเรียวยาวพร่ามัวราวหมอกควันที่ใหญ่โตแทบจะยิ่งกว่าฟ้า กำลังจ้องเข้ามาข้างในผ่านรอยแยก
นั่นไม่ใช่ปาฮุย หลี่ฮั่วหวังรับรู้ปาฮุยได้ แต่มันอยู่ไกลมาก มันยังอยู่ที่นครหยกขาว
ลูกตาสลายไป หลี่ฮั่วหวังรับรู้ถึงปาฮุยอีกครั้ง หรือจะว่ามองเห็นปาฮุยก็ได้
ครั้งนี้เขาเห็นว่าบนร่างของมันเริ่มมีความรู้สึกส่วนหนึ่งของตนอยู่
ความเจ็บปวดรุนแรงยิ่งสายหนึ่งดิ่งลงมาจากฟ้า ถักทอเข้ากับความเจ็บปวดของหลี่ฮั่วหวัง แล้วเริ่มแผ่ออกไปรอบด้าน
ไม่นานทุกสิ่งรอบด้านก็ถูกความเจ็บปวดนี้ครอบคลุม ไม่ว่าไป๋หลิงเหมี่ยวหรือมนุษย์บิดเบี้ยวเหล่านั้น
สุดท้ายรวมถึงต้นไม้ รวมถึงดินโคลน กระทั่งอากาศก็เริ่มสั่นระริก
เมื่อหลี่ฮั่วหวังยกสองมือขึ้นเบาๆ ความเจ็บปวดของทุกสิ่งก็เริ่มรุนแรงขึ้น และความเจ็บปวดที่เกิดใหม่เหล่านี้จะอยู่ใต้การควบคุมของหลี่ฮั่วหวัง
ประสาทสัมผัสที่หลอมรวมกันของหลี่ฮั่วหวังได้กลิ่นลูกตาสองลูก ลูกหนึ่งดำลูกหนึ่งขาว ในเจ้ามีข้าในข้ามีเจ้า
พวกมันไร้ขอบเขต ขอบเขตของกันและกันหักล้างกันหมด และตัวเขาก็อยู่ในลูกตานั้นเอง
หลี่ฮั่วหวังยกสองมือขึ้นอีกครั้ง ลอกความเจ็บปวดทั้งหมดบนกายตนออกมา แล้วกรอกใส่ลูกตาทั้งสองนั้น
กำลังโหลดความเห็น...